Adi Vaxtın İyirmi İkinci Həftəsinin Çərşənbə Axşamı

Təsəvvür edin ki, qədim bir sinaqoqdasınız. Kəpərnahumun o tozlu yollarından gələn insanların nəfəsini, otaqdakı gərginliyi və gözləntini hiss edin. İsa orada dayanır və danışır. O, sadəcə sözləri ard-arda düzmür; O, elə bir şəkildə danışır ki, hər bir kəlmə insanın ruhuna bir toxum kimi düşür. İncildə deyilir ki, onlar Onun təliminə heyran qaldılar, çünki O, «səlahiyyətlə» danışırdı.

Bu «səlahiyyət» — yəni *exousia* — sadəcə yüksək səs və ya əmr tonu deyil. Bu, varlığın dərinliyindən gələn, həqiqətin özü olan bir gücdür. Bu, yaradılışın başlanğıcında «İşıq olsun!» deyən Səsin eyni səsidir. Və bu səlahiyyətli sözün qarşısında heç bir qaranlıq, heç bir «murdar ruh» dayana bilməz.

Bu gün Müqəddəs Yazılar bizə iki fərqli bilik səviyyəsindən bəhs edir. Həvari Bulus Korinflilərə yazır ki, insanın ruhunu yalnız onun öz daxilindəki ruhu tanıdığı kimi, Allahın dərinliklərini də yalnız Allahın Ruhu bilir. Biz bu dünyada AI (süni intellekt), bulud infrastrukturu, mürəkkəb riyazi düsturlar və Boeing 737-lərin aerodinamikası haqqında çox şey öyrənə bilərik. Bunlar parlaq zəkanın məhsuludur. Amma Bulus bizi daha dərinə, «Məsihin zəkasına» (və ya Məsihin düşüncəsinə) sahib olmağa çağırır.

Benjamin Vo-nu düşünəndə, biz məhz bu iki səviyyənin möhtəşəm bir kəsişməsini görürük. Onun zəkası — o «təbii insanın» zəkası — heyrətamiz idi. 4-cü sinifdə oxuyarkən 8-ci sinfin riyaziyyatını asanlıqla həll edən, 14 yaşında atası Alanın master dərəcəsində bildiyi AWS mühitlərinə baş vuran bir oğlan. O, dünyanı analitik bir dəqiqliklə görürdü. Amma Ben-in əsl böyüklüyü, Bulusun bəhs etdiyi o «ruhani reallıqlarda» idi.

Onun on beş illik ömründə elə bir an var ki, o an bizə «Məsihin zəkasının» bir uşağın qəlbində necə parladığını göstərir. Bu, onun əmisi Uilyamın xəstəliyi zamanı etdiyi o sadə, lakin sarsıdıcı təklifdir. 12 yaşlı bir oğlan, heç kim tərəfindən məcbur edilmədən, heç bir dramatik nümayiş göstərmədən, sadəcə valideynlərinə deyir ki, o, bütün qənaət qutusunu — özünün bütün kiçik xəzinəsini — əmisinə kömək etmək üçün verməyə hazırdır.

O, o qutunu sındırmadı. O pulları əslində vermədi, çünki ehtiyac yox idi. Amma o *təklif*... o niyyət... Bax, bu, Müqəddəs Ruhun insana öyrətdiyi hikmətdir. Bu, «Məsihin zəkasıdır». Dünya bizə deyir ki, yığ, qoru, öz gələcəyini təmin et. Amma Ben-in daxilindəki ruh ona başqa bir şey deyirdi: «Məndə olan hər şey sevdiyim insan üçündür». Bu, sadəcə bir uşaq səxavəti deyil; bu, Allahın dərinliklərindən gələn bir sevgidir.

İyunun 13-dən bu yana düz iki ay keçib. Alan, Thao, Ryan... Bu iki ayın hər günü bir ömür kimi uzun, hər gecəsi isə bir uçurum kimi dərin ola bilər. Evdəki o səssizlik, Ben-in o parlaq zəkasının yaratdığı intellektual boşluq, onun o şirin qıqqıltısının yoxluğu... İnsan qəlbi belə anlarda o Kəpərnahumdakı adam kimi fəryad etmək istəyir: «Bizimlə nə işin var, Nazaretli İsa? Bizi məhv etməyəmi gəldin?»

Göz yaşları içində soruşuruq: «Niyə?» Niyə bu qədər işıqlı bir ruh, bu qədər erkən getdi?

Bu gün İsa o qaranlıq suallara, o daxili fırtınalara eyni səlahiyyətlə müraciət edir: «Sakit ol! Çıx ondan!» İsa bu sözləri kədərin özünə demir — kədər sevgini sübut edir. O, bu sözləri ümidsizliyə, günahkarlıq hissinə və «kaş ki»lərin gətirdiyi o murdar ruhlara deyir.

Bəzən valideynin qəlbində ən ağır yük xəstəliyin özü deyil, o gizli, amansız sualdır: «Mən nəyi isə qaçırdımmı? Daha çox nə edə bilərdim?» Əziz Alan və Thao, mən sizə bu gün Müqəddəs Yazıların bütün səlahiyyəti ilə deyirəm: Siz heç nəyi qaçırmadınız. Siz heç bir şeyi səhv etmədiniz. İsa kor doğulmuş adam üçün dediyi kimi, bu nə sizin, nə də Ben-in günahı idi. Xəstəlik Allahın iradəsi deyil, bu dünyanın kövrəkliyinin bir hissəsidir. Amma sizin ona verdiyiniz sevgi — o, mütləqdir. Siz ona dünyanı göstərdiniz, onunla birlikdə təyyarələri izlədiniz, onun «Con Chim Airlines» xəyallarına gülümsədiniz. Siz ona ən böyük şeyi — təhlükəsiz və sevilən bir ailəni verdiniz. Sizin vicdanınız Ben-in ruhu kimi təmiz və azad olmalıdır.

Ben-in atası Alanın yuxusunu xatırlayın. O yuxuda Ben deyir: «Ba ơi, testlərin hamısını keçdim. Özüm nəfəs ala bilirəm...» Bu, sadəcə bir təsəlli yuxusu deyil. Bu, ruhani bir həqiqətdir. Ben həqiqətən də bu dünyanın bütün «testlərini» keçib. O, sevgi testini, sədaqət testini, zəhmətkeşlik testini keçib. O, indi Allahın hüzurunda, o «Böyük Okeanın» (Đại Dương) sahilində, azad və dərindən nəfəs alır.

Bulus deyir: «Ruhani insan hər şeyi mühakimə edə bilər». Ben ruhani bir gənc idi. O, həyatın mənasını riyazi düsturlarda deyil, atasına yazdığı o son mesajda tapmışdı: «Sən ən yaxşı atasan, sən gülməli atasan». Onun hikməti sadəlikdə idi. O, Müqəddəs Karlo Akutis kimi, texnologiyanı və müasir dünyanı sevirdi, amma ürəyi əbədiyyət üçün döyünürdü.

İndi Ben və Karlo, o Səmavi Ziyafətdə, bəlkə də ən sürətli Boeing-lərin belə çata bilmədiyi yüksəkliklərdə bərabərdirlər. Onlar bizim üçün, xüsusilə də xəstəliklə mübarizə aparan digər uşaqlar və ailələr üçün şəfaət edirlər. Ben-in Cà Mau-da onun adına açılan o su quyusu kimi, onun xatirəsi də susuz qalmış qəlblərə ümid suyu verməyə davam edir.

Ryan, əziz qardaş... Sən qardaşının o «salut» verən gülüşünü, o oyun yoldaşını itirmisən. Amma bil ki, sən onun bu dünyadakı ən yaxın şahidisən. O, sənin içində yaşayır. Sən hər dəfə bir təyyarəyə baxanda, hər dəfə bir kod yazanda və ya sadəcə mehriban olanda, Ben səninlədir.

Bu gün bu ibadətdən çıxarkən, özünüzlə bir şeyi aparın: İsanın o səlahiyyətli sözünü. Qoy O, sizin qəlbinizdəki fırtınaları sakitləşdirsin. Ben-in o qənaət qutusunu təklif etdiyi anı xatırlayın. Bu gün siz də kiməsə öz sevginizdən, öz zamanınızdan kiçik bir parça təklif edin. Böyük işlər görməyə ehtiyac yoxdur; sadəcə Ben kimi, ürəyinizdəki ən dəyərli şeyi — sevgini — bölüşməyə hazır olun.

Kədər hələ də oradadır, bəli. Amma İsanın sözü kədərdən daha güclüdür. Ben indi Rəbbin nurundadır və o nur sizin yolunuzu işıqlandıracaq.

Benjamin Vo, əziz balamız, sən artıq mənzil başına çatmısan. Bizim üçün dua et ki, biz də bir gün sənin o parlaq təbəssümünlə qarşılaşaq.

Sakit olun. Rəbb buradadır. O, sizi sevir.

Amin.