பொதுக்காலத்தின் இருபத்திரண்டாம் ஞாயிறு

வெயில் தகிக்கும் ஒரு மதிய வேளை. ஒரு பள்ளி விளையாட்டு மைதானம். அங்கே ஒரு சிறுவன், சுற்றியிருக்கும் வெப்பத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், கனமான ஒரு குளிர்கால பருத்திச் சட்டையை (sweatshirt) அணிந்து கொண்டு, கூடைப்பந்து மைதானத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். மூச்சு வாங்குகிறது, உடல் சோர்வடைகிறது, நெற்றியில் வியர்வை அரும்புகிறது. ஆனால், அவனது முகத்தில் சோர்வோ, பின்வாங்கும் எண்ணமோ இல்லை. அவனது கண்களில் ஒரு தணியாத ஆர்வம் ஒளிர்கிறது. சுற்றியிருப்பவர்கள் கேட்கிறார்கள்: ‘ஏன் இந்த வெயிலில், இந்த கனமான சட்டையோடு இவ்வளவு கடினமாக முயல்கிறாய்?’ அந்தச் சிறுவனின் இதயத்திலிருந்து வரும் பதில் மிகவும் எளிமையானது, ஆனால் ஆழமானது: “முயற்சிப்பதுதான் முக்கியம்” (trying is all that matters). அவன் விளையாட்டில் தோற்றுப்போவதைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை. தன் முழு ஆற்றலையும், தன் உடலின் முழு சக்தியையும் அந்த மைதானத்தில் கொட்டுவதையே அவன் தன் இலக்காகக் கொண்டிருக்கிறான். இந்த பிம்பத்தை, இந்த வியர்வை சிந்தும் அர்ப்பணிப்பை உங்கள் மனக்கண்ணில் சற்று நிறுத்துங்கள்...

இன்று நாம் வாசிக்கக் கேட்ட இறைவார்த்தைகள் அனைத்தும் இந்த ‘முழுமையான அர்ப்பணிப்பு’ என்ற புள்ளிைய நோக்கியே நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றன. இறைவார்த்தை என்பது ஏதோ கடமைக்காகக் கேட்டுவிட்டுப் போகும் ஒரு சடங்கு அல்ல. அது நம் ஆன்மாவை உலுக்கி, நம்மை உருமாற்றும் ஒரு வல்லமை கொண்டது. இன்றைய முதல் வாசகத்தில், இறைவாக்கினர் எரேமியா தன் உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து கதறுகிறார்: “ஆண்டவரே! நீர் என்னை ஏமாற்றிவிட்டீர்; நானும் ஏமாந்து போனேன்; நீர் என்னைவிட வலிமைமிக்கவர்; என்மேல் வெற்றி கொண்டுவிட்டீர்.” எவ்வளவு ஒரு நேர்மையான, வேதனையான கதறல்! கடவுளின் வார்த்தையை அறிவித்ததால் எரேமியாவுக்குக் கிடைத்தது என்னவோ ஏளனமும், இகழ்ச்சியும்தான். அவர் முடிவெடுக்கிறார்: ‘இனி அவரைப் பற்றிப் பேசமாட்டேன்; அவர் பெயரால் இனி உரைக்கமாட்டேன்.’ ஆனால், அவரால் அப்படி இருக்க முடிந்ததா? “அது என் இதயத்தில் எரியும் நெருப்புப்போல் இருக்கின்றது; என் எலும்புகளுக்குள் அடைபட்டுக் கிடக்கின்றது; அதை அடக்கி வைக்க முயன்று சோர்ந்துபோனேன்; என்னால் அதைத் தாங்க முடியவில்லை” என்கிறார்.

இதுதான் அர்ப்பணிப்பின் உச்சக்கட்டம். உள்ளே எரியும் அந்த நெருப்பை அணைக்க முடியாது. அது நம்மைச் சும்மா இருக்க விடாது. இரண்டாம் வாசகத்தில் புனித பவுல் அடியார் உரோமையருக்கு எழுதும்போது, “நீங்கள் கடவுளுக்கு உகந்த, தூய, வாழும் பலியாக உங்களை அர்ப்பணியுங்கள்” என்று கெஞ்சிக் கேட்கிறார். வாழும் பலி! பலிபீடத்தில் வைக்கப்படும் பலி என்பது தன் உயிரை முழுமையாகக் கொடுப்பது. ஆனால் பவுல் அடியார் ‘வாழும் பலி’ என்கிறார். அதாவது, நம் அன்றாட வாழ்வில், நம்முடைய ஒவ்வொரு மூச்சிலும், ஒவ்வொரு செயலிலும், நம்முடைய வியர்வையிலும், உழைப்பிலும் கடவுளுக்கு நம்மை முழுமையாகக் கொடுப்பது. இதுவே உண்மையான ஆன்மீக வழிபாடு.

ஆனால், இந்த அர்ப்பணிப்பின் பாதை எளிதானதா? நற்செய்தியில் இயேசு தன் சீடர்களுக்குத் தெளிவுபடுத்துகிறார்: “மானிட மகன் எருசலேமுக்குச் சென்று, மூப்பர்கள், தலைமைக்குருக்கள் ஆகியோரால் பலவாறு துன்பப்படவும், கொலை செய்யப்படவும் வேண்டும்.” இதைக் கேட்டவுடன் பேதுரு பதறுகிறார். இயேசுவைத் தனியே இழுத்து, “ஆண்டவரே, இது உமக்கு வேண்டாம்; இப்படி எதுவும் உமக்கு நடக்கவே கூடாது” என்று தடுக்கிறார். பேதுருவின் இந்த வார்த்தைகளில் இருக்கும் அன்பு நமக்கு புரிகிறது. நாம் நேசிக்கும் ஒருவருக்குத் துன்பம் வருவதை நம்மால் சகித்துக் கொள்ள முடியுமா? ஒருபோதும் முடியாது. ஆனால் இயேசு பேதுருவை நோக்கி மிகவும் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறார்: “என் பின்னால் போ, சாத்தானே! நீ எனக்குத் தடையாய் இருக்கிறாய்; ஏனெனில் உன் எண்ணம் கடவுளுக்கு ஏற்றவை அல்ல, மனிதருக்கு ஏற்றவையே.”

ஏன் இயேசு இவ்வளவு கடுமையாகப் பேச வேண்டும்? ஏனெனில், சிலுவை இல்லாத அன்பு உண்மையான அன்பு அல்ல. துன்பங்களைக் கண்டு ஓடி ஒளிவது கடவுளின் வழி அல்ல. “என்னைப் பின்பற்ற விரும்பும் எவரும் தன்னலம் துறந்து, தன் சிலுவையைத் தூக்கிக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்றட்டும்” என்கிறார் இயேசு. சிலுவை என்பது ஏதோ ஒரு மரக்கட்டை அல்ல; அது நாம் சுமக்க வேண்டிய பொறுப்புகள், நாம் சந்திக்க வேண்டிய இழப்புகள், நாம் கடந்து செல்ல வேண்டிய வேதனைகள். ஆனால், அந்தச் சிலுவையைத் தூக்கும்போதுதான் நாம் உண்மையிலேயே வாழத் தொடங்குகிறோம். “தம் உயிரைக் காத்துக்கொள்ள விரும்பும் எவரும் அதை இழந்துவிடுவர்; மாறாக, என் பொருட்டுத் தம் உயிரை இழக்கும் எவரும் அதைக் கண்டடைவர்.”

அன்பார்ந்த சகோதர சகோதரிகளே, இந்த விவிலிய ஒளியின் பின்னணியில், நம் அன்புச் சிறுவன் பெஞ்சமின் வோ (Benjamin Vo) அவர்களை நாம் இன்று நினைவுகூருகிறோம். பென் நம்மை விட்டுப் பிரிந்து இன்றுடன் சரியாக இரண்டு மாதங்கள் நிறைவடைகின்றன. ஜூன் 13, 2026 அன்று உங்கள் வாழ்வின் மீது விழுந்த அந்தப் பிரிவின் நிழல், உங்கள் உலகத்தையே தலைகீழாக மாற்றிவிட்டது. ஆலன் மற்றும் தாவோ (Alan and Thao)... இந்த அறுபது நாட்களும் நீங்கள் கடந்து வந்த ஒவ்வொரு விநாடியும் எவ்வளவு பாரமானது, எவ்வளவு இருளானது என்பதை நாங்கள் அறிவோம்.

இங்கே, இந்த வழிபாட்டு மேடையில் நின்று கொண்டு, நான் உங்களுக்கு அவசரமான ஆறுதல் வார்த்தைகளைச் சொல்ல விரும்பவில்லை. ‘எல்லாம் சரியாகிவிடும்’ என்று எளிதாகக் கடந்து போகவும் எனக்கு விருப்பமில்லை. ஏனெனில், உங்கள் இதயத்தில் இருக்கும் காயம் ஆழமானது. இன்று உங்கள் வீட்டில் நிலவும் அந்த அமைதி... அது சாதாரணமாக ஒரு அமைதி அல்ல. அது ஒரு பெரும் ஏக்கம் நிறைந்த அமைதி. மாலை நேரங்களில் பென் தன் அறையில் அமர்ந்து கணினியில் வேலை செய்யும் அந்த மெல்லிய விசைப்பலகை சத்தம் இல்லை. அவன் தன் தம்பி ரியானோடு (Ryan) ஓடிப் பிடித்து விளையாடி, சிரித்துப் பேசிய சத்தம் வீட்டில் எங்கும் கேட்கவில்லை. 'இன்னும் கொஞ்ச காலம் அவன் நம்மோடு இருந்திருக்கக் கூடாதா? அவனது அந்த அழகான, பிரகாசமான புன்னகையை இன்னும் ஒரே ஒரு முறை நாம் நேரில் பார்க்க முடியாதா?' என்ற ஏக்கம் உங்களை ஒவ்வொரு நொடியும் வாட்டுகிறது. இந்த வலி உண்மையானது. இந்த அழுகை புனிதமானது. தன் நண்பன் இலாசர் இறந்தபோது இயேசுவும் கண்ணீர் விட்டு அழுதார். உங்களோடு சேர்ந்து இன்றும் அவர் அழுகிறார். உங்கள் கண்ணீரின் ஒவ்வொரு துளியையும் அவர் வீணாக்காமல் தன் கைகளில் ஏந்திக்கொள்கிறார்.

ஆனால், இந்தத் துயரத்தின் இருளுக்குள் இன்றைய நற்செய்தி ஒரு மெல்லிய ஒளியாகப் பாய்கிறது. பெஞ்சமின் தன் 15 ஆண்டுகால குறுகிய வாழ்வில், இந்த ‘முழுமையான அர்ப்பணிப்பு’ என்ற தத்துவத்தின்படிதான் வாழ்ந்தான். அவன் ஒரு அசாதாரணமான அறிவைக் கொண்ட சிறுவன் என்பதில் சந்தேகமில்லை. கணிதத்திலும், கணினித் தொழில்நுட்பத்திலும் அவன் காட்டிய அந்த வேகம் நம்மை வியக்க வைக்கிறது. ஆனால், அவனது உண்மையான அழகு அவனது ‘முயற்சிப்பதுதான் முக்கியம்’ என்ற அந்த விடாமுயற்சியில்தான் இருந்தது. பேட்மிண்டன் மைதானமாக இருந்தாலும் சரி, கூடைப்பந்து மைதானமாக இருந்தாலும் சரி, அவன் தன் முழு உழைப்பையும் கொடுத்தான். அவன் தோல்விகளைக் கண்டு அஞ்சவில்லை. அவன் தன் உடலை, தன் சக்தியை ஒரு ‘வாழும் பலியாக’ தன் அன்றாடச் செயல்களில் அர்ப்பணித்தான்.

ஆலன் மற்றும் தாவோ... உங்கள் மகனை இழந்த இந்தத் துயரத்தின் நடுவே, உங்கள் மனதின் ஏதோ ஒரு மூலையில் ஒரு இருண்ட கேள்வி எழலாம்: 'நாங்கள் இன்னும் கவனமாக இருந்திருக்க வேண்டுமோ? எதையாவது செய்யத் தவறிவிட்டோமா? அவனது உடல்நலக் குறைவை எங்களால் தடுக்க முடியாமல் போனது எங்கள் குற்றமா?' என்ற பாரம் உங்களை அறியாமல் உங்களை அழுத்தலாம். ஒரு குழந்தை நோய்வாய்ப்படும்போது, பெற்றோரின் மனதில் எழும் முதல் எண்ணம் இதுதான். 'இது என் தவறா? நான் சரியாகச் செய்யவில்லையா?' என்ற குற்ற உணர்வு, இழப்பின் வலியை விடக் கொடியதாக இருக்கும்.

இன்று, ஆண்டவர் இயேசுவின் பெயரால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: அந்தப் பாரத்தை உங்கள் இதயத்திலிருந்து தூக்கி எறியுங்கள். சீடர்கள் ஒருமுறை பிறவியிலேயே பார்வையற்ற ஒரு மனிதரைப் பார்த்தபோது, 'ரபி, இவர் பார்வையற்றவராய்ப் பிறக்கக் காரணம் இவரா, இவர் பெற்றோரா? யார் பாவம் செய்தது?' என்று கேட்டார்கள். இயேசு மிகத் தெளிவாகப் பதிலளித்தார்: 'இவரும் பாவம் செய்யவில்லை, இவர் பெற்றோரும் பாவம் செய்யவில்லை.' ஆம், அன்பான பெற்றோரே... பெஞ்சமினின் நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். அவனது கடைசி மூச்சு வரை அவனை ஒரு பொக்கிஷமாகப் பாதுகாத்தீர்கள். நோய் என்பது இந்த உலகத்தில் தற்செயலாக வரும் ஒரு புயல். அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, பெற்றோரின் கவனக்குறைவும் அல்ல. எனவே, உங்களை நீங்களே குற்றப்படுத்திக் கொள்ளாதீர்கள். கடவுள் உங்கள் அன்பைக் கண்டார். உங்கள் மகனின் தூய இதயத்தைக் கண்டார். நீங்கள் குற்றமற்றவர்கள் என்பதை உணர்ந்து, உங்கள் இதயத்தில் அமைதி கொள்ளுங்கள்.

பெஞ்சமின் தன் வாழ்நாளில் காட்டிய அந்த அன்பு, அவனது எலும்புகளுக்குள் அடைபட்டுக் கிடந்த ஒரு நெருப்பைப் போல இருந்தது. அவனால் அன்பைக் காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவனது 15-வது வயதில், அவனது மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, பென் தன் சேமிப்புப் பெட்டியில் (Piggy bank) இருந்த தன் முழுப் பணத்தையும் அப்படியே தன் மாமாவிற்கு உதவ முன்வந்தான். அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, அதைச் செலவு செய்ய வேண்டிய அவசியம் ஏற்படவில்லை. ஆனால், 'என்னிடம் இருப்பதை எல்லாம் கொடுக்கத் தயார்' என்று ஒரு சிறுவன் சொன்னானே... அதுதான் அந்த ‘வாழும் பலி’. அதுதான் எரேமியா தீர்க்கதரிசி சொன்ன அந்த ‘நெருப்பு’. அவனது இதயம் எப்போதும் பிறருக்காகத் துடித்தது.

இன்று பெஞ்சமின் வோ எங்கே இருக்கிறான்? அவன் மறைந்துவிடவில்லை. அவன் இன்று விண்ணகத்தில், அதே கனிவான புன்னகையோடு, புனித கார்லோ அகுத்திஸோடு (Saint Carlo Acutis) இணைந்து விண்ணக விருந்தில் (Banquet of Heaven) அமர்ந்திருக்கிறான். கார்லோ அகுத்திஸும் தன் 15-ஆம் வயதில், கணினித் தொழில்நுட்பத்தின் வழியாக இறைவனை நேசித்து, திடீர் நோயினால் விண்ணகம் சென்றவன். இன்று பெஞ்சமினும், புனித கார்லோவும் விண்ணகத்தில் ஒன்றாக அமர்ந்து, இந்த உலகத்தில் நோய்களினால் அவதியுறும் சிறுவர்களுக்காகவும், மருத்துவ ஆராய்ச்சியாளர்கள் விரைந்து மருந்துகளைக் கண்டறிய வேண்டும் என்பதற்காகவும் இறைவனிடம் பரிந்துரைக்கிறார்கள். அவனது நினைவாக வியட்நாமின் கா மாவ் (Cà Mau) பகுதியில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் ‘ஜியாங் ஜியோவான் பாடிசிஸ்டா’ (Giếng Gioan Baotixita) என்ற அந்த அன்பு விழுதுகளின் கிணறு, இன்று வறண்ட நிலத்திற்கு நீர் தருவது போல, பென்னின் அன்பு என்றும் வற்றாமல் பாய்ந்து கொண்டே இருக்கும்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... உன் அண்ணன் பென் உன்னோடு எப்போதும் இருக்கிறான். அவன் விளையாட்டு மைதானத்தில் காட்டிய அந்த விடாமுயற்சியும், அவனது புன்னகையும் உனக்குள் வாழ்கின்றன. நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், உன் அண்ணனின் அந்த ‘முயற்சிப்பதுதான் முக்கியம்’ என்ற வார்த்தைகளை நினைத்துக்கொள். நீ உன் பெற்றோருக்கு ஒரு பெரிய பலமாக இருக்க வேண்டும். உன் அண்ணனுக்காக நீ இன்னும் சிறப்பாக வாழ வேண்டும். அவனது மென்மையான ஆவி உனக்குள்ளும், உன் குடும்பத்திலும் என்றென்றும் வாழும்.

இன்று தூரத்திலிருந்து இந்த வழிபாட்டில் கலந்துகொள்ளும் அனைத்துக் குடும்பங்களுக்கும், குறிப்பாகத் தங்கள் குழந்தைகளை இழந்து தவிக்கும் பெற்றோர்களுக்கும், நோயினால் அவதியுறும் சிறுவர்களுக்கும் நாங்கள் சொல்கிறோம்: நீங்கள் தனியாக இல்லை. கடவுளின் தேற்றுகின்ற கரம் உங்களைத் தாங்குகிறது. உங்கள் சிலுவை எவ்வளவு பாரமானது என்பதை திருச்சபை உணர்கிறது.

இன்று நாம் இந்த வழிபாட்டை முடித்துக்கொண்டு நம் இல்லங்களுக்குத் திரும்பும்போது, ஒரு சிறிய காரியத்தை நம் இதயங்களில் ஏந்திச் செல்வோம். பெஞ்சமின் தன் கூடைப்பந்து மைதானத்தில் காட்டிய அந்த விடாமுயற்சியைப் போல, நாமும் நம் அன்றாட சிலுவைகளை நம்பிக்கையோடு சுமப்போம். ‘முயற்சிப்பதுதான் முக்கியம்’ என்ற எண்ணத்தோடு, இன்று நம் குடும்பத்தில் உள்ள ஒருவருக்கு, அல்லது சோர்ந்து போயிருக்கும் ஒருவருக்கு ஒரு சிறிய நற்செயலைச் செய்வோம். ஒரு அன்பான வார்த்தையைப் பேசுவோம். ஒரு சிறிய ஆதரவுக் கரத்தை நீட்டுவோம். வெளிவேடமற்ற அந்த உண்மை அன்பே நாம் பெஞ்சமினுக்குச் செய்யும் மிகச்சிறந்த அஞ்சலி.

“என் ஆன்மா உம்மை உறுதியாய்ப் பற்றிக்கொண்டுள்ளது; உமது வலக்கரம் என்னை ஆதாக்கின்றது” என்ற திருப்பாடலின் வரிகள் இன்று நம் இதயங்களில் எதிரொலிக்கட்டும்.

பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் இளைப்பாறு. உனது அன்பு எங்களை என்றும் வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.