સામાન્ય સમયના બાવીસમા અઠવાડિયાનો સોમવાર

નાઝરેથના એ નાના, ગરમ અને ધૂળિયા સભાસ્થાનની કલ્પના કરો… બહાર બપોરનો તડકો છે, અને અંદર લોકો શાંતિથી બેઠા છે. આ એ જ લોકો છે જેમણે ઈસુને મોટા થતા જોયા છે. તેઓ તેમના પરિવારને ઓળખે છે, તેઓ તેમના ભૂતકાળને જાણે છે. સભાસ્થાનમાં એક ગંભીર શાંતિ છવાયેલી છે. ઈસુ ઊભા થાય છે. તેમને યશાયાહ પ્રબોધકનો ગ્રંથ સોંપવામાં આવે છે. તેઓ તે વીંટાળેલા ગ્રંથને ખોલે છે, પોતાનું સ્થાન શોધે છે, અને વાંચે છે: "પ્રભુનો આત્મા મારા પર છે…"

તેઓ જ્યારે વાંચન પૂરું કરે છે, ત્યારે આખું સભાસ્થાન શ્વાસ રોકીને તેમની તરફ જોઈ રહ્યું છે. ઈસુ એ ગ્રંથને પાછો વીંટાળે છે, સેવકને સોંપે છે અને બેસી જાય છે. આ આખી પ્રક્રિયામાં એક અદ્ભુત શાંતિ અને ગરિમા છે. વીંટાળેલો ગ્રંથ—The Scroll. આ આપણી આજની ચર્ચાનું કેન્દ્ર છે. પ્રાચીન સમયમાં પુસ્તકો આપણા જેવા નહોતા, જ્યાં આપણે ગમે ત્યારે પાના ઉથલાવી શકીએ. તે એક લાંબો, વીંટાળેલો કાગળ કે ચામડાનો ટુકડો હતો. તમારે તેને એક છેડેથી ખોલવો પડતો અને જેમ જેમ તમે વાંચતા જાવ તેમ તેમ તેને બીજા છેડે વીંટાળવો પડતો. તમે અધવચ્ચે ઊભા રહીને આખો નકશો એકસાથે જોઈ શકતા નથી. તમારે માત્ર એ જ ભાગ જોવાનો હોય છે જે અત્યારે તમારી સામે ખુલ્લો છે.

આપણું જીવન પણ ઈશ્વરના હાથમાં રહેલા એ વીંટાળેલા ગ્રંથ જેવું છે. આપણે માત્ર આજનો દિવસ જોઈ શકીએ છીએ. આપણે આવતીકાલના પાના જોઈ શકતા નથી. અને ક્યારેક, જ્યારે કોઈ જીવન ખૂબ જ વહેલું વીંટળાઈ જાય છે, ત્યારે આપણું હૃદય ચીસ પાડી ઉઠે છે: "કેમ? હજુ તો ઘણું વાંચવાનું બાકી હતું! હજુ તો ઘણી વાર્તાઓ લખવાની બાકી હતી!"

આજે આપણા વહાલા બેન્જામિન વો—આપણા પ્યારા બેનને ઈશ્વરના સ્વર્ગીય સાનિધ્યમાં ગયાને બરાબર બે મહિના થયા છે. ૧૩ જૂન, ૨૦૨૬ ના એ દિવસથી લઈને આજ સુધી… આ સાઠ દિવસો તમારા માટે કેટલા લાંબા અને ભારે રહ્યા છે, તે માત્ર એલન, થાઓ અને રાયન જ જાણી શકે છે. શરૂઆતના દિવસોની ભીડ હવે ઓછી થઈ ગઈ છે. ફોન પર આવતા સંદેશાઓ ધીમે-ધીમે શાંત થઈ ગયા છે. દુનિયા પોતાના રોજીંદા કામોમાં વ્યસ્ત થઈ ગઈ છે. પણ તમારા ઘરમાં, એ ખાલી ખુરશી હજુ પણ ત્યાં જ છે. બેનનો રૂમ શાંત છે. રાયન જ્યારે રમે છે, ત્યારે તેનો મોટો ભાઈ તેની સાથે નથી.

હું આજે કોઈ ઉપરછલ્લી શાંતિ આપવા નથી આવ્યો. શોક એ કોઈ એવી વસ્તુ નથી જેને આપણે ઉતાવળમાં પસાર કરી શકીએ. આ સત્ય છે: બેન વિનાનું જીવન બહુ કઠિન છે. એલન અને થાઓ, તમારી પીડા વાસ્તવિક છે. જ્યારે તમે સવારે જાગો છો અને સેકન્ડો માટે ભૂલી જાવ છો કે શું થયું છે, અને પછી અચાનક એ સત્ય તમારા પર ત્રાટકે છે—એ ક્ષણ બહુ જ વહેંચાયેલી અને પીડાદાયક હોય છે. આ ખાલીપો એ સાબિતી છે કે તમે તેને કેટલો પ્રેમ કર્યો છે. પ્રેમ જેટલો ઊંડો હોય, શોક પણ એટલો જ ઊંડો હોય છે. આ પીડાને છુપાવવાની જરૂર નથી. ઈશ્વર પોતે આ પીડાને જુએ છે અને તેમાં તમારી સાથે રડે છે.

આજના પ્રથમ વાચનમાં સંત પાઉલ કોરીંથીઓને કહે છે: "હું તમારી પાસે નિર્બળતા, ભય અને ધ્રુજારી સાથે આવ્યો હતો." આ કેટલા આશ્ચર્યજનક શબ્દો છે! એક મહાન પ્રબોધક, એક પ્રભાવશાળી વક્તા, પણ તેઓ પોતાની નબળાઈ અને ડરનો સ્વીકાર કરે છે. શા માટે? કારણ કે જ્યારે આપણે કોઈને ખૂબ પ્રેમ કરીએ છીએ, ત્યારે આપણે નબળા પડી જઈએ છીએ. પ્રેમ આપણને સંવેદનશીલ બનાવે છે. પ્રેમ આપણને ધ્રુજારી આપે છે.

આપણો પ્યારો બેન પણ આવી જ એક સુંદર નબળાઈ અને પ્રેમથી ભરેલો હતો. તે અત્યંત તેજસ્વી હતો, તેનું મગજ અદ્ભુત હતું, પણ તેનું હૃદય એટલું કોમળ હતું કે તે બીજાની પીડા જોઈ શકતો નહોતો. યાદ કરો, જ્યારે તે માત્ર બાર વર્ષનો હતો, ત્યારે તેના પિતા એલનના ૪૦મા જન્મદિવસે તે રડી પડ્યો હતો. શા માટે? કારણ કે તેના મનમાં એક અકાળ ભય હતો કે તે પોતાના પિતાને ગુમાવી દેશે. એક બાર વર્ષના બાળકના હૃદયમાં પોતાના પિતા પ્રત્યે આટલો અગાધ, આટલો ઊંડો પ્રેમ! આ જ તે "ધ્રુજારી" છે જેની સંત પાઉલ વાત કરે છે. આ એ પ્રેમ છે જે ભવિષ્યની ચિંતા કરે છે કારણ કે તે વર્તમાનમાં ખૂબ જ તીવ્રતાથી પ્રેમ કરે છે. બેનનો એ પ્રેમ કોઈ સામાન્ય પ્રેમ નહોતો; તે ઈશ્વરીય પ્રેમનો એક અંશ હતો.

તેને પક્ષીઓ બહુ ગમતા. તેને આકાશમાં ઉડતા વિમાનો ગમતા. તે જ્યારે 'કોન ચિમ એરલાઇન્સ' (Con Chim Airlines) વિશે વાત કરતો, ત્યારે તેના ચહેરા પર જે અદ્ભુત સ્મિત આવતું અને તે જે ખડખડાટ હસી પડતો—એ હાસ્યમાં કોઈ દુનિયાદારી નહોતી. તેમાં માત્ર શુદ્ધ આનંદ હતો. તે પક્ષીઓની જેમ જ મુક્ત થવા માંગતો હતો. તે આકાશની ઊંચાઈઓને અડવા માંગતો હતો. આજે, જ્યારે આપણે આકાશ તરફ જોઈએ છીએ, ત્યારે આપણને સમજાય છે કે તેનો એ વીંટાળેલો ગ્રંથ ભલે પૃથ્વી પર ટૂંકો રહ્યો, પણ તે કેટલો સુંદર રીતે લખાયેલો હતો.

પરંતુ અહીં જ ગોસ્પેલ આપણને એક મોટો વળાંક આપે છે.

જ્યારે ઈસુએ યશાયાહના ગ્રંથને વીંટાળી દીધો, ત્યારે લોકો ગુસ્સે ભરાયા. તેઓ તેમને ટેકરી પરથી નીચે ફેંકી દેવા માંગતા હતા. શા માટે? કારણ કે ઈસુએ તેમને સત્ય કહ્યું હતું. તેઓ ઈસુને સ્વીકારી શક્યા નહીં કારણ કે તેઓ માત્ર બાહ્ય ચમત્કારો જોવા માંગતા હતા. પણ ઈસુ તેમની મધ્યમાંથી શાંતિથી પસાર થઈ ગયા. કોઈ તેમને સ્પર્શ પણ ન કરી શક્યું.

બેન્જામિન પણ આજે એ જ રીતે આપણી મધ્યમાંથી પસાર થઈ ગયો છે. તે હવે કોઈ પણ શારીરિક પીડા, કોઈ પણ બીમારી કે સંસારના બંધનોથી પર છે. તે સુરક્ષિત છે. તે ઈશ્વરના એવા સાનિધ્યમાં છે જ્યાં કોઈ તેને નુકસાન પહોંચાડી શકતું નથી. એલન, તમને ૨૫ જૂને આવેલું એ સ્વપ્ન યાદ કરો. બેન કેટલો સ્વસ્થ દેખાતો હતો! તેણે લીલા રંગનું શોર્ટ્સ પહેર્યું હતું, તે શક્તિશાળી લાગતો હતો. તેણે તમને કહ્યું: "બા ઓઈ, ટેસ્ટ ના હોય તો પણ હું પાસ થઈ ગયો છું. હું સામાન્ય રીતે શ્વાસ લઈ શકું છું…" અને પછી તેણે કહ્યું: "કોઈ વાંધો નહીં, હું મમ્મી-પપ્પાનું ધ્યાન રાખીશ."

આ માત્ર એક સ્વપ્ન નથી. આ ઈશ્વરની કૃપા છે જે તમને બતાવે છે કે બેનનો વીંટાળેલો ગ્રંથ ભલે અહીં પૂરો થયો હોય, પણ તે સ્વર્ગમાં ખુલ્લો છે. તે હવે મુક્ત શ્વાસ લઈ રહ્યો છે. તે હવે 'કોન ચિમ એરલાઇન્સ' ના વિમાનની જેમ અનંત આકાશમાં ઉડી રહ્યો છે. તે સંત કાર્લો અકુતિસની સાથે સ્વર્ગીય મિજબાનીનો આનંદ માણી રહ્યો છે.

એલન અને થાઓ, મારી વહાલી માતા અને પિતા…

તમારા હૃદયમાં ક્યારેક એક એવો પથ્થર આવીને બેસી જાય છે જે બહુ ભારે હોય છે. એ સવાલ કે "શું અમે કંઈક ચૂક્યા? શું અમે વધુ કરી શક્યા હોત?" આજે હું એ પથ્થરને તમારા હૃદય પરથી હટાવવા માંગું છું. જ્યારે ઈસુને પૂછવામાં આવ્યું કે જન્માંધ માણસના કિસ્સામાં કોણે પાપ કર્યું હતું, ત્યારે ઈસુએ સ્પષ્ટ કહ્યું હતું: "ન તો આ માણસે, ન તેના માતા-પિતાએ." બીમારી એ કોઈ સજા નથી. તે કોઈની ભૂલ નથી. તમે બેનને પ્રેમ આપવામાં કોઈ કસર બાકી રાખી નથી. તમે તેને પૃથ્વી પરનો સર્વોત્તમ પ્રેમ આપ્યો છે. તમારી જાતને કોઈ દોષ ન આપશો. તમે જે કાળજી લીધી છે, જે રાતો જાગીને વિતાવી છે, તે બધું જ ઈશ્વરના દરબારમાં સોનાના અક્ષરે લખાયેલું છે. તમે મુક્ત છો. તમે માત્ર પ્રેમ કર્યો છે, અને એ પ્રેમ ક્યારેય નિષ્ફળ જતો નથી.

મારા વહાલા રાયન…

તારા મોટા ભાઈ બેનનું સ્મિત તારી અંદર જીવે છે. જ્યારે તું રમે છે, જ્યારે તું ભણે છે, ત્યારે યાદ રાખજે કે તારો ભાઈ તારી ખૂબ નજીક છે. તારે હવે મમ્મી-પપ્પાનો હાથ પકડવાનો છે. તારે તેમના ચહેરા પર સ્મિત લાવવાનું છે. તારામાં બેનનો અંશ છે, અને તારું જીવન એ બેનના પ્રેમની જ્યોતને આગળ ધપાવવાનો માર્ગ છે. હિંમત રાખજે, વહાલા રાયન, તારો ભાઈ સ્વર્ગમાંથી તારી રક્ષા કરી રહ્યો છે.

આજે આપણે એવા તમામ પરિવારો માટે પણ પ્રાર્થના કરીએ છીએ જેઓ આવી જ પીડામાંથી પસાર થઈ રહ્યા છે. જે માતા-પિતાએ પોતાના સંતાનો ગુમાવ્યા છે, જે બાળકો હોસ્પિટલના બિછાને છે… ઈશ્વર તમારી સાથે છે. સંત પાઉલ કહે છે તેમ, આપણી શ્રદ્ધા માનવીય જ્ઞાન પર નહીં, પણ ઈશ્વરની શક્તિ પર આધારિત છે. જ્યારે આપણી પાસે કોઈ શબ્દો ન હોય, ત્યારે પવિત્ર આત્મા આપણી અંદર મૌન પ્રાર્થના કરે છે.

બેનનો પ્રેમ આજે પણ આ પૃથ્વી પર વહી રહ્યો છે. વિયેતનામના કા માઉ (Cà Mau) ગામમાં તેના નામે બનેલો 'પ્રેમનો કૂવો' (Giếng Gioan Baotixita) આજે પણ તરસ્યા લોકોને મીઠું પાણી પૂરું પાડે છે. જેમ એ કૂવાનું પાણી ક્યારેય સુકાતું નથી, તેમ બેનનો પ્રેમ અને તેની યાદો તમારા હૃદયમાં ક્યારેય સુકાશે નહીં.

તો આજે, જ્યારે તમે આ સભામાંથી બહાર જાવ, ત્યારે તમારા હૃદયમાં શું લઈને જશો?

આજે એક નાનું, સરળ કાર્ય કરજો. જ્યારે તમે આજે કોઈ પક્ષીને આકાશમાં ઉડતું જુઓ, અથવા કોઈ વિમાનનો અવાજ સાંભળો, ત્યારે એક ક્ષણ માટે થોભી જજો. તમારી આંખો બંધ કરજો અને બેનના એ મીઠા ખડખડાટ હાસ્યને યાદ કરજો. પ્રભુનો આભાર માનજો કે તેમણે આપણને બેન જેવો સુંદર દેવદૂત આપ્યો. અને પછી, હૃદયપૂર્વક પ્રાર્થના કરજો: "પ્રભુ, મારો વીંટાળેલો ગ્રંથ પણ તારા હાથમાં છે. મને શ્રદ્ધા આપ જેથી હું દરેક પાનાને તારી ઈચ્છા મુજબ સ્વીકારી શકું."

અંધકાર ગમે તેટલો ઘેરો હોય, પણ ઈશ્વરનો પ્રકાશ હંમેશા વિજયી બને છે. બેન્જામિન હવે પ્રભુના અનંત પ્રકાશમાં વિરામ લે છે, અને તે સ્વર્ગમાંથી તમારી સંભાળ રાખે છે.

શાંતિના પ્રભુ પોતે તમને દરેક સમયે અને દરેક રીતે શાંતિ આપે.

આમીન.