Müqəddəs Monika — Anım Günü

Gözlərinizin önünə bir uşağın rəfində duran sadə, kiçik bir qənaət qutusunu gətirin…

Bəlkə bir az tozlanmış, bəlkə də üzərində rəngli şəkillər olan o kiçik qutu… O, sadəcə metal və ya saxsı parçası deyil. O, bir uşağın arzularının, səbrinin və gələcəyə olan ümidlərinin toplandığı bir xəzinədir. Hər bir qəpik, hər bir kağız pul ora böyük bir məqsədlə qoyulur. Uşaqlar o qutunu açmaq üçün günləri sayırlar. Onlar o xəzinəni özləri üçün, bəlkə bir oyuncaq, bəlkə də bir arzu üçün qoruyurlar.

Lakin təsəvvür edin ki, bir gün həmin uşaq o qutunu sındırmadan, onu boşaltmadan, sadəcə əlləri ilə valideynlərinə tərəf uzadır və deyir: «Bunu götürün. Bu mənim hər şeyimdir. Bunu çətinlikdə olan əmim üçün istifadə edin». O qutu hələ də bütövdür. O qutu hələ də doludur. Amma o an uşağın qəlbində baş verən o böyük qurban, o sonsuz sevgi fədakarlığı dünyadakı bütün xəzinələrdən daha qiymətlidir.

Bu gün biz Müqəddəs Monikanın anım gününü qeyd edirik. Monika — göz yaşları ilə dua edən, səbrlə gözləyən və övladının xilası üçün bütün ömrünü bir qurban kimi Allaha təqdim edən bir anadır. Və bu gün, Benjamin Vo-nun — bizim əziz Ben-in bu dünyadan ayrılmasından düz iki ay keçir. İyunun 13-dən bu yana keçən hər gün, hər saat o boşluğun ağırlığını daha dərindən hiss etdirir. Lakin bu günkü Müqəddəs Yazılar və Ben-in o kiçik qənaət qutusu haqqındakı hekayəsi bizə kədərin içində parlayan bir işıq göstərir.

Həvari Bulus Korinflilərə yazdığı birinci məktubda deyir: «Mən Allahıma sizin üçün hər zaman şükür edirəm ki, Məsih İsa vasitəsilə sizə Allahın lütfü bəxş edilib. Çünki Onun sayəsində hər cür sözdə və hər cür bilikdə, hər baxımdan zənginləşmisiniz».

Baxın, Bulus «zənginləşmisiniz» deyəndə bank hesablarından və ya maddi mülklərdən danışmır. O, ruhun zənginliyindən, qəlbin genişliyindən danışır. Benjamin məhz belə bir zənginliyə sahib idi. Onun on beş illik ömrü, sanki Allahın lütfü ilə doldurulmuş bir xəzinə idi. Onun parlaq zəkası, riyazi məntiqi, süni intellektə və texnologiyaya olan marağı — bəli, bunlar böyük istedadlar idi. Amma onun ən böyük zənginliyi o kiçik qənaət qutusunun içində deyil, o qutunu təklif edən qəlbində gizlənmişdi.

On beş yaşlı bir oğlanın, əmisi Uilyamın xəstəliyini eşidəndə heç bir tərəddüd etmədən özünün bütün yığılmış pullarını verməyi təklif etməsi… Bu, sadəcə bir uşaq hərəkəti deyil. Bu, İncildə bəhs edilən o «sadiq və uzaqgörən nökərin» (Mətta 24:45) hərəkətidir. Ben o qutunu sındırmadı, çünki buna ehtiyac qalmadı. Amma onun o təklifi, onun o «mən hər şeyimi verməyə hazıram» deməsi, Allahın dəftərində ən böyük məhəbbət əməli kimi qeyd olundu.

İsa bu günkü İncildə bizə deyir: «Oyaq qalın! Çünki Rəbbinizin hansı gün gələcəyini bilmirsiniz».

«Oyaq qalmaq» nə deməkdir? Bu, sadəcə yuxusuz qalmaq deyil. Bu, qəlbin hər an sevgiyə hazır olmasıdır. Bu, hər an Allahın çağırışına «mən buradayam» deyə cavab verməkdir. Ben oyaq idi. O, ailəsinin ağrısına qarşı oyaq idi. O, başqasının ehtiyacına qarşı oyaq idi. Onun zəkası nə qədər itidirsə, ruhu da bir o qədər ayıq idi. O, on iki yaşında atasını itirmək qorxusundan ağlayanda, əslində sevgisinin dərinliyini göstərirdi. O, hər an sevməyə hazır idi.

Lakin gəlin təsəllidən əvvəl həqiqəti danışaq…

İki aydır ki, evdə bir sükut var. İki aydır ki, Alan və Thao, siz hər səhər oyananda o ağır daşı sinənizdə hiss edirsiniz. İki ay — kədərin hələ çox təzə, yaranın hələ çox açıq olduğu bir vaxtdır. Bəzən insan özünə sual verir: «Niyə? Niyə bu qədər işıqlı bir ruh, bu qədər erkən getdi? Bizim dualarımız, bizim göz yaşlarımız niyə o qapını aça bilmədi?»

Müqəddəs Monika da illərlə bu suallarla yaşadı. O, oğlu Avqustinin azğın yollardan dönməsi üçün otuz il göz yaşı tökdü. O, «oyaq qaldı». Və Allah onun dualarına cavab verdi, amma Monikanın gözlədiyi şəkildə deyil, daha böyük bir şəkildə.

Bəzən həyatın kədəri bizim qəlbimizi o qədər sıxır ki, biz özümüzü günahlandırmağa başlayırıq. «Bəlkə mən nəyisə düz etmədim? Bəlkə mən daha çox oyaq qala bilərdim?»

Əziz valideynlər, mən bu gün sizə İsanın kor doğulmuş adam haqqında dediyi o şəfalı sözləri xatırlatmaq istəyirəm: «Nə bu adam günah edib, nə də valideynləri». Xəstəlik və ölüm bir cəza deyil. Allah bəla göndərmir. Bu dünyanın ağrıları bəzən heç bir səbəb olmadan, heç bir xəbərdarlıq etmədən qapımızı döyür. Siz heç bir şeyi əskik etmədiniz. Sizin Ben-ə olan sevginiz, onun üçün etdiyiniz hər bir fədakarlıq — o, Allahın hüzurunda bir nura çevrilib. Siz günahkar deyilsiniz, siz məhəbbətin ən uca zirvəsinə qalxan qəhrəmanlarsınız. O ağır daşı qəlbinizdən atın; Allah sizi mühakimə etmir, O sizi qucaqlayır.

Baxın, İncildəki o «sadiq nökər» ağasının gəlişini gözləyərkən nə edirdi? O, evdəkilərə «vaxtlı-vaxtında yeməklərini paylayırdı». Benjamin də məhz bunu edirdi. O, öz təbəssümü ilə, öz zəkası ilə, öz mehribanlığı ilə ətrafındakılara mənəvi qida verirdi. O, «Con Chim Airlines» (Quşlar Hava Yolları) haqqında danışıb gülümsəyəndə, əslində ətrafındakılara ümid və sevinc paylayırdı. O, on beş il ərzində bir çox insanın bir ömür boyu verə bilməyəcəyi sevgini payladı.

Bu gün mən xüsusilə sənə müraciət edirəm, Thao. Sən bu gün Müqəddəs Monikanın yolunu gedirsən. Bir ana kimi sən Ben-i dualarınla, sevginlə bəslədin. Sənin göz yaşların hədər getməyib. Ben indi Səmavi Ziyafətdədir. O, orada Müqəddəs Karlo Akutis ilə birlikdədir. Onlar iki gənc ruh olaraq indi bizim üçün şəfaət edirlər. Ben-in o açılmamış qənaət qutusu indi Səmada Allahın mərhəməti ilə dolub-daşır.

Və sənə, Alan… Sən oğlun üçün həm ata, həm də ustad idin. Onun səninlə olan o dərin bağı, sənin işini öyrənməyə olan həvəsi — bu, yer üzündə bir atanın ala biləcəyi ən böyük mükafatdır. Sənin yuxunda gördüyün o mənzərə — Ben-in «Ba ơi, mən bütün testlərdən keçdim» deməsi — bu, ruhun həqiqətidir. O, həqiqətən də ən çətin testdən — sevgi testindən keçib. O indi azad nəfəs alır. O indi Allahın hüzurunda ən mürəkkəb sistemlərin deyil, əbədi məhəbbətin sirrini öyrənir.

Ryan, əziz qardaş… Sən Ben-in ən yaxın dostusan. Sənin qəlbin bəlkə də hər kəsdən çox sızlayır. Amma bil ki, Ben sənin hər bir addımında səninlədir. O istəyir ki, sən onun mirasını yaşadasan. Onun «cəhd etmək hər şeydir» sözünü özünə şüar et. Sən yaşadıqca, sən uğur qazandıqca, Ben sənin çiynindəki o görünməz mələk olacaq.

Bu gün bizi uzaqdan dinləyən, öz övladını itirmiş və ya ağır xəstəliklə mübarizə aparan hər bir ailəyə səslənirəm: Siz tək deyilsiniz. Allah sizin hər bir ahınızı eşidir. Ben-in adına Cà Mau-da qazılan o su quyusu kimi, Allahın mərhəməti də sizin qəlbinizə sərinlik gətirəcək. O quyu susuzlara su verdiyi kimi, Ben-in xatirəsi də susamış ruhlara ümid verəcək.

Bəs bu gün bu ibadətdən çıxarkən özümüzlə nə apara bilərik?

Benjaminin o kiçik qənaət qutusunu xatırlayın. O, onu sındırmadı, amma onu verməyə hazır idi. Bu gün siz də öz qəlbinizdəki o sevgi qutusunu açın. Kiməsə qarşı bir az daha səbirli olun. Kiməsə qarşı bir az daha mərhəmətli olun. Bəlkə bir xeyirxahlıq edin, bəlkə bir şirin söz deyin. Ben-in o səmimi və hiyləsiz ruhu sizin hər bir yaxşı əməlinizdə parlasın.

Sonda, Həvari Bulusun sözlərinə qayıdaq: «Allah sadiqdir; Sizi Öz Oğlu, Rəbbimiz İsa Məsihlə şərikliyə çağıran Odur».

Bəli, Allah sadiqdir. O, Ben-i yarımçıq qoymadı. O, Ben-i Öz yanına, əbədi işığa çağırdı. Benjamin Vo indi Səmanın ən parlaq ulduzlarından biridir. O, artıq xəstəxana otaqlarında deyil, o, «Con Chim Airlines»-ın qanadlarında, Allahın sonsuz səmasında pərvaz edir.

Əziz Ben, sən bizim üçün dua et. Bizə oyaq qalmağı, sevməyi və hər şeyimizi Rəbbə təqdim etməyi öyrət.

Rəbb sizə sülh versin. Sizin kədəriniz bir gün əbədi sevincə çevriləcək. Çünki məhəbbət heç vaxt bitmir.

Amin.