സാധാരണ കാലം ഇരുപത്തിയൊന്നാം വാരം ബുധനാഴ്ച

പ്രിയപ്പെട്ട സഹോദരങ്ങളേ, ഈശോമിശിഹായ്ക്ക് സ്തുതിയായിരിക്കട്ടെ!

ഒരു മനുഷ്യൻ പേനയെടുത്ത് കടലാസിൽ തന്റെ പേരെഴുതുന്ന ആ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. എഴുതിക്കഴിയുമ്പോൾ അവൻ പേന താഴെ വെക്കുന്നു. ആ കടലാസിൽ അവശേഷിക്കുന്നത് വെറുമൊരു പേരല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ കൈയൊപ്പാണ്. അവന്റെ കൈവിരലുകളുടെ ചലനവും, അവന്റെ പേനയുടെ മഷി പടർന്ന രീതിയും, അവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാവവും ആ ഒപ്പിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുണ്ടാകാം, എന്നാൽ ഒരാളുടെ കൈയൊപ്പ് മറ്റൊരാളുടേതുമായി ഒരിക്കലും ഒത്തുപോവുകയില്ല. അത് അത്രമാത്രം വ്യക്തിപരവും സവിശേഷവുമാണ്. അത് ആ മനുഷ്യന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ, അവന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ, അവന്റെ വിശ്വസ്തതയുടെ മുദ്രയാണ്. എഴുത്തുകാരൻ തന്റെ എഴുത്ത് പൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ഒപ്പിടുന്നത്, ആ എഴുതിയ കാര്യങ്ങളെല്ലാം സത്യമാണെന്നും, അത് തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വന്നതാണെന്നും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്താനാണ്.

ഇന്നത്തെ ഒന്നാം വായനയിൽ, തെസ്സലോനിക്കാക്കാർക്ക് എഴുതിയ രണ്ടാമത്തെ ലേഖനത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗത്ത്, വിശുദ്ധ പൗലോസ് ശ്ലീഹാ വളരെ വ്യക്തിപരമായ ഒരു കാര്യം പറയുന്നുണ്ട്: "ഈ അഭിവാദനം പൗലോസ് ആയ എന്റെ സ്വന്തം കൈപ്പടയിലുള്ളതാണ്. എന്റെ എല്ലാ കത്തുകളിലെയും അടയാളം ഇതാണ്; ഇങ്ങനെയാണ് ഞാൻ എഴുതുന്നത്." ശ്ലീഹാ തന്റെ കത്ത് ഒരു ലേഖകനെക്കൊണ്ട് എഴുതിക്കുകയായിരുന്നുവെങ്കിലും, അതിന്റെ അവസാന വരികൾ അവൻ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് എഴുതി ഒപ്പിടുന്നു. അത് വെറുമൊരു ഔപചാരികതയല്ല. അത് ആ സഭയോടുള്ള അവന്റെ ആഴമായ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. അവന്റെ കൈകൾ അധ്വാനിച്ച കൈകളായിരുന്നു. അവൻ രാത്രിയും പകലും കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തു, ആർക്കും ഭാരമാകാതിരിക്കാൻ അവൻ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് വേല ചെയ്തു. ആ കൈകൾ കൊണ്ടാണ് അവൻ ഇപ്പോൾ ഈ കത്തിന്റെ അവസാനം ഒപ്പിടുന്നത്. ആ കൈയൊപ്പ് അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ, അവന്റെ വിശ്വാസത്തിന്റെ, അവന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു.

ഇന്ന് ഈ തിരുവചനങ്ങൾ ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ, 'കൈയൊപ്പ്' എന്ന ഈ മനോഹരമായ ചിത്രം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതം കൊണ്ട് നമ്മൾ ഈ ലോകത്തിൽ അവശേഷിപ്പിച്ചു പോകുന്ന കൈയൊപ്പ് എന്താണ്? നമ്മുടെ കൈകളുടെ അധ്വാനം കൊണ്ട് നമ്മൾ എന്താണ് നിർമ്മിക്കുന്നത്? സങ്കീർത്തകൻ പാടുന്നു: "നീ നിന്റെ കൈവേലയുടെ ഫലം തിന്നും; നീ അനുഗൃഹീതനായിരിക്കും; നിനക്ക് നന്മ വരും." നമ്മുടെ കൈകൾ കൊണ്ട് നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന നന്മകൾ, നമ്മൾ എഴുതുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ വരികൾ, നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു സഹായങ്ങൾ – ഇവയെല്ലാമാണ് ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ കൈയൊപ്പുകൾ.

എന്നാൽ, ഈ തിരുവചനങ്ങൾ ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഇന്ന് വലിയൊരു വിങ്ങലുണ്ട്. നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബെഞ്ചമിൻ, നമ്മുടെ സ്വന്തം ബെൻ, നമ്മെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞ് സ്വർഗ്ഗീയപിതാവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് യാത്രയായിട്ട് ഇപ്പോൾ കൃത്യം രണ്ടു മാസങ്ങൾ തികയുകയാണ്. 2026 ജൂൺ 13-ന്റെ ആ കറുത്ത ദിനത്തിനു ശേഷം, അറുപതിലധികം ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ ആഴ്ചകളിലെ തിരക്കുകളും ആളുകളുടെ സാന്നിധ്യവും പതുക്കെ ഒഴിഞ്ഞുപോയി. ഇപ്പോൾ വീട് നിശബ്ദമാണ്. ആ നിശബ്ദതയിൽ വേദനയുടെ ആഴം നിങ്ങൾ കൂടുതൽ അറിയുന്നുണ്ടാകാം. പ്രഭാതങ്ങളിൽ ഉണരുമ്പോൾ ബെഞ്ചമിൻ ഇല്ലാത്ത ആ മുറി കാണുമ്പോൾ, മേശപ്പുറത്ത് അവൻ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ നെഞ്ചിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുന്ന ആ വേദന… അത് വിവരിക്കാൻ വാക്കുകളില്ല.

അലൻ, താവോ… നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ആ അഗാധമായ ദുഃഖം ഞങ്ങൾ കാണുന്നു. റയാൻ, നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ജ്യേഷ്ഠന്റെ കൂടെ കളിച്ച കളികളും ചിരികളും ഇന്ന് നിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം അവശേഷിക്കുമ്പോൾ നിനക്കുണ്ടാകുന്ന ആ ശൂന്യത എത്ര വലുതാണ്! പലപ്പോഴും, ഈ രണ്ടു മാസക്കാലം നിങ്ങൾ കടന്നുപോയത് വലിയൊരു അന്ധകാരത്തിലൂടെയായിരിക്കാം. പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ലല്ലോ എന്നൊരു ചിന്ത, അല്ലെങ്കിൽ എവിടെയെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടായോ എന്നൊരു ചോദ്യം നിങ്ങളെ അലട്ടുന്നുണ്ടാകാം.

ഇവിടെയാണ് നാം സത്യം തുറന്നു പറയേണ്ടത്. സഹനത്തിന്റെ മുമ്പിൽ, മരണത്തിന്റെ മുമ്പിൽ പൊള്ളയായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അർത്ഥശൂന്യമാണ്. അതെ, ബെഞ്ചമിന്റെ വേർപാട് ഒരു വലിയ മുറിവാണ്. ആ കസേര ശൂന്യമാണ്. ആ പുഞ്ചിരി ഇനി ഈ ഭൗതിക കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കാണാൻ കഴിയില്ല. ആ വേദന യഥാർത്ഥമാണ്, അത് കഠിനമാണ്. ദൈവത്തോട് 'എന്തുകൊണ്ട്?' എന്ന് ചോദിച്ചുപോയ നിമിഷങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കുണ്ടായിട്ടുണ്ടാകാം. ആ ചോദ്യം തെറ്റല്ല. കുരിശിൽ കിടന്ന് ഈശോയും ചോദിച്ചു: 'എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ ദൈവമേ, എന്തുകൊണ്ട് നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു?' എന്ന്.

ചിലപ്പോൾ, ഈ കനത്ത നഷ്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിശബ്ദമായി ഒരു ഭാരം വന്ന് മൂടാറുണ്ട്. 'ഞാൻ കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ… ഞങ്ങൾക്ക് എവിടെയെങ്കിലും വീഴ്ച പറ്റിയോ… ഇതെന്തുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് സംഭവിച്ചു?' എന്നൊരു സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തൽ. പ്രിയപ്പെട്ട അലൻ, പ്രിയപ്പെട്ട താവോ, ഈ വചനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു: ആ കല്ല് നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് എടുത്തുമാറ്റുക. ഒരിക്കൽ ശിഷ്യന്മാർ ഈശോയോട് ചോദിച്ചു, 'ഗുരോ, ഇവൻ അന്ധനായി ജനിച്ചത് ഇവന്റെ പാപം കൊണ്ടോ ഇവന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ പാപം കൊണ്ടോ ആണ്?' യേശു മറുപടി നൽകി: 'ഇവന്റെയോ ഇവന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെയോ പാപം കൊണ്ടല്ല.' രോഗവും മരണവും ഒരിക്കലും ദൈവത്തിന്റെ ശിക്ഷയല്ല. അത് നിങ്ങളുടെ തെറ്റല്ല. നിങ്ങൾ ബെഞ്ചമിനെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ചു. ഒരു മാതാപിതാക്കൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ കരുതലും സ്നേഹവുമാണ് നിങ്ങൾ അവന് നൽകിയത്. നിങ്ങൾ ഒന്നും കുറച്ചില്ല, നിങ്ങൾ ഒട്ടും പരാജയപ്പെട്ടതുമില്ല. ഈ രോഗം നിങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, ആ സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെ ഭാരം കർത്താവിന്റെ കുരിശിൻചുവട്ടിൽ ഇറക്കിവെക്കുക. നിങ്ങൾ കുറ്റക്കാരല്ല, നിങ്ങൾ സ്നേഹിച്ചവരാണ്.

ഇനി നമുക്ക് സുവിശേഷത്തിലേക്ക് തിരികെ വരാം. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ ഈശോ ഫരിസേയരെയും നിയമജ്ഞരെയും കഠിനമായി വിമർശിക്കുന്നുണ്ട്. അവിടുന്ന് അവരെ 'വെള്ളപൂശിയ ശവകുടീരങ്ങളോട്' ഉപമിക്കുന്നു. പുറമെ അവ മനോഹരമായി കാണപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ അവ മരിച്ചവരുടെ അസ്ഥികളും എല്ലാത്തരം അശുദ്ധികളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവർ പുറമെ നീതിമാന്മാരെപ്പോലെ കാണപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ കപടതയും തിന്മയും നിറഞ്ഞവരാണ്. അവർ പ്രവാചകന്മാർക്ക് സ്മാരകങ്ങൾ പണിയുകയും നീതിമാന്മാരുടെ കല്ലറകൾ അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവർ വിചാരിക്കുന്നത് തങ്ങൾ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു എന്നാണ്. എന്നാൽ അവരുടെ ഉള്ളിൽ യഥാർത്ഥ സ്നേഹമില്ല, ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയില്ല.

എന്തൊരു വലിയ വൈരുദ്ധ്യമാണിത്! ഫരിസേയർ തങ്ങളുടെ പുറംഭാഗം മാത്രം മനോഹരമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അവരുടെ ഉള്ളിൽ ജീവനില്ലായിരുന്നു. അവരുടെ കൈയൊപ്പുകൾ വ്യാജമായിരുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ ശിഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിലാണ് ദൈവത്തിന്റെ രാജ്യം പണിയുന്നത്. അവന്റെ കൈയൊപ്പ് അവന്റെ ഉള്ളിലെ ശുദ്ധിയിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. ബാഹ്യമായ പ്രകടനങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ഹൃദയത്തിന്റെ ആത്മാർത്ഥതയാണ് ദൈവത്തിന് പ്രധാനം.

നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബെഞ്ചമിൻ വോയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, ഈ സുവിശേഷ വചനം എത്ര മനോഹരമായാണ് അവനിൽ പ്രതിഫലിച്ചതെന്ന് നമുക്ക് കാണാം. ബെൻ ഒരു അസാധാരണ ബുദ്ധിയുള്ള കുട്ടിയായിരുന്നു. പതിനഞ്ചാം വയസ്സിൽ തന്നെ അവൻ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസും ഡെവ്ഓപ്സും ക്ലൗഡ് ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചറും കൈകാര്യം ചെയ്തു. അവന്റെ അച്ഛൻ ചെയ്യുന്ന അതേ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ അവൻ വളരെ വേഗത്തിൽ പഠിച്ചെടുത്തു. കമ്പ്യൂട്ടർ കോഡിംഗിന്റെ ലോകത്ത് അവൻ തന്റെ സ്വന്തം 'കൈയൊപ്പ്' പതിപ്പിച്ചു. അവന്റെ ഗിറ്റ്ഹബ്ബ് (GitHub) റെപ്പോസിറ്ററിയിലേക്ക് നോക്കിയാൽ നമുക്കത് കാണാം. അവൻ സ്വന്തമായി കോഡ് ചെയ്ത ഗെയിമുകളും ആപ്ലിക്കേഷനുകളും അവിടെയുണ്ട്. ആ കുഞ്ഞുവിരലുകൾ കീബോർഡിൽ ചലിപ്പിച്ചപ്പോൾ, അവിടെ വിരിഞ്ഞത് കേവലം കോഡുകളല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ വലിയ സ്വപ്നങ്ങളും ബുദ്ധിയുമായിരുന്നു.

അവന് വിമാനങ്ങളോടും പക്ഷികളോടും വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, തനിക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു എയർലൈൻ കമ്പനി തുടങ്ങണമെന്ന്. അതിന് അവൻ ഇട്ട പേര് എന്താണെന്നോ? 'Con Chim Airlines' (കുരുവി എയർലൈൻസ്). ആ പേര് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ആ മനോഹരമായ ചിരിയും കുസൃതി നിറഞ്ഞ ശബ്ദവും ഇന്നും നിങ്ങളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടാകും. ഒരു കുരുവി ആകാശത്തിലേക്ക് ചിറകടിച്ചുയരുന്നതുപോലെ, സ്വതന്ത്രമായി പറക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ഒരു കുഞ്ഞായിരുന്നു അവൻ. അവന്റെ കോഡിംഗിലും അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലും അവൻ തന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ കൈയൊപ്പ് ചാർത്തി.

എന്നാൽ, ഈ ബുദ്ധിയേക്കാളെല്ലാം ഉപരിയായി അവനെ മനോഹരനാക്കിയത് അവന്റെ സൗമ്യമായ ഹൃദയമായിരുന്നു. ഫരിസേയർ പുറമെ മാത്രം മനോഹരമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ബെൻ തന്റെ ഉള്ളിലാണ് സ്നേഹം നിറച്ചത്. അവന്റെ ഹൃദയം വളരെ ശുദ്ധമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ തന്റെ അങ്കിൾ വില്യമിന് സുഖമില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ, പതിനഞ്ചു വയസ്സുകാരനായ ആ മകൻ, ആരും ആവശ്യപ്പെടാതെ തന്നെ തന്റെ കയ്യിലുള്ള പിഗ്ഗി ബാങ്ക് മുഴുവൻ അങ്കിളിന്റെ ചികിത്സയ്ക്കായി നൽകാൻ തയ്യാറാണെന്ന് അമ്മയോടും അച്ഛനോടും പറഞ്ഞു. അവൻ ആ പിഗ്ഗി ബാങ്ക് പൊട്ടിച്ചില്ല, അത് ആവശ്യമായി വന്നതുമില്ല. പക്ഷേ, തന്റെ കയ്യിലുള്ളതെല്ലാം മറ്റൊരാൾക്കായി നൽകാൻ കാണിച്ച ആ സന്നദ്ധത… അത് ഈ ലോകത്തിലെ ഒരു കോഡിംഗിനും പഠിപ്പിച്ചുതരാൻ കഴിയാത്ത വലിയൊരു ജ്ഞാനമാണ്. തന്റെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹത്തിന്റെ കൈയൊപ്പാണ് അവൻ അവിടെ ചാർത്തിയത്. പുറമെ കാണുന്ന വലിയ നേട്ടങ്ങളേക്കാൾ ദൈവം വിലമതിക്കുന്നത് ഇത്തരം കൊച്ചു സ്നേഹപ്രവൃത്തികളെയാണ്.

വിശുദ്ധ പൗലോസ് ശ്ലീഹാ കത്തിന്റെ അവസാനം സ്വന്തം കൈപ്പടയിൽ എഴുതിയതുപോലെ, ബെൻ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കത്ത് പൂർത്തിയാക്കിയത് സ്നേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം കൈയൊപ്പ് ചാർത്തിക്കൊണ്ടാണ്. അവൻ ഇന്ന് സ്വർഗ്ഗത്തിലാണ്. അവൻ അവിടെ വിശുദ്ധ കാർലോ അക്കൂത്തിസിനോടൊപ്പം സ്വർഗ്ഗീയ വിരുന്ന് മേശയിലിരിക്കുന്നു. അവൻ ആകാശത്തിലെ വിമാനങ്ങളേക്കാൾ ഉയരത്തിൽ, ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ പറന്നുയർന്നിരിക്കുന്നു. വിയറ്റ്നാമിലെ കമാവുവിൽ അവന്റെ പേരിൽ നിർമ്മിച്ച ആ കിണർ (Giếng Gioan Baotixita) പോലെ, അവന്റെ സ്നേഹം ഇന്നും അനേകർക്ക് ദാഹശമനമാകുന്നു. അവന്റെ ജീവിതം കുറഞ്ഞ കാലമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും, അവൻ തന്റെ ഹൃദയം സ്നേഹം കൊണ്ട് നിറച്ചിരുന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ട റയാൻ… നിന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ ബെൻ നിന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അവൻ നിന്റെ കൂടെ കളിച്ച കളികൾ, അവൻ കാണിച്ചുതന്ന മാതൃക… അതെല്ലാം നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ശക്തിയായി മാറണം. നീ നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടി ശക്തനായിരിക്കണം. ബെൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് നിന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. അവൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്. അവൻ നിന്റെ കാവൽമാലാഖയാണ്.

ഇന്ന് ഈ വചനം കേൾക്കുന്ന എല്ലാവരോടുമായി ഞാൻ പറയുന്നു: നമുക്ക് നമ്മുടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കാം. നമ്മുടെ ഹൃദയമാകുന്ന കത്ത് നമ്മൾ എങ്ങനെയാണ് എഴുതുന്നത്? നമ്മൾ സ്നേഹത്തിന്റെ കൈയൊപ്പ് ചാർത്തുന്നുണ്ടോ? പുറമെ കാണുന്ന പ്രകടനങ്ങളേക്കാൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകാം.

ഈ ദേവാലയത്തിന്റെ പടിയിറങ്ങി നാം നമ്മുടെ ഭവനങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ ഒരു ചെറിയ കാര്യം ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് നൽകാം. ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ കൈകൾ കൊണ്ട് നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിലും – അത് ഒരു ജോലിയായിരിക്കാം, ഒരു എഴുത്തായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാൾക്ക് നൽകുന്ന ഒരു സഹായമായിരിക്കാം – അതിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു കൈയൊപ്പ് ചാർത്താൻ നിങ്ങൾക്ക് സാധിക്കട്ടെ. ബെഞ്ചമിൻ കാണിച്ചുതന്ന ആ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും പകർത്താം.

കർത്താവ് നിങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ. അവിടുത്തെ സമാധാനം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ. ബെൻ ഇന്ന് ദൈവത്തിന്റെ കൈകളിലാണ്, അവൻ അവിടെ സുരക്ഷിതനാണ്.

ആമേൻ.