Festa de Santa María Magdalena

Meus irmáns e irmás en Cristo,

Hoxe celebramos a Festa de Santa María Magdalena, unha muller que nos ensina moito sobre a perseveranza no amor e a busca de Xesús. As lecturas resóan con esta busca apaixonada. Na Primeira Lectura, do Cántico dos Cánticos, escoitamos a voz da Amada dicir: «Na miña cama á noite busqueino a quen o meu corazón ama – busqueino pero non o atopei.» É unha imaxe poderosa dun desexo profundo, dunha procura incansable do ser amado, mesmo na escuridade e na incerteza.

E esta mesma paixón, esta mesma sede, atopámola no Evanxeo. María Magdalena chega ao sepulcro "mentres aínda estaba escuro" e atopa a pedra removida. O seu primeiro pensamento non é de resurrección, senón de perda: "Levaron ao Señor do sepulcro, e non sabemos onde o puxeron." Ela chora, e na súa dor, busca. Primeiro, ve os anxos, despois volve e ve a Xesús, pero non o recoñece. Pénsao o xardineiro, e aínda na súa confusión, o seu corazón clama: "Señor, se ti o levaches, dime onde o puxeches, e eu o levarei."

Que amor tan puro e desinteresado! Non se trata de entender, senón de atopar, de estar preto de quen ama. E entón, Xesús pronuncia o seu nome: "María!" E nese instante, todo cambia. Ela recoñece a voz do seu Mestre, do seu Rabbouni. A súa busca chega ao seu fin, e a súa tristeza convértese en alegría e nunha misión: "Vai aos meus irmáns e dilles: 'Ascendo ao meu Pai e voso Pai, ao meu Deus e voso Deus.'"

Esta é a esencia da fe, non si? Unha busca, ás veces na escuridade, ás veces entre bágoas, pero sempre cun corazón que anhela a Deus. E no momento xusto, Xesús revélase, pronuncia o noso nome e convértenos en testemuñas da súa presenza. A vida non sempre nos dá as respostas que queremos, nin no momento que as queremos. Pero a fe lémbranos que, mesmo cando non recoñecemos a Xesús, El está aí, chamando o noso nome.

Penso no noso querido Benjamin Vo. Ben tiña unha paixón profunda pola aviación, especialmente polos Boeing 737. Lembro como "observar aeroportos" converteuse nun ritual querido que compartía co seu pai en case todas as cidades que visitaban. Non era só un hobby, era unha busca, unha fascinación por como as cousas funcionan, como se elevan e viaxan. Era a curiosidade dun neno que, como María, buscaba comprender e atopar a beleza no mundo. E nesa busca, nesa alegría compartida, Ben estaba, á súa maneira, buscando e atopando a Deus nos detalles da creación e no amor da súa familia.

Agora, cinco semanas despois da súa partida, sabemos que Benjamin xa non busca na escuridade. El xa escoitou a Xesús pronunciar o seu nome e está plenamente na luz e no amor do Pai. A súa vida, aínda que breve, foi un testemuño de curiosidade, de amor e de alegría, e agora está no banquete do ceo, onde todas as preguntas atopan resposta e toda busca se cumpre. El intercede por nós, especialmente polos seus pais, Alan e Thao, e polo seu irmán Ryan.

Para Alan e Thao, para Ryan, para os seus tíos e tías, e para todos os que amaron a Benjamin e agora senten esta dor… e para calquera que estea sintonizando dende lonxe, quizais outros nenos que están a sufrir, ou familias que levan unha cruz pesada… que a historia de María Magdalena vos dea consolo. Mesmo cando non vemos a Xesús claramente, El está aí, chamando o noso nome. A nosa dor é real, as nosas bágoas son xustas, pero a nosa esperanza está en Cristo resucitado, que nos di: "Non te aferres a min, pois aínda non ascendín ao Pai", senón "vai aos meus irmáns e dilles". El nos convida a levar a súa mensaxe de esperanza, mesmo cando os nosos corazóns están rotos. Que a súa presenza vos sosteña e vos dea a forza para seguir adiante, sabendo que Ben está con El, e que un día, tamén nós escoitaremos o noso nome pronunciado por Xesús na gloria.