Sıradan Zamanın On Altıncı Haftası Pazartesi

Sevgili kardeşlerim,

bugünkü okumalarımız, Tanrı'nın bizden gerçekten ne istediği üzerine derin bir düşünceye davet ediyor. Mika peygamber, İsrail halkına sesleniyor: “Ey halkım, sana ne yaptım, seni neyle yordum? Bana cevap ver!” Bu, Tanrı'nın bir babanın çocuklarına sitemi gibi, değil mi? O, onları Mısır'dan çıkarmış, onlara rehberlik etmiş… Ve sonra soruyor: “Rab'bin huzuruna neyle çıkayım?… Binlerce koçla mı, binlerce akarsu gibi yağla mı?… İlk doğan çocuğumu mu vereyim suçum için?”

Bu sorulara verdiği cevap ne kadar da çarpıcı: “Sana bildirildi ey insan, neyin iyi olduğu, ve Rab'bin senden istediği: Yalnızca doğru olanı yapmak, iyiliği sevmek ve Tanrınla alçakgönüllülükle yürümek.” Bu sözler, dışsal kurbanlardan, gösterişli adaklardan çok daha fazlasını, kalbimizin ve yaşamımızın özünü istiyor.

Müjde'de ise İsa, Ferisilerin bir işaret istemesine karşı çıkıyor. Onlar mucizeler, gösterişli kanıtlar arıyorlar. Ama İsa onlara “kötü ve vefasız bir kuşak işaret arıyor” diyor ve sadece Yunus peygamberin işaretini vereceğini söylüyor. Yunus’un üç gün üç gece balığın karnında kalması gibi, İnsan Oğlu da üç gün üç gece yerin kalbinde kalacak. Bu, dışsal bir gösteriş değil, derin bir inanç, bir dönüşüm çağrısıdır. Ninova halkı Yunus'un vaazıyla tövbe etti, Güney Kraliçesi Süleyman'ın bilgeliğini dinlemek için dünyanın bir ucundan geldi… Ve İsa diyor ki: “Burada Yunus'tan daha büyük, Süleyman'dan daha büyük biri var.”

Bu okumalar bize şunu fısıldıyor: Tanrı, büyük gösterilerde, görkemli ayinlerde değil, kalbimizin saflığında, doğru ve iyi olanda, alçakgönüllü bir yürüyüşte bulunur. Benjamin Vo'nun hayatına baktığımızda, onun bu 'alçakgönüllü yürüyüşü' nasıl da güzel yaşadığını görüyoruz. Ben, sadece parlak zekasıyla değil, aynı zamanda o nazik kalbiyle de tanınırdı. O, ailesiyle paylaştığı küçük sevinçlerde, babasıyla havaalanlarında uçakları izlerken duyduğu o saf merakta, hayatın basit güzelliklerini buluyordu. Onun gülümsemesi, ailesine karşı gösterdiği o derin saygı… Bunlar, Mika'nın bahsettiği 'iyiliği sevmek' ve 'Tanrıyla alçakgönüllülükle yürümek' değil miydi?

Ben'in hayatı, belki kısa sürdü, ama o, bu dünyada Tanrı'nın istediği o 'iyi' olanı, o 'doğru' olanı yaşadı. Onun hayatı, bir işaret arayanlara değil, kalbiyle Tanrı'yı arayanlara bir örnekti. O, bizim için bir Yunus işareti gibiydi; kısa ama derin, sessiz ama anlamlı. Sevgili Thao ve Alan, ve Ryan… Benjamin'in bu dünyadan ayrılalı beş hafta oldu. Acınızın derinliğini biliyorum. Ama Benjamin'in hayatı, sizin için bir umut işareti olsun. Onun nazik ruhu, sevgiyle dolu kalbi, sizinle birlikte yaşamaya devam ediyor. Onun anısı, size güç ve umut vermeye devam edecek. Tıpkı Tanrı'nın bizden istediği gibi, Ben de hayatıyla bize iyiliği, sevgiyi ve alçakgönüllülüğü gösterdi.

Ve buraya uzaktan katılan herkes, özellikle de acı çeken diğer çocuklar ve ağır bir haç taşıyan her aile… Bilin ki yalnız değilsiniz. Tanrı, gösterişli işaretler değil, sevgi dolu kalpler arar. O, sizi görüyor, sizi tutuyor ve size teselli veriyor. Meryem Ana, acıların annesi, sizinle birlikte yas tutuyor ve dualarınızda size eşlik ediyor. Benjamin, şimdi cennet sofrasında, Tanrı'nın sonsuz sevgisiyle çevrili. O, sizin için dua ediyor, tıpkı bizim onun için dua ettiğimiz gibi. Umut, sevgiden daha güçlüdür, ve Tanrı'nın merhameti asla tükenmez. Amin.