புனித அகஸ்டின் நினைவு நாள்

ஒரு இருண்ட அறையில் எரியும் ஒரு சிறிய மெழுகுவர்த்தியைச் சற்று உற்றுப் பாருங்கள்...

அந்தச் சிறிய சுடர் காற்றிற்கு அசைந்தாலும், அது இருளை விரட்டும் வல்லமை கொண்டது. அந்தச் சுடர் எரிவதற்கு உள்ளே ஒரு மெழுகுத் திரி தேவை, வெளியே ஒரு நெருப்பு தேவை. ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அது தொடர்ந்து எரிவதற்குத் தேவையான எரிபொருள் அதற்குள் இருக்க வேண்டும். இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு பத்துத் தோழியர்களைப் பற்றிப் பேசுகிறார். மணமகனை வரவேற்கச் சென்ற அந்தப் பத்து பேரிடமும் விளக்குகள் இருந்தன. ஆனால் ஐந்து பேரிடம் மட்டுமே அந்த விளக்கு அணையாமல் இருப்பதற்கான 'எண்ணெய்' இருந்தது.

இன்று நாம் புனித அகஸ்டின் என்ற மாபெரும் புனிதரின் நினைவு நாளைக் கொண்டாடுகிறோம். அகஸ்டின் தன் வாழ்வின் பெரும் பகுதியை உலக அறிவைத் தேடுவதிலேயே கழித்தார். தத்துவம், தர்க்கம், உலகியல் ஞானம் என்று அவர் தேடாத இடமில்லை. ஆனால், இன்றைய முதல் வாசகத்தில் பவுல் அடியார் சொல்வது போல, 'உலக ஞானத்தைக் கடவுள் மடமையாக்கவில்லையா?' அகஸ்டின் எத்தனையோ புத்தகங்களைப் படித்தார், ஆனால் அவர் தேடிய அந்த உண்மையான அமைதி அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை. இறுதியில், அவர் கடவுளின் அன்பைக் கண்டடைந்தபோதுதான், அவரது விளக்கில் எண்ணெய் நிரம்பியது. 'ஆண்டவரே, உம்மிடம் வந்து சேரும் வரை எங்கள் இதயம் அமைதியடையாது' என்று அவர் எழுதிய வரிகள், இன்று நம் அனைவரின் இதயத் துடிப்பாகவும் இருக்கிறது.

இந்த ஞானத்தின் ஒளியில், இன்று நாம் நம் அன்புச் சிறுவன் பெஞ்சமின் வோ (Benjamin Vo) அவர்களை நினைவுகூர்கிறோம். பென் நம்மை விட்டுப் பிரிந்து இன்றுடன் சரியாக இரண்டு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஜூன் 13, 2026 அன்று உங்கள் வாழ்வின் ஒளி அணைந்துவிட்டது போல நீங்கள் உணர்ந்திருக்கலாம். ஆலன் மற்றும் தாவோ (Alan and Thao)... இந்த அறுபது நாட்களும் நீங்கள் கடந்து வந்த ஒவ்வொரு விநாடியும் எவ்வளவு பாரமானது என்பதை நாங்கள் அறிவோம்.

ஆறுதல் என்ற வார்த்தையை நான் அவசரமாகச் சொல்ல விரும்பவில்லை. அதற்கு முன்பாக, உங்கள் இதயத்தில் இருக்கும் அந்த ஆழமான காயத்தை நாம் அப்படியே தொடுவோம். இன்று உங்கள் வீட்டில் நிலவும் அந்த அமைதி எவ்வளவு கொடியது? மாலை நேரங்களில் பென் தன் கணினியில் வேலை செய்யும் சத்தம் கேட்காத அந்த நிசப்தம்... அவன் தன் தம்பி ரியானோடு (Ryan) சிரித்துப் பேசி விளையாடிய அந்த இடங்கள் இப்போது காலியாகக் கிடப்பது... 'இன்னும் கொஞ்ச காலம் அவன் நம்மோடு இருந்திருக்கக் கூடாதா? அவனது புன்னகையை இன்னும் ஒரே ஒரு முறை நாம் நேரில் பார்க்க முடியாதா?' என்ற ஏக்கம் உங்களை ஒவ்வொரு நொடியும் வாட்டுகிறது. இந்த வலி உண்மையானது. இந்த அழுகை புனிதமானது.

ஆனால், இந்தத் துயரத்தின் இருளுக்குள் இன்றைய நற்செய்தி ஒரு மெல்லிய ஒளியாகப் பாய்கிறது. அந்த ஐந்து புத்திசாலித்தோழியர்கள் தங்கள் விளக்குகளோடு எண்ணெயையும் எடுத்துச் சென்றார்கள். அந்த எண்ணெய் என்பது என்ன? அதுதான் 'அன்பு' மற்றும் 'தயார்நிலை'.

பெஞ்சமின் வோ ஒரு அசாதாரணமான அறிவைக் கொண்ட சிறுவன். கணிதத்திலும், கணினித் தொழில்நுட்பத்திலும் அவன் காட்டிய அந்த வேகம் நம்மை வியக்க வைக்கிறது. 14 வயதிலேயே AI மற்றும் கிளவுட் இன்ஃப்ராஸ்ட்ரக்சர் பற்றி அவன் பேசியது உலகியல் ரீதியான ஞானம். ஆனால், அவனது உண்மையான 'எண்ணெய்' அவனது இதயத்தில் இருந்தது.

இங்கே ஒரு சிறிய நினைவைத் தியானிப்போம். பெஞ்சமினுக்கு 15 வயது இருக்கும்போது, அவனது மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, பென் செய்த ஒரு செயல் அவனது இதயத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது. அவன் தன் சேமிப்புப் பெட்டியில் (Piggy bank) இருந்த பணத்தை அப்படியே தன் மாமாவிற்கு உதவ முன்வந்தான். அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, அதைச் செலவு செய்ய வேண்டிய அவசியம் ஏற்படவில்லை. ஆனால், 'என்னிடம் இருப்பதை எல்லாம் கொடுக்கத் தயார்' என்று ஒரு சிறுவன் சொன்னானே... அதுதான் அந்த 'எண்ணெய்'. அந்தத் தாராள குணம், அந்த அன்பு, அந்தத் தயார்நிலைதான் அவனது விளக்கை எரியச் செய்தது. மணமகன் எப்போது வந்தாலும், அவனது விளக்கு அணையாமல் இருக்க அந்த அன்பே போதுமானதாக இருந்தது.

பவுல் அடியார் கூறுகிறார்: 'சிலுவை பற்றிய செய்தி அழிந்து போகிறவர்களுக்கு மடமை; ஆனால் மீட்கப்படுகிற நமக்கோ அது கடவுளின் வல்லமை.' உலகத்தின் பார்வையில் ஒரு 15 வயதுச் சிறுவனின் பிரிவு ஒரு பெரிய இழப்பாக, ஒரு தோல்வியாகத் தெரியலாம். ஆனால் கடவுளின் பார்வையில், பெஞ்சமின் தன் விளக்கை முழுமையாக எரியவிட்டு, மணமகனைச் சந்திக்க ஆயத்தமாக இருந்தான். அவன் தன் வாழ்நாளில் சேர்த்த அந்த 'அன்பு' என்ற எண்ணெய், அவனை விண்ணகத் திருமண விருந்துக்கு அழைத்துச் சென்றது.

ஆலன் மற்றும் தாவோ... உங்கள் இதயத்தில் ஒருவேளை இந்த இரண்டு மாதங்களாக ஒரு இருண்ட கேள்வி நிழலாடலாம்: 'நாங்கள் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டோமா? அவனது நோயின் அறிகுறிகளை முன்கூட்டியே கவனிக்கத் தவறிவிட்டோமா?' என்ற பாரம் உங்களை அறியாமல் உங்கள் மனதை அழுத்தலாம்.

இன்று ஆண்டவர் இயேசுவின் நாமத்தால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: அந்தப் பாரத்தை உங்கள் இதயத்திலிருந்து தூக்கி எறியுங்கள். நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு புயல். அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. இயேசு பிறவியிலேயே பார்வையற்ற ஒருவரைப் பார்த்தபோது சொன்னாரே, 'இவரும் பாவம் செய்யவில்லை, இவர் பெற்றோரும் பாவம் செய்யவில்லை' என்று... அதே வார்த்தைகளை இன்று உங்கள் இதயத்தில் ஏந்துங்கள். பெஞ்சமினின் நோய் உங்கள் தவறல்ல. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். அவனது கடைசி மூச்சு வரை அவனை ஒரு பொக்கிஷமாகப் பாதுகாத்தீர்கள். நீங்கள் குற்றமற்றவர்கள் என்பதை உணர்ந்து, அமைதி அடையுங்கள்.

புனித அகஸ்டின் தேடிய அந்த ஞானம், பெஞ்சமினுக்கு இயல்பாகவே இருந்தது. அவன் 'முயற்சிப்பதுதான் முக்கியம்' என்று நம்பினான். அந்த விடாமுயற்சிதான் அவனது விளக்கில் இருந்த திரி. தோல்விகளைக் கண்டு அவன் அஞ்சவில்லை. பேட்மிண்டன் மைதானமாக இருந்தாலும் சரி, தொழில்நுட்ப உலகமாக இருந்தாலும் சரி, அவன் தன் முழு உழைப்பையும் கொடுத்தான்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... உன் அண்ணன் பென் உன்னோடு எப்போதும் இருக்கிறான். அந்தச் சாம்பல் நிற பீன்பேக் நாற்காலியில் நீங்கள் இருவரும் அமர்ந்து விளையாடிய அந்தத் தருணங்கள் வெறும் நினைவுகள் அல்ல; அவை உன் அண்ணன் உனக்குக் கொடுத்த அன்பின் சாட்சிகள். நீ உன் வாழ்வில் சோர்வடையும் போதெல்லாம், உன் அண்ணனின் அந்த விடாமுயற்சியையும், அவனது புன்னகையையும் நினைத்துக்கொள். நீ உன் பெற்றோருக்கு ஒரு பெரிய பலமாக இருக்க வேண்டும். உன் அண்ணனுக்காக நீ இன்னும் சிறப்பாக வாழ வேண்டும்.

இன்று தூரத்திலிருந்து இந்த வழிபாட்டில் கலந்துகொள்ளும் அனைத்துக் குடும்பங்களுக்கும், குறிப்பாகத் தங்கள் குழந்தைகளை இழந்து தவிக்கும் பெற்றோர்களுக்கும், நோயினால் அவதியுறும் சிறுவர்களுக்கும் நாங்கள் சொல்கிறோம்: நீங்கள் தனியாக இல்லை. கடவுளின் தேற்றுகின்ற கரம் உங்களைத் தாங்குகிறது. பெஞ்சமின் இன்று விண்ணகத்தில் புனித கார்லோ அகுத்திஸோடு (Saint Carlo Acutis) இணைந்து விண்ணக விருந்தில் அமர்ந்திருக்கிறான். அங்கே அவனுக்கு நோயில்லை, வலியுமில்லை. அவன் இப்போது உங்களுக்காக விண்ணகத்தில் விழித்திருந்து பரிந்து பேசுகிறான்.

இன்று நாம் இந்த வழிபாட்டை முடித்துக்கொண்டு நம் இல்லங்களுக்குத் திரும்பும்போது, ஒரு சிறிய காரியத்தை நம் இதயங்களில் ஏந்திச் செல்வோம். பெஞ்சமின் தன் உண்டியலைத் திறக்க முன்வந்தது போல, நாமும் நம் இதயத்தைத் திறப்போம். இன்று உங்கள் குடும்பத்தில் உள்ள ஒருவருக்கு, அல்லது உங்களைச் சுற்றியுள்ள ஒருவருக்கு, ஒரு சிறிய நற்செயலைச் செய்யுங்கள். ஒரு அன்பான வார்த்தையைப் பேசுங்கள். அதுவே நாம் பெஞ்சமினுக்குச் செய்யும் உண்மையான அஞ்சலி.

நமது விளக்குகளில் எண்ணெய் குறையாமல் பார்த்துக் கொள்வோம். அந்த எண்ணெய் வேறொன்றுமல்ல - அது நாம் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அன்புதான்.

பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் இளைப்பாறு. உனது அன்பு எங்களை என்றும் வழிநடத்தட்டும்.

ஆமென்.