Sábado da Quinceava Semana do Tempo Ordinario

Meus irmáns e irmás en Cristo,

A Palabra de Deus hoxe lévannos a unha reflexión profunda sobre a xustiza, a compaixón e a forma en que o Señor opera no mundo. Na primeira lectura, o profeta Miqueas denuncia con forza a aqueles que "planean a iniquidade e traballan o mal nos seus leitos". Fala de persoas que cobizan campos e casas, que rouban herdanzas, e que o fan con total despreocupación. A resposta do Señor é clara: haberá unha retribución. É unha advertencia severa contra a avaricia e a inxustiza, que nos lembra que Deus non é indiferente ao sufrimento dos oprimidos.

Pero entón, no Evanxeo de Mateo, atopamos unha imaxe moi diferente de como Xesús actúa. Os fariseos conspiran para darlle morte, pero Xesús retírase, non para evitar o seu destino final, senón para continuar o seu ministerio de curación e consolo. E aquí, Mateo cítanos ao profeta Isaías, describindo a Xesús como o "meu servo a quen escollín, o meu amado en quen me deleito". E que fai este servo? "Non contenderá nin gritará, nin ninguén escoitará a súa voz nas rúas. Non romperá a cana rachada nin apagará a mecha que fumea, ata que leve a xustiza á vitoria."

Que contraste tan profundo! Miqueas fala dun Deus que castiga a inxustiza con man dura, mentres que Isaías, a través de Mateo, describe un Deus que é xustiza, si, pero unha xustiza que se manifesta con unha tenrura infinita. Un Deus que non rompe a "cana rachada" nin apaga a "mecha que fumea". Pensade nisto: unha cana rachada é feble, case inútil; unha mecha que fumea está a piques de apagarse, a piques de desaparecer. Xesús non esmaga o que xa está débil, non apaga o que xa está a piques de morrer. Pola contra, el coida, el levanta, el nutre.

Non é esta unha imaxe fermosa da compaixón de Deus? Non é isto o que necesitamos cando nos sentimos rotos ou cando a nosa propia luz parece esmorecer? Xesús non vén con xuízos severos para os débiles, senón con un amor que restaura, que acende de novo a chama da esperanza. El é a esperanza para os xentís, a esperanza para todos nós.

E penso no noso querido Benjamin Vo. Ben tiña un espírito xentil, unha alma doce que se preocupaba polos demais. Lembro como, con só doce anos, chorou no corenta aniversario do seu pai por medo a perdelo, un testemuño da profunda e fermosa unión que compartían. Esa empatía, esa capacidade de sentir tan profundamente, é un reflexo do corazón de Cristo que non rompe a cana rachada. Ben, coa súa bondade, coa súa capacidade de conectar cos demais, encarnaba algo desa tenrura de Xesús. El non era un xuíz, senón un mozo que ofrecía a súa presenza e o seu sorriso con xenerosidade.

Agora, cinco semanas despois da súa partida, sabemos que Ben está plenamente no amor de Cristo. O Señor non apagou a súa mecha, senón que a acendeu con luz eterna. A vida de Ben, chea de amor e de momentos compartidos coa súa familia – cos seus pais Alan e Thao, co seu irmán Ryan – foi un don precioso. E aínda que a súa ausencia é unha cana rachada nos nosos corazóns, Xesús non a romperá, senón que a sostén con amor.

Para os seus pais, Alan e Thao, para o seu irmán Ryan, para os seus tíos e tías, e para todos os que o amaron e agora senten esta dor… e para calquera que estea sintonizando dende lonxe, quizais outros nenos que están a sufrir, ou familias que levan unha cruz pesada… A mensaxe de hoxe é que Xesús está aquí, con vós, con nós. El non xulga a nosa debilidade, senón que a abraza. El non apaga a nosa esperanza, senón que a fortalece. A xustiza de Deus é o seu amor, e ese amor é máis forte ca calquera dor, máis forte ca calquera perda. Confiemos nese amor que non rompe o que está ferido, senón que o cura e o leva á vitoria.