Azize Mecdelli Meryem Bayramı

Sevgili kardeşlerim, bugün Azize Mecdelli Meryem Bayramı'nı kutlarken, Kutsal Yazılar bize derin bir arayışın ve nihayetinde bulunan bir sevginin öyküsünü sunuyor.

İlk okumamızda, Ezgiler Ezgisi'nden gelen o yürek burkan sözleri duyduk: 'Yatağımda gece onu aradım, yüreğimin sevdiğini – aradım ama bulamadım.' Bu bir özlem şarkısı, bir hasret çığlığı… Arayışın umutsuzluğu, sonra tekrar ayağa kalkıp şehrin sokaklarında, meydanlarında 'yüreğimin sevdiğini' arama kararlılığı. Ve sonunda, o an: 'Onlardan ayrılır ayrılmaz, yüreğimin sevdiğini buldum.' Ne büyük bir sevinç, değil mi?

Müjde'de ise, Mecdelli Meryem'in Paskalya sabahı yaşadığı o olağanüstü anı dinledik. Daha karanlıkken, mezara koşuyor, taşı kenara çekilmiş görüyor. İsa'nın bedeninin kaybolduğunu düşünüyor. Gözyaşları içinde mezarın başında duruyor, eğilip içeri bakıyor… Melekler ona neden ağladığını soruyor. Sonra dönüyor ve İsa'yı görüyor, ama onu bahçıvan sanıyor. Ne zaman ki İsa ona adıyla sesleniyor: 'Meryem!' İşte o zaman gözleri açılıyor, yüreği coşuyor ve 'Rabbouni!' diyor. O an, tüm arayışın, tüm gözyaşlarının sona erdiği, sevilenin bulunduğu an.

Bu iki okuma, bize Tanrı'ya olan sevgimizi ve O'nu arayışımızı ne kadar güzel anlatıyor, değil mi? Hayatımızda bazen Tanrı'yı ararız, tıpkı Ezgiler Ezgisi'ndeki gelin gibi, ya da Mecdelli Meryem gibi, O'nun yokluğunu hissederiz. Ama O, her zaman oradadır, bize adımızla seslenmek için bekler.

Bugün, aramızdan ayrılalı beş hafta olan sevgili Benjamin'i anarken, bu arayış ve buluşma teması kalplerimizde özel bir yer buluyor. Benjamin Vo, hayatı merakla dolu, etrafındaki dünyayı anlamaya çalışan bir çocuktu. Onun o parlak zekası, AI'dan bulut altyapısına kadar her şeyi öğrenme tutkusu… Bu, tıpkı Ezgiler Ezgisi'ndeki gelinin sevdiğini araması gibi, hayatın derinliklerini, Tanrı'nın yarattığı dünyanın sırlarını arayışının bir yansımasıydı. O, öğrenmekten, keşfetmekten, anlamaktan büyük bir sevinç duyardı. Ve bu sevinç, onun içindeki o saf, nazik ruhun bir göstergesiydi.

Sevgili Ben'in ailesi, annesi Thao, babası Alan ve kardeşi Ryan… Biliyorum ki Benjamin'in yokluğu, yüreğinizde derin bir boşluk bıraktı. Tıpkı Meryem'in mezarın başında hissettiği gibi, bir kayıp ve belirsizlik hissiyle dolusunuz. Ama Meryem'in hikayesi bize şunu öğretiyor: Sevgili olan kaybolmuş gibi görünse de, İsa her zaman oradadır. O, bize adımızla seslenir, bizi teselli eder ve bize umut verir.

Benjamin'in hayatı, kısa sürmüş olsa da, Tanrı'nın sevgisinin bir kanıtıdır. Onun merakı, neşesi ve nazik ruhu, bu dünyada bıraktığı izlerdir. Şimdi o, cennet sofrasında, Tanrı'nın sonsuz sevgisiyle çevrili. Tıpkı Meryem'in İsa'yı bulduğu gibi, Ben de şimdi Rabb'in huzurunda, tüm arayışlarının sona erdiği yerde. O, sizin için dua ediyor, tıpkı bizim onun için dua ettiğimiz gibi.

Ve buraya uzaktan katılan herkes, özellikle de acı çeken diğer çocuklar ve ağır bir haç taşıyan her aile… Bilin ki yalnız değilsiniz. Tanrı sizi görüyor, sizi tutuyor ve size teselli veriyor. Meryem Ana, acıların annesi, sizinle birlikte yas tutuyor ve dualarınızda size eşlik ediyor. Benjamin'in anısı, kalplerinizde bir ışık olsun, size güç ve umut versin. Umut, sevgiden daha güçlüdür, ve Tanrı'nın merhameti asla tükenmez. Amin.