સામાન્ય સમયના એકવીસમા અઠવાડિયાનો બુધવાર

કોઈ જૂના કડીયાને કે સુથારને પોતાના હાથેથી શાંતિથી કામ કરતા જુઓ...

તે પોતાની લાકડાની બેંચ પર બેસે છે. તે કોઈ વાજતે-ગાજતે કામ નથી કરતો. તે દુનિયાને બતાવવા માટે મોટી જાહેરાતો નથી કરતો. તેના હાથ પર ધૂળ લાગેલી છે, તેના કપાળ પર પરસેવાના ટીંપા છે. તે એક લાકડાના ટુકડાને ઘસે છે, તેને માપે છે, તેને આકાર આપે છે. બહાર રસ્તા પરથી પસાર થતા લોકોને કદાચ ખબર પણ નથી પડતી કે અંદર શું બની રહ્યું છે. પણ એ કડીયો કે સુથાર જાણે છે કે તે જે બનાવી રહ્યો છે તે મજબૂત છે, સાચું છે, અને તે પેઢીઓ સુધી ટકી રહેશે.

હવે આ ચિત્રની બાજુમાં બીજું એક ચિત્ર મૂકો—એક એવી દીવાલનું ચિત્ર જેને ઉપરથી સુંદર ચૂનો લગાવીને ધોળી દેવામાં આવી છે. બહારથી તે ઝળહળે છે. તડકામાં તે ચમકે છે. પણ એ દીવાલની પાછળ? પાછળ સડતું લાકડું છે, તૂટેલા પથ્થરો છે અને અંધકાર છે.

આજે પવિત્ર શાસ્ત્ર આપણી સમક્ષ આ બે ચિત્રો મૂકે છે: એક તરફ મૌન, પ્રામાણિક અને સાચું પરિશ્રમ... અને બીજી તરફ માત્ર બહારનો દેખાવો, ચૂનો ધોળેલી પોકળતા.

આજે સુવાર્તામાં પ્રભુ ઈસુ શાસ્ત્રીઓ અને ફરોશીઓ સામે અત્યંત કઠોર શબ્દો વાપરે છે. ઈસુ સામાન્ય રીતે દયાળુ છે, તેઓ પાપીઓને ભેટી પડે છે, તેઓ ઘાયલોને સાજા કરે છે. પણ જ્યારે તેઓ આ ધાર્મિક આગેવાનોને જુએ છે, ત્યારે તેઓ સહન કરી શકતા નથી. ઈસુ કહે છે: “તમે ચૂનો ધોળેલી કબરો જેવા છો, જે બહારથી સુંદર દેખાય છે, પરંતુ અંદરથી મૃત્યુ પામેલા માણસોના હાડકાં અને તમામ પ્રકારની ગંદકીથી ભરેલી છે.”

તે જ સમયે, સંત પાઉલ થેસ્સાલોનિકીઓને લખેલા આજના પ્રથમ પત્રમાં તદ્દન જુદી જ વાત કરે છે. પાઉલ કોઈ મોટા ધાર્મિક પદનો રોફ નથી જમાવતા. તેઓ કહે છે: “મુશ્કેલી અને મહેનતમાં, રાત-દિવસ અમે કામ કર્યું, જેથી તમારામાંથી કોઈના પર બોજ ન પડીએ... અમે તમને એક નમૂનો પૂરો પાડવા માંગતા હતા.” અને ગીતશાસ્ત્ર પણ એ જ સૂર પુરાવે છે: “તમે તમારા હાથની મજૂરીનું ફળ ખાશો; તમે ધન્ય થશો.”

આ બે વાચનો આપણને જીવનની એક બહુ ઊંડી મર્મસ્પર્શી બાબત તરફ દોરી જાય છે: ઈશ્વર આપણી બહારની ચમક-ધમક નથી જોતા, તેઓ આપણા હાથનું અને હૃદયનું સાચું, મૌન કામ જુએ છે.

…

આજે આપણા વહાલા બેન્જામિન વો—આપણા પ્યારા બેનને ઈશ્વરના સ્વર્ગીય સાનિધ્યમાં ગયાને બરાબર બે મહિના પૂરા થયા છે.

૧૩ જૂન, ૨૦૨૬ ના એ દિવસથી લઈને આજ સુધી... આશરે સિત્તેર જેટલા દિવસો વીતી ગયા છે.

જ્યારે શરૂઆતના દિવસોનો કોલાહલ શમી જાય છે, જ્યારે સાંત્વન આપવા આવતા લોકો પોતાના ઘરે પાછા ફરે છે, અને જ્યારે ઘરમાં શાંતિ છવાઈ જાય છે... ત્યારે શોકનો સાચો અને કઠિન સમય શરૂ થાય છે. એલન, થાઓ અને રાયન... આ બે મહિનામાં તમે જે અનુભવ્યું છે, તે કોઈ બહારની દુનિયા સમજી શકતી નથી. સવારે ઉઠતી વખતે થતો એ અહેસાસ કે બેનની રૂમ શાંત છે... રસોડાના ટેબલ પર તેની ખાલી ખુરશી... સાંજના સમયે રસ્તા પરથી પસાર થતી ગાડીઓનો અવાજ પણ અંદરના સન્નાટાને ચીરી નાખે છે.

દુનિયા કદાચ વિચારે છે કે સમય જતાં બધું સામાન્ય થઈ જાય છે. પણ તમે જાણો છો કે કશું જ પહેલા જેવું રહ્યું નથી. એ ખાલીપો સાચો છે. એ આંસુ સાચા છે. આ પીડામાંથી પસાર થવું એ પણ હૃદયનું એક બહુ ભારે પરિશ્રમ છે.

પરંતુ આ જ અંધકારની વચ્ચે, આજનું પવિત્ર વચન આપણી સમક્ષ એક અદ્ભુત પ્રકાશ લઈને આવે છે.

ઈસુ જે “ચૂનો ધોળેલી કબરો” નો ધિક્કાર કરે છે, તે એટલા માટે કારણ કે તેમાં અંદર જીવન નહોતું, માત્ર બતાવવો હતો. પણ જ્યારે આપણે બેન્જામિનના જીવન તરફ જોઈએ છીએ, ત્યારે આપણને અંદરથી ભરેલું, સાચું અને નિષ્ઠાવાન જીવન દેખાય છે.

આજે હું બેનના જીવનના એક એવા ગુણ વિશે વિચારું છું જે આજના વાચનો સાથે સીધો જોડાય છે: તેનું અથાક પરિશ્રમ અને તેનો આ અદભૂત મંત્ર— “પ્રયત્ન કરવો એ જ સૌથી મહત્ત્વનું છે” (Trying is all that matters).

બેન પાસે એક અદ્ભુત અને તેજસ્વી મગજ હતું. ચોથા ધોરણમાં આઠમા ધોરણનું ગણિત ગણવું, ચૌદ વર્ષની નાની વયે AI અને ક્લાઉડ ટેકનોલોજી જેવા અટપટા વિષયોમાં ઊંડા ઊતરવું—આ બધું જ અસાધારણ હતું. પણ બેને ક્યારેય પોતાની બુદ્ધિનો દેખાવો ન કર્યો. તે ફરોશીઓની જેમ પોતાની હોશિયારીનું પ્રદર્શન કરવા નહોતો માંગતો. તે તો પોતાના ઓરડામાં બેસીને, મૌન રહીને, રાત-દિવસ કમ્પ્યુટરના કોડિંગ પર કામ કરતો હતો. તેણે GitHub પર પોતાની એપ્લિકેશન્સ અને ગેમ્સ બનાવી, પણ તે બધું જ અત્યંત નમ્રતાથી કર્યું.

અને રમતગમતના મેદાન પર? બેન ગભરાતો નહોતો, તે હારવાથી ડરતો નહોતો. જ્યારે તે બેડમિન્ટનના કોર્ટ પર ઉતરતો, કે બાસ્કેટબોલના ટ્રાયઆઉટ્સમાં પોતાનું સ્વેટશર્ટ પહેરીને પોતાની આખી તાકાત લગાવી દેતો, ત્યારે તે સાચા અર્થમાં સંત પાઉલના શબ્દોને જીવતો હતો. તેણે ક્યારેય શોર્ટકટ ન શોધ્યો. તેણે મહેનત કરી. અને જ્યારે તેણે બેડમિન્ટન ટીમમાં સ્થાન મેળવ્યું, ત્યારે એ વિજય કોઈ અહંકારનો વિજય નહોતો, પણ સતત પ્રયત્ન અને હાથની મજૂરીનું મીઠું ફળ હતું! આખી વિસ્તૃત ફેમિલી માટે એ કેટલી ગર્વની અને સાચી ખુશીની ક્ષણ હતી!

બેનનું જીવન બહારથી ધોળેલું નહોતું; તે અંદરથી મજબૂત લાકડા જેવું, શુદ્ધ અને અસલી હતું.

…

યાદ કરો, ૨૩ જુલાઈ, ૨૦૨૬ ના રોજ ડેડીને એક સુંદર સ્વપ્ન આવ્યું હતું. એલન, તમે અને બેન લાઈનમાં ઊભા હતા... આઈસ્ક્રીમ ખરીદવા માટે. અને એ સ્વપ્નમાં, બેને પૈસા ચૂકવ્યા. એક નાનો, સુંદર, સાદો પ્રસંગ! પણ એ દર્શાવે છે કે બેન સ્વર્ગમાં પણ એ જ પ્રેમાળ, જવાબદાર અને કાળજી રાખનાર દીકરો છે. તે આજે પણ પોતાના પિતાની સાથે ઊભો છે, એ જ સરળતા અને શુદ્ધતા સાથે.

આજે પ્રભુ ઈસુ આપણને આ જ સાચેસાચા જીવન તરફ બોલાવે છે.

ઈસુ કહે છે કે આપણે બહારના દેખાડામાંથી બહાર આવીએ. આપણે ઈશ્વરની સમક્ષ આપણા સાચા સ્વરૂપમાં આવીએ. ઈશ્વરને તમારી હોશિયારી કે તમારી શક્તિની જરૂર નથી; ઈશ્વરને તમારું સાચું હૃદય જોઈએ છે. જ્યારે આપણે રડીએ છીએ, ત્યારે ઈસુ આપણી સાથે રડે છે. જ્યારે આપણે થાકી જઈએ છીએ, ત્યારે તેઓ આપણો બોજ હળવો કરે છે.

સંત પાઉલ આજના પત્રના અંતમાં જે અદ્ભુત આશીર્વાદ આપે છે, તે આજે મારે સીધો તમારા હૃદયમાં ઉતારવો છે. પાઉલ કહે છે:

“શાંતિના પ્રભુ પોતે તમને દરેક સમયે અને દરેક રીતે શાંતિ આપે.”

ધ્યાનથી સાંભળો આ શબ્દો: “દરેક સમયે અને દરેક રીતે” (at all times and in every way).

આ શાંતિ એ માત્ર દુઃખની ગેરહાજરી નથી. આ શાંતિ એ ઈશ્વરની પોતાની હાજરી છે. એ એવી શાંતિ છે જે તમને એ રાત્રે પણ મળે છે જ્યારે આંસુ રોકાતા નથી. એ એવી શાંતિ છે જે તમને રસોડામાં એકલા ઊભા હોવ ત્યારે અચાનક સ્પર્શે છે. શાંતિના પ્રભુ પોતે તમારી સાથે છે.

એલન અને થાઓ… મારી વહાલી માતા અને પિતા…

તમે બેન્જામિન માટે જે રાત-દિવસ એક કર્યા છે, તેને જે સંસ્કાર આપ્યા છે, તેની પાછળ જે પરિશ્રમ કર્યો છે—તે કોઈ બહારનો દેખાવો નહોતો. તે શુદ્ધ પ્રેમ હતો. પાઉલ જેમ કહે છે કે અમે મુશ્કેલી અને મહેનતમાં રાત-દિવસ કામ કર્યું જેથી નમૂનો બની શકીએ, તેમ તમે બેન અને રાયન માટે પ્રેમનો એક જીવંત નમૂનો બન્યા છો. તમે તમારા બાળકને ઈશ્વરના માર્ગ પર ચાલતા શીખવ્યું. આજે બેન સ્વર્ગમાંથી તમારા પર સ્મિત કરી રહ્યો છે. તે જાણે છે કે તેના માતા-પિતાએ તેને સર્વસ્વ આપ્યું છે.

અને મારા વહાલા રાયન…

તારા મોટા ભાઈ બેનનો એ મંત્ર ક્યારેય ભૂલતો નહીં: “પ્રયત્ન કરવો એ જ સૌથી મહત્ત્વનું છે.” તારે જીવનમાં ક્યારેય ડરવાની જરૂર નથી. તારે કોઈને બતાવવા માટે કંઈ કરવાની જરૂર નથી. બસ, તારા ભાઈ બેનની જેમ સાચા હૃદયથી, પરિશ્રમથી અને પ્રેમથી જીવવાનો પ્રયત્ન કર. જ્યારે તું ભણે છે, રમતમાં પરસેવો પાડે છે, કે મમ્મી-પપ્પાને હાથ ઝાલે છે—ત્યારે બેનનો એ જ પ્રેમાળ આત્મા તારી અંદર હસે છે.

અને આજે જેઓ દૂર-દૂરથી આ શ્રદ્ધાંજલિમાં જોડાયા છે… જે પરિવાર પોતાની ગોદમાં બીમાર બાળકને લઈને અંધકારમાં બેઠો છે, જેઓ કોઈ પોતાના વહાલાને ગુમાવીને એકલતાનો ભારે ક્રોસ ઊંચકી રહ્યા છે…

ઈસુ આજે તમને કહે છે: તમારો આ અદ્રશ્ય પરિશ્રમ, તમારી આ મૌન સોબત ઈશ્વરની નજરમાં બહુ કિંમતી છે. તમે ચૂનો ધોળેલી કબરો નથી; તમે તો જીવંત ઈશ્વરનું ઘર છો. તમારા તૂટેલા હૃદયમાં ઈશ્વરનો આત્મા વસે છે.

બેન્જામિન આજે સંત કાર્લો અકુતિસની સાથે સ્વર્ગીય મિજબાનીમાં બિરાજે છે. ત્યાં કોઈ થાક નથી, કોઈ અશાંતિ નથી, કોઈ રોગ નથી. ત્યાં માત્ર અનંત શાંતિ છે. અને વિયેતનામના કા માઉ (Cà Mau) ગામમાં બેનના નામે ખોદવામાં આવેલો ‘પ્રેમનો કૂવો’ (Well of Love)—જેનું નામ તેના મધ્યનામ ‘દાઈ દુઓંગ’ (મહાસાગર) સાથે જોડાયેલું છે—તે આજે તરસ્યાઓને પાણી આપી રહ્યો છે. એ કૂવો સાબિત કરે છે કે એક બાળકની મૌન મહેનત અને પ્રેમ ક્યારેય મરી શકતા નથી; તે પાણી બનીને સદાકાળ વહેતા રહે છે.

તો આજે, જ્યારે તમે આ પવિત્ર મંડપમાંથી બહાર નીકળો, ત્યારે તમારા હાથમાં શું લઈને જશો?

આજે એક નાનું, ગંભીર અને સુંદર કામ કરજો.

તમારા પોતાના હાથ તરફ જુઓ. તમારા હાથ પર પડેલી રેખાઓ, તમારી મહેનતને જુઓ.

આજે દિવસ દરમિયાન, તમે જે પણ નાનું કામ કરો—રસોઈ બનાવવી, ઘર સાફ કરવું, કોઈને ફોન કરવો કે કોઈનો હાથ પકડવો—તે કોઈને બતાવવા માટે કે વખાણ મેળવવા માટે ન કરશો. પણ એ કામને બેન્જામિનની જેમ અંદરના પ્રેમથી, શાંતિથી અને પ્રામાણિકતાથી કરજો. એ મહેનતને ઈશ્વર ચરણે ધરી દેજો.

બહારનો દેખાવો નાશ પામશે, પણ અંદરનો પ્રેમ અને સાચું કામ સદાકાળ ટકી રહેશે.

શાંતિના પ્રભુ પોતે તમને દરેક સમયે અને દરેક રીતે શાંતિ આપે.

આમેન.