संत मोनिकाची स्मृती

प्रिय बंधू आणि भगिनींनो,

रात्रीच्या शांत अंधारात, जेव्हा संपूर्ण जग निद्रिस्त असते, तेव्हा एका कोपऱ्यात जळणारा तो लहानसा दिवा तुम्ही कधी पाहिला आहे का? बाहेरील वादळ कितीही मोठे असले, वारा कितीही वेगाने वाहत असला, तरी तो दिवा संथपणे, शांतपणे जळत राहतो. तो दिवा स्वतःचा प्रकाश पसरवत असताना एक मूक साक्ष देत असतो—की कोणीतरी तिथे जागे आहे. कोणीतरी वाट पाहत आहे. आज आपण ज्या महान संताची स्मृती साजरी करत आहोत, त्या संत मोनिकाचे आयुष्य म्हणजे असाच एक रात्रीच्या अंधारात जळणारा जागृत दिवा होता. संत मोनिकाने आपल्या मुलासाठी, ऑगस्टिनसाठी, तब्बल तीस वर्षे अश्रू ढाळत, प्रार्थना करत घालवली. ती दारापाशी उभी राहून वाट पाहत होती. तिचे डोळे कधीही मिटले नाहीत, कारण तिच्या हृदयात प्रेमाचा आणि विश्वासाचा तो जागृत दिवा अखंड जळत होता. ती दारावर डोळे लावून बसली होती, या आशेने की एक दिवस तिचा मुलगा देवाच्या प्रकाशात परत येईल. तिचे हे 'जागणे', तिचे हे 'वाट पाहणे' हाच आजच्या आपल्या पवित्र शास्त्राचा मुख्य गाभा आहे.

हा 'जागृत दिवा' आणि 'दारापाशी वाट पाहणे' ही प्रतिमा घेऊन आज आपण देवाच्या वचनाच्या सखोलतेत प्रवेश करूया.

आज १३ ऑगस्ट २०२६ पासून सुरू झालेला हा प्रवास… आपल्या लाडक्या बेंजामिन व्हो याला—आपल्या लाडक्या बेनला—प्रभूच्या स्वर्गीय घरी जाऊन आज बरोबर दोन महिने पूर्ण होत आहेत.

दोन महिने… साठ दिवस.

अलन, थाओ आणि रायन… हा काळ कसा गेला आहे, हे फक्त तुमचे हृदय आणि देवच जाणतो. जेव्हा एखादी मोठी दुर्घटना घडते, तेव्हा सुरुवातीला लोकांची गर्दी असते, सांत्वनाचे अनेक शब्द कानावर पडतात. पण जेव्हा साठ दिवस उलटून जातात, जेव्हा बाहेरील जग आपल्या रोजच्या गडबडीत व्यस्त होते, तेव्हा घरात पसरलेली ती शांतता अधिक तीव्रतेने, अधिक जडपणाने जाणवू लागते. सकाळी उठल्यावर बेनच्या खोलीतील ती रिकामी खुर्ची पाहताना, जेवणाच्या टेबलावर त्याची रिकामी जागा पाहताना, किंवा त्याच्या कॉम्प्युटरच्या स्क्रीनकडे पाहताना, जिथे तो तासन्तास कोडिंग करत असायचा… तो क्षण एखाद्या अचानक झालेल्या हल्ल्यासारखा तुमच्या हृदयावर वार करतो. विरहाची ही वेदना अत्यंत खरी आहे, ती खोल आहे आणि ती आज तुमच्या अस्तित्वाला पोखरत आहे. मी आज कोणतीही घाई न करता, तुमच्या या दुःखाच्या मध्यभागी तुमच्यासोबत उभा आहे. प्रभू येशू ख्रिस्त स्वतः तुमच्या या अश्रूंच्या जवळ उभा आहे. तो तुमच्या या रिकाम्या जागेत तुमच्यासोबत श्वास घेत आहे.

आजच्या पहिल्या वाचनात, संत पौल करिंथकरांना लिहितो: “तुम्ही आपल्या प्रभू येशू ख्रिस्ताच्या प्रगटीकरणाची वाट पाहत असताना तुम्हाला कोणत्याही आध्यात्मिक दानाची उणीव भासू नये. तो आपल्या प्रभू येशू ख्रिस्ताच्या दिवशी तुम्हाला निर्दोष असे शेवटपर्यंत दृढ ठेवील. देव विश्वासू आहे.”

विचार करा, पौल इथे 'वाट पाहण्याबद्दल' बोलत आहे. पण हे वाट पाहणे निष्क्रिय नाही. हे वाट पाहणे म्हणजे हातावर हात ठेवून बसणे नाही, तर विश्वासात आणि प्रेमात 'जागृत राहणे' आहे. आणि आजच्या शुभसंदेशात प्रभू येशू आपल्याला थेट सांगतो: “जागृत राहा! कारण तुमचा प्रभू कोणत्या दिवशी येईल हे तुम्हाला ठाऊक नाही.” येशू आपल्याला एका चोराचे उदाहरण देतो. जर घराच्या मालकाला चोर येण्याची वेळ ठाऊक असती, तर तो नक्कीच जागा राहिला असता. येशू आपल्याला भीती घालण्यासाठी हे सांगत नाहीये, तर तो आपल्याला प्रेमाच्या त्या जागृत अवस्थेची आठवण करून देत आहे, जी कधीही झोपत नाही. जो प्रेम करतो, तो नेहमी जागा राहतो. आई आपल्या आजारी बाळासाठी रात्रभर जागी राहते; वडील आपल्या मुलाच्या घरी येण्याची वाट पाहत दाराकडे पाहत जागे राहतात. हे जागणे भीतीपोटी नसते, तर ते अथांग प्रेमापोटी असते.

आपला लाडका बेंजामिन व्हो… आपला बेन. त्याच्या १५ वर्षांच्या लहानशा पण अत्यंत समृद्ध आयुष्याकडे जेव्हा आपण पाहतो, तेव्हा आपल्याला या 'जागृत प्रेमाची' आणि 'खोल बंधनाची' एक अतिशय सुंदर साक्ष मिळते.

बेन हा केवळ एक अत्यंत हुशार, कुशाग्र बुद्धीचा मुलगा नव्हता, जो गणिताची कठीण कोडी सोडवायचा किंवा कॉम्प्युटरवर स्वतःचे गेम्स कोड करायचा. त्याच्या या तल्लख मनाच्या मागे एक अत्यंत कोमल, संवेदनशील आणि निष्पाप हृदय होते. जेव्हा बेन अवघ्या १२ वर्षांचा होता, तेव्हा त्याच्या वडिलांचा—अलन यांचा—४० वा वाढदिवस साजरा केला जात होता. त्या आनंदाच्या क्षणी, तो लहानगा बेन अचानक रडू लागला. तो का रडत होता? कारण त्याच्या मनात एक भीती होती—आपल्या प्रिय वडिलांना गमावण्याची भीती. वयाच्या अवघ्या १२ व्या वर्षी, वडिलांबद्दलचे त्याचे प्रेम इतके खोल आणि संवेदनशील होते की, तो भविष्यातील विरहाच्या कल्पनेनेच व्याकुळ झाला होता. हे त्याचे अश्रू म्हणजे त्याच्या हृदयातील त्या जागृत दिव्याचे प्रतिबिंब होते. तो आपल्या वडिलांवर, आपल्या कुटुंबावर किती अथांग प्रेम करत होता! त्याच्या मनात आपल्या वडिलांबद्दल असलेला तो आदर, तो जिव्हाळा हा एका सामान्य मुलाचा नव्हता, तर तो एका अत्यंत प्रगल्भ आणि पवित्र आत्म्याचा होता.

आणि म्हणूनच, अलन, तुम्ही पाहिलेले ते स्वप्न आठवा. २५ जून रोजी तुम्ही पाहिलेल्या त्या स्वप्नात बेन तुमच्यासमोर उभा होता. तो निरोगी दिसत होता, त्याने हिरवी शॉर्ट्स घातली होती. तो तुम्हाला म्हणाला, “बाबा, मी प्रत्येक टेस्ट पास झालो आहे… मी आता सामान्यपणे श्वास घेऊ शकतो.” आणि मग तो रडू लागला, पण त्याने स्वतःला सावरले आणि म्हटले, “काही हरकत नाही, मी तुमच्यावर आणि आईवर नेहमी लक्ष ठेवून राहीन.”

आणि त्यानंतर, २३ जुलै २०२६ रोजी तुम्ही पाहिलेले ते दुसरे स्वप्न… तुम्ही आणि बेन एका रांगेत उभे आहात, आयस्क्रीम खरेदी करण्यासाठी वाट पाहत आहात. आणि तिथे बेनने पैसे दिले.

या स्वप्नातील त्या रांगेचा, त्या 'वाट पाहण्याचा' विचार करा. तुम्ही दोघे एकत्र रांगेत उभे आहात. हेच ते 'जागृत राहणे' आणि 'वाट पाहणे' आहे ज्याबद्दल आजचे शास्त्र बोलते. बेन आज देवाच्या त्या स्वर्गीय रांगेत, त्या प्रकाशमय दारात उभा आहे. तो तिथे तुमच्यासाठी वाट पाहत आहे. आणि त्याने आधीच 'पैसे दिले आहेत'—त्याच्या निरागसतेने, त्याच्या कष्टाने आणि त्याच्या पवित्र आत्म्याने त्याने त्या स्वर्गीय मेजवानीचे तिकीट मिळवले आहे. तो तिथे उभा राहून तुमच्याकडे पाहत आहे, आणि तो तुम्हाला सांगत आहे की, “बाबा, आई, रायन… मी इथे जागा आहे. मी तुमच्यासाठी वाट पाहत आहे.”

पण अलन आणि थाओ, आज या दोन महिन्यांच्या टप्प्यावर, तुमच्या मनात एक अतिशय जड आणि छळणारा प्रश्न येत असेल: 'का? आमच्यासोबतच असे का झाले? आम्ही आणखी काही करू शकलो असतो का? आमच्याकडून काही चूक झाली का?' अनेकदा पालकांचे हृदय स्वतःवरच एक सुप्त अपराधभावना लादून घेते. रात्रीच्या शांततेत तुम्ही स्वतःलाच दोष देत असाल.

माझ्या प्रिय अलन आणि थाओ, आज प्रभूच्या या पवित्र शब्दांद्वारे मी तुमच्या हृदयावरील हा जड दगड पूर्णपणे काढून फेकून देऊ इच्छितो. जेव्हा शिष्यांनी येशूला विचारले होते की, “या माणसाच्या जन्मांध असण्याला कोण कारणीभूत आहे, हा स्वतः की याचे आई-वडील?” तेव्हा येशूने स्पष्ट शब्दांत सांगितले होते, “याने किंवा याच्या आई-वडिलांनी पाप केले नाही” (योहान ९:३).

बेनचे आजारपण ही देवाने दिलेली शिक्षा नव्हती, आणि ते तुमच्या नियंत्रणातही नव्हते. काही दुःखं, काही वादळं या जगात अचानक येतात, ज्यावर मानवी कष्टांची किंवा काळजीची कोणतीही मर्यादा चालत नाही. तुम्ही जगातील सर्वोत्तम आई-वडील आहात. तुम्ही बेनला जे प्रेम दिले, जी माया दिली, ती कोणत्याही औषधापेक्षा मोठी होती. तुम्ही त्याला जगाची सफर घडवून आणली, त्याला बोईंग ७३७ विमानांचे उड्डाण दाखवण्यासाठी विमानतळावर तासन्तास उभे राहिलात. तुम्ही त्याच्या स्वप्नांना पंख दिले. तुमच्या प्रेमामध्ये कोणतीही कमतरता नव्हती. आज स्वतःला त्या निरर्थक आत्मदोषातून आणि सुप्त अपराधीपणाच्या भावनेतून पूर्णपणे मुक्त करा. बेन तुमच्यावर खूप प्रेम करत होता आणि आजही करत आहे. तो स्वर्गातून तुमच्याकडे पाहत आहे आणि त्याला माहित आहे की तुम्ही त्याच्यासाठी आपले सर्वस्व पणाला लावले होते.

रायन, माझ्या प्रिय बाळा… तुझा मोठा भाऊ बेन हा तुझा सर्वात मोठा चाहता आणि मित्र होता. तो जरी आज डोळ्यांना दिसत नसला, तरी तो तुझ्या अगदी जवळ आहे. त्याने त्याच्या आयुष्याची जी सुंदर साक्ष तुझ्या हृदयात ठेवली आहे, ती तुला पुढे घेऊन जायची आहे. तुला तुझ्या आई-वडिलांसाठी धैर्याने आणि आनंदाने जगायचे आहे. तू एकटा नाहीस, तुझा दादा स्वर्गातून नेहमी तुझ्यावर लक्ष ठेवून आहे.

आज आपला लाडका बेंजामिन हा संत कार्लो अकुतीससोबत स्वर्गाच्या त्या भव्य मेजवानीत विसावला आहे. ज्या मुलाला तंत्रज्ञानाची आणि विमानांची इतकी आवड होती, तो आज देवाच्या त्या अनंत आकाशात मुक्तपणे विहार करत आहे. त्याची ‘कॉन चिम एअरलाइन्स’ आज स्वर्गाच्या अनंत सीमांवर उडत आहे, जिथे कोणताही आजार नाही, कोणतेही दुःख नाही आणि कोणताही विरह नाही.

बेनच्या दयाळू हृदयाच्या स्मरणात व्हिएतनाममधील कॅ माउ (Cà Mau) येथे जी पाण्याची विहीर बांधण्यात आली आहे—‘जॉन् द बॅप्टिस्टची विहीर’—ती आजही लोकांना जीवनदायी पाणी देत आहे. बेनच्या हातांनी या जगात जे प्रेमाचे काम केले, ते आज त्या पाण्याच्या रूपाने वाहत आहे. हीच त्याची खरी साक्ष आहे, जी कधीही मिटणार नाही.

माझ्या प्रिय ख्रिस्ती बांधवांनो, आज जेव्हा आपण या प्रार्थनेतून बाहेर पडू, तेव्हा आपल्यासोबत काय घेऊन जायचे आहे?

आज जेव्हा तुम्ही घरी जाल, तेव्हा तुमच्या घरातील दिव्याकडे पहा. तो दिवा आपल्याला आठवण करून देतो की, देव विश्वासू आहे. तो आपल्या अंधारातही आपल्यासोबत आहे. आज एक छोटासा संकल्प करा: आपल्या कुटुंबातील लोकांसाठी, आपल्या शेजाऱ्यांसाठी प्रेमाचा एक दिवा बना. कोणाचे तरी अश्रू पुसा. कोणालातरी प्रेमाने जवळ करा.

अलन, थाओ आणि रायन… बेन तुमच्यापासून दूर गेलेला नाही. तो फक्त देवाच्या त्या दुसऱ्या, अधिक प्रकाशमान खोलीत गेला आहे. तो तिथे दारापाशी उभा राहून, तुमच्यासाठी प्रार्थना करत, आपल्या चेहऱ्यावरचे ते गोड हसू घेऊन वाट पाहत आहे.

प्रभू येशू ख्रिस्ताची कृपा आणि माता मरीयेचे सांत्वन तुम्हा सर्वांसोबत सदैव राहो.

आमेन.