Festa de Santiago Apóstolo

Meus irmáns e irmás en Cristo,

Hoxe celebramos a Festa de Santiago Apóstolo, e as nosas lecturas lévanos a unha reflexión profunda sobre o verdadeiro significado da grandeza e do servizo no Reino de Deus. Na Primeira Lectura, da Segunda Carta aos Corintios, San Paulo recórdanos: “Levamos este tesouro en vasillas de barro, para que o poder superior sexa de Deus e non de nós.” Que imaxe tan humilde e poderosa! Somos fráxiles, coma vasos de barro, pero dentro de nós levamos o tesouro da vida de Cristo, un poder que non é noso, senón de Deus. É a paradoxa da nosa fe: na nosa debilidade, a forza de Deus maniféstase.

E no Evanxeo, Xesús enfróntase a unha petición que revela a nosa tendencia humana a buscar o poder e a preeminencia. A nai dos fillos de Zebedeo achégase a Xesús cos seus fillos, Santiago e Xoán, e pídelle: “Manda que estes dous fillos meus senten, un á túa dereita e o outro á túa esquerda, no teu Reino.” É unha petición de honra, de posición, de ser os primeiros. Pero Xesús, con sabedoría divina, dilles: “Non sabedes o que pedides.” E logo, vira a nosa comprensión da grandeza patas arriba: “Quen queira ser grande entre vós, será o voso servo; e quen queira ser o primeiro entre vós, será o voso escravo.” O Fillo do Home non veu para ser servido, senón para servir e dar a súa vida.

Que significa isto para nós, para a nosa vida cotiá? Significa que a verdadeira grandeza non se atopa na busca de recoñecemento ou de poder, senón no servizo humilde, no amor que se entrega sen esperar nada a cambio. É poñerse ao servizo dos demais, especialmente dos máis vulnerables. É recoñecer que somos vasos de barro, e que o tesouro que levamos é para ser compartido, non para ser gardado egoistamente.

Penso no noso querido Benjamin Vo. Ben era un mozo cunha alma xentil e unha empatía profunda polos demais. Lembro como, con só 12 anos, chorou no 40º aniversario do seu pai por un medo prematuro a perdelo. Non era un medo egoísta, senón un testemuño do amor incrible e profundo que compartía coa súa familia. Esa capacidade de sentir tan profundamente, de preocuparse polos demais, é un reflexo dese espírito de servizo e de amor que Xesús nos ensina. Ben tiña un corazón que non buscaba ser o primeiro, senón que amaba e se conectaba cos que o rodeaban, especialmente coa súa familia.

Agora, seis semanas despois da súa partida, sabemos que Benjamin Vo está plenamente na presenza de Cristo, no Reino onde o servizo é a verdadeira realeza. El está no banquete do ceo, non sentado á dereita ou á esquerda por petición, senón pola graza do Pai, acollido no amor eterno que el mesmo encarnou na súa vida. A súa vida, aínda que breve, foi un testemuño dun corazón xentil e empático, un vaso de barro que levou o tesouro do amor de Deus.

Para os seus pais, Alan e Thao, para o seu irmán Ryan, para os seus tíos e tías, e para todos os que o amaron e agora senten esta dor… e para calquera que estea sintonizando dende lonxe, quizais outros nenos que están a sufrir, ou familias que levan unha cruz pesada… A mensaxe de hoxe é de esperanza e de invitación. Non permitades que a vosa dor vos faga esquecer o tesouro que levades dentro, o tesouro da fe e do amor de Cristo. Ben ensinounos a importancia da empatía e do amor. Deixade que a súa memoria vos inspire a servir e amar aos que vos rodean, a ser vasos de barro que irradian a luz de Cristo. Que a Virxe María, que serviu humildemente ao seu Fillo, vos guíe e vos console neste camiño. Amén.