Venres da Décimo Sexta Semana do Tempo Ordinario

Meus irmáns e irmás en Cristo,

Hoxe, as nosas lecturas lévannos a unha profunda reflexión sobre a fidelidade de Deus e a nosa resposta á súa Palabra. Na primeira lectura, o profeta Xeremías fálanos da promesa de Deus ao seu pobo: “Volvede, fillos rebeldes, di o SEÑOR, porque eu son o voso Mestre; tomareivos, un dunha cidade, dous dun clan, e traereivos a Sión.” Que imaxe tan poderosa! Deus non só nos chama de volta, senón que promete coidarnos, nomear “pastores segundo o meu corazón, que vos pastorearán con sabedoría e prudencia.” É unha promesa de restauración, de coidado amoroso, e de guía segura.

E no Evanxeo, Xesús cóntanos a coñecida parábola do sementador. A semente é a Palabra do Reino, e o terreo é o noso corazón. Xesús describe catro tipos de terreo: o camiño, o terreo rochoso, o terreo con espiñas, e a terra boa. Cando a semente cae en “terra boa”, é o que “escoita a palabra e a entende, que de feito dá froito e produce cento, sesenta ou trinta veces máis.” É un chamado á comprensión, á acollida profunda da Palabra de Deus, para que poida enraizar e dar froito abundante.

Estas dúas lecturas falan da esperanza e da nosa responsabilidade. Deus sempre é fiel, sempre nos chama, sempre nos ofrece o mellor. Pero a nosa parte é ser esa terra boa, ese corazón que non só escoita, senón que entende e permite que a semente da fe creza. Non se trata de ser perfectos, senón de ter un corazón aberto, de estar dispostos a recibir a graza de Deus e deixala transformar as nosas vidas.

Penso no noso querido Benjamin Vo. Ben era un mozo cunha curiosidade sen límites, unha mente brillante que sempre buscaba entender. Lembro como, coa súa paixón pola aviación, especialmente polos Boeing 737, el e o seu pai compartían o ritual de “observar aeroportos” en case todas as cidades que visitaban. Non era só un pasatempo; era unha busca de coñecemento, unha fascinación por como as cousas funcionan, como se elevan e viaxan. Ben tiña un corazón que quería entender, que non se conformaba co superficial. Esa sede de coñecemento, esa alegría de descubrir, é un reflexo de ser terra boa, un corazón que acolle a semente e a fai crecer.

Agora, cinco semanas despois da súa partida, sabemos que Benjamin está plenamente na presenza dese Deus que é o noso Mestre e Pastor. El está na Sión celestial, onde a Palabra de Deus é entendida na súa totalidade e onde o froito é eterno. A vida de Ben, aínda que breve, foi un testemuño dun espírito que buscaba e atopaba alegría e sabedoría, e agora está no banquete do ceo, intercedendo por nós.

Para os seus pais, Alan e Thao, para o seu irmán Ryan, para os seus tíos e tías, e para todos os que o amaron e agora senten esta dor… e para calquera que estea sintonizando dende lonxe, quizais outros nenos que están a sufrir, ou familias que levan unha cruz pesada… A mensaxe de hoxe é de esperanza e de invitación. Deus é o Pastor que nos garda, e El sempre nos chama a volver a El. Non permitades que as ansiedades do mundo ou as rochas da tribulación afoguen a semente da fe nos vosos corazóns. Deixade que a Palabra de Deus enraíce profundamente, como o fixo no corazón de Benjamin, e veredes como a súa vida segue a dar froito a través do voso amor e da vosa esperanza. Que a nosa Nai, a Virxe María, vos envolva co seu manto de consolo e vos guíe sempre cara ao seu Fillo, Xesús. Amén.