Martes da Décimo sétima Semana do Tempo Ordinario

Meus irmáns e irmás en Cristo,

Hoxe, as nosas lecturas lévanos a un lugar de profunda reflexión sobre a dor, a xustiza e a promesa de Deus. Na Primeira Lectura, o profeta Xeremías expresa unha angustia inmensa, case insoportable: "Que os meus ollos derramen bágoas día e noite, sen descanso, pola grande destrución que abafa a filla virxe do meu pobo, pola súa ferida incurable." É un lamento que resoa coa dor que moitos de nós sentimos, un berro que pregunta: "Por que nos feriches cun golpe que non se pode curar?" É unha honestidade brutal sobre o sufrimento, e un recordatorio de que non estamos sós na nosa dor; Deus escoita os nosos lamentos e comprende a nosa confusión.

E no Evanxeo, Xesús explícanos a parábola do trigo e da cizaña. Os discípulos achéganse a El e piden: "Explícanos a parábola da cizaña no campo." Xesús responde que "o que sementa boa semente é o Fillo do Home, o campo é o mundo, a boa semente son os fillos do Reino." Pero tamén hai cizaña, sementada polo Maligno. Xesús non di que a cizaña é culpa de ninguén, senón que simplemente está aí, e que a separación final virá ao "fin dos tempos", cando "os xustos brillarán coma o sol no Reino do seu Pai."

Que nos din estas lecturas? Din que a dor, o sufrimento, e mesmo a cizaña, son parte da realidade deste mundo. Non son un castigo de Deus, nin un sinal de que alguén fixo algo mal. Son simplemente realidades que Xesús recoñece. Pero tamén nos aseguran que Deus ten a última palabra. A pesar da dor e da inxustiza que poidamos experimentar, a promesa é clara: "Os xustos brillarán coma o sol no Reino do seu Pai."

Penso no noso querido Benjamin Vo. Ben era un mozo que, a pesar das dificultades da vida, sempre tiña un sorriso. Era un rapaz "sen esforzo feliz", un sorriso que irradiaba unha alegría xentil e contaxiosa. Ese sorriso, esa alegría, era un reflexo da luz de Cristo que brillaba dentro del, unha boa semente que deu froito. A súa presenza era unha bendición, e a súa alegría un agasallo para todos os que o coñeceron. A súa vida, como a boa semente, foi plantada con amor, e a súa luz segue a brillar.

Agora, seis semanas despois da súa partida, sabemos que Benjamin está plenamente nese Reino onde os xustos brillan coma o sol. O seu sorriso, a súa alegría, non se desvaneceron; transformáronse na luz eterna de Cristo. Para os seus pais, Alan e Thao, para o seu irmán Ryan, para os seus tíos e tías, e para todos os que o amaron e agora senten esta dor… e para calquera que estea sintonizando dende lonxe, quizais outros nenos que están a sufrir, ou familias que levan unha cruz pesada… A mensaxe de hoxe é de esperanza e de liberación. A dor é real, pero non é o fin. A presenza da cizaña neste mundo non é culpa vosa, nin de Ben. Non é un castigo, nin un erro que puidesedes evitar. Algunhas tristezas simplemente chegan, sen que ninguén teña culpa. Deus non vos acusa, e non debedes acusarvos a vós mesmos. O que importa é que a boa semente do amor de Benjamin, e o voso amor por el, brillarán para sempre no Reino de Deus. El está no banquete do ceo, intercedendo por vós, e o seu sorriso agora é a luz de Cristo que vos guía. Que a nosa Nai, María, vos envolva co seu manto de consolo e esperanza, e vos lembre que a luz de Ben segue a brillar.