ຂໍໃຫ້ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ, ພຣະຫັນສະທານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ຄວາມສະນິດສະໜົມຂອງພຣະຈິດເຈົ້າ ສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານທັງຫຼາຍ. ໃນນາມຂອງພຣະບິດາ, ແລະ ພຣະບຸດ, ແລະ ພຣະຈິດ. ອາແມນ.
ໂອ້ ພຣະອົງເຈົ້າ, ຂໍຊົງພຣະເມດຕາຂ້ານ້ອຍທັງຫຼາຍດ້ວຍເຖີດ. ໂອ້ ພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ຂໍຊົງພຣະເມດຕາຂ້ານ້ອຍທັງຫຼາຍດ້ວຍເຖີດ. ໂອ້ ພຣະອົງເຈົ້າ, ຂໍຊົງພຣະເມດຕາຂ້ານ້ອຍທັງຫຼາຍດ້ວຍເຖີດ.
ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກແພງໃນພຣະຄຣິດ,
ລອງນຶກພາບເຖິງຮົ້ວເຫຼັກຍາວໆ ທີ່ກັ້ນລະຫວ່າງພື້ນດິນກັບທ້ອງຟ້າຢູ່ແຄມສະໜາມບິນ… ຄວາມຮ້ອນຂອງແສງແດດທີ່ກະທົບໃສ່ໃບໜ້າ, ແລະ ສຽງລົມທີ່ພັດຜ່ານ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ມີພໍ່ ແລະ ລູກຊາຍຄູ່ໜຶ່ງຢືນຢູ່ດ້ວຍກັນ. ສາຍຕາຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ຢູ່ອ້ອມຕົວ, ແຕ່ຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບຂອບຟ້າ. ພວກເຂົາກຳລັງລໍຖ້າ. ພວກເຂົາກຳລັງ 'Airport spotting'. ເມື່ອເຫັນຈຸດນ້ອຍໆປະກົດຂຶ້ນເທິງທ້ອງຟ້າ, ຫົວໃຈຂອງເດັກຊາຍກໍເຕັ້ນໄວຂຶ້ນ. ລາວສາມາດບອກໄດ້ທັນທີວ່າ ນັ້ນແມ່ນ Boeing 737 ຫຼື ແມ່ນລຸ້ນໃດ. ມັນແມ່ນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການ 'ຕື່ນເຝົ້າ' ດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ, ເປັນການລໍຖ້າທີ່ເຕັມไปด้วยຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມຜູກພັນ.
ສຳລັບ Benjamin Vo, ຫຼື Ben ທີ່ເຮົາຮັກ, ການລໍຖ້າເບິ່ງເຄື່ອງບິນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ງານອະດິເລກ. ມັນແມ່ນພາບສະທ້ອນຂອງຈິດວິນຍານທີ່ມັກຄົ້ນຫາ, ເປັນຈິດວິນຍານທີ່ເບິ່ງໄປໄກກວ່າສິ່ງທີ່ຕາເຫັນ. ມື້ນີ້, ໃນວັນລະນຶກເຖິງ ນັກບຸນ ໂມນິກາ, ພຣະສາດສະໜາຈັກນຳພາພວກເຮົາໃຫ້ມາໄຕ່ຕອງເລື່ອງການ 'ຕື່ນເຝົ້າ' ແລະ ການ 'ລໍຖ້າ' ຢ່າງມີຄວາມໝາຍ.
ນັກບຸນ ໂມນິກາ ເປັນຕົວຢ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງການລໍຖ້າ. ເພິ່ນໄດ້ລໍຖ້າດ້ວຍນ້ຳຕາ ແລະ ຄຳພາວະນາເປັນເວລາຫຼາຍສິບປີ ເພື່ອໃຫ້ລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ, ນັກບຸນ ອໍກັສຕິນ, ໄດ້ກັບໃຈມາຫາພຣະເຈົ້າ. ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າດ້ວຍຄວາມໝົດຫວັງ, ແຕ່ລໍຖ້າດ້ວຍຄວາມເຊື່ອໝັ້ນວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສະແດງພຣະເມດຕາ. ໃນບົດອ່ານທຳອິດຈາກຈົດໝາຍເຖິງຊາວໂກຣິນໂທ, ນັກບຸນ ເປົາໂລ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳທີ່ປອບໂຍນພວກເຮົາວ່າ: 'ພຣະເຈົ້າຊົງສັດຊື່, ແລະ ໂດຍພຣະອົງ ທ່ານທັງຫຼາຍຈຶ່ງໄດ້ຖືກຮຽກໃຫ້ມາສະນິດສະໜົມກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ.'
ຄຳວ່າ 'ພຣະເຈົ້າຊົງສັດຊື່' (God is faithful) ແມ່ນສະມໍທີ່ຍຶດຫົວໃຈຂອງພວກເຮົາໄວ້ໃນມື້ນີ້. ມັນເປັນເວລາສອງເດືອນແລ້ວນັບຕັ້ງແຕ່ Ben ໄດ້ຈາກພວກເຮົາໄປໃນວັນທີ 13 ມິຖຸນາ 2026. ສອງເດືອນ... ມັນເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ຄວາມງຽບໃນເຮືອນເລີ່ມມີສຽງດັງກວ່າເກົ່າ. ມັນຄືຊ່ວງເວລາທີ່ຄວາມຄິດຮອດກາຍເປັນຄວາມເຈັບປວດທີ່ແທງເລິກເຂົ້າໄປໃນທຸກໆກິດຈະວັດປະຈຳວັນ. ພວກເຮົາຕ້ອງເວົ້າຄວາມຈິງກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະຊອກຫາຄວາມປອບໂຍນ: ຄວາມສູນເສຍນີ້ມັນໜັກໜ່ວງຫຼາຍ. ມັນເໝືອນກັບສິ່ງທີ່ພຣະວໍລະສານກ່າວເຖິງ 'ເຈົ້າຂອງເຮືອນ' ທີ່ຖືກຂະໂມຍຂຶ້ນເຮືອນ. ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມເຈັບປ່ວຍມັກຈະເຂົ້າມາຄືກັບ 'ຂະໂມຍ' ໃນຍາມຄ່ຳຄືນ, ມັນມາທຳລາຍຄວາມສະຫງົບສຸກ ແລະ ພາກເອົາສິ່ງທີ່ມີຄ່າທີ່ສຸດໄປຈາກພວກເຮົາ.
ພໍ່ Alan, ແມ່ Thao, ແລະ Ryan ທີ່ຮັກແພງ... ບາງຄັ້ງທ່ານອາດຈະຮູ້ສຶກເໝືອນກັບເຈົ້າຂອງເຮືອນໃນພຣະວໍລະສານທີ່ຄິດວ່າ: 'ຖ້າຂ້ອຍຮູ້ຈັກຍາມທີ່ຂະໂມຍຈະມາ, ຂ້ອຍຄົງຈະຕື່ນເຝົ້າຢູ່ ແລະ ບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ເຮືອນຖືກງັດແງະ.' ຄຳເວົ້ານີ້ອາດຈະສ້າງຄວາມຮູ້ສຶກຜິດໃຫ້ແກ່ຫົວໃຈຂອງພໍ່ແມ່. ທ່ານອາດຈະຖາມຕົນເອງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າ: ເຮົາພາດຫຍັງໄປບໍ? ເຮົາຄວນຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ຫຼາຍກວ່ານີ້ບໍ? ແຕ່ຂໍໃຫ້ຟັງສຽງຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າຢ່າງຕັ້ງໃຈ. ພຣະອົງຊົງໃຊ້ພາບຂອງຂະໂມຍເພື່ອບອກວ່າ 'ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້'. ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດສາມາດຮູ້ເວລາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ຄວາມເຈັບປ່ວຍທີ່ Ben ຕ້ອງເຜີນຊີນນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ໃຜຈະປ້ອງກັນໄດ້ດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງຂອງມະນຸດ. ມັນບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງທ່ານ. ທ່ານໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງດ້ວຍຄວາມຮັກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດແລ້ວ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕຳນິທ່ານ, ແລະ Benjamin ກໍບໍ່ໄດ້ຕຳນິທ່ານ. ທ່ານບໍ່ແມ່ນເຈົ້າຂອງເຮືອນທີ່ປະລະໜ້າທີ່, ແຕ່ທ່ານຄືເຈົ້າຂອງເຮືອນທີ່ໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງແຍງລູກດ້ວຍຄວາມຮັກຈົນເຖິງວິນາທີສຸດທ້າຍ.
ໃນພຣະວໍລະສານ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າຖາມວ່າ: 'ໃຜເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ ແລະ ສະຫຼາດ?' ພາບຂອງ Benjamin Vo ປະກົດຂຶ້ນໃນຄຳຖາມນີ້ຢ່າງຊັດເຈນ. Ben ເປັນເດັກຊາຍທີ່ມີສະຕິປັນຍາອັນເລີດເລີຍ, ເປັນ 'photocopy' ຂອງພໍ່ Alan ທັງໃນດ້ານຄວາມສາມາດ ແລະ ຄວາມທະເຍີທະຍານ. ແຕ່ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ Ben ເປັນ 'ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່' ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄວາມເກັ່ງໃນດ້ານ AI ຫຼື DevOps ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແມ່ນ 'ຫົວໃຈ' ຂອງລາວ. ຫົວໃຈທີ່ພ້ອມຈະມອບທຸກສິ່ງທີ່ມີ.
ລອງນຶກເຖິງຕອນທີ່ Ben ອາຍຸ 15 ປີ, ເມື່ອລາວໄດ້ຍິນເລື່ອງລຸງ William ທີ່ເຈັບປ່ວຍ. ໂດຍທີ່ບໍ່ມີໃຜຮ້ອງຂໍ, Ben ໄດ້ບອກພໍ່ແມ່ວ່າ ລາວເຕັມໃຈທີ່ຈະມອບເງິນທັງໝົດໃນກະປຸກອອມສິນຂອງລາວເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອລຸງ. Ben ບໍ່ໄດ້ທຸບກະປຸກນັ້ນ, ແລະ ເງິນນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ຖືກນຳໄປໃຊ້ເພາະລຸງມີປະກັນໄພ, ແຕ່ 'ການສະເໜີ' ນັ້ນຄືທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ. ມັນຄືທ່າທີຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ ທີ່ພ້ອມຈະແບ່ງປັນ 'ອາຫານ' ຫຼື ສິ່ງທີ່ຕົນມີໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມ. Ben ບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າໃຫ້ຕົນເອງລວຍກ່ອນ ຫຼື ໃຫຍ່ກ່ອນຈຶ່ງຈະຊ່ວຍຄົນ, ແຕ່ລາວມີຫົວໃຈທີ່ພ້ອມຈະໃຫ້ 'ດຽວນີ້'.
ຄວາມສັດຊື່ຂອງ Ben ຍັງສະແດງອອກຜ່ານຄວາມຝັນອັນບໍລິສຸດຂອງລາວ. ລາວມັກຫົວຂວັນ ແລະ ຍິ້ມແຍ້ມສະເໝີເມື່ອເວົ້າເຖິງ 'Con Chim Airlines' (ສາຍການບິນ ຄອນ ຊິມ). ມັນອາດຈະເບິ່ງຄືວ່າເປັນເລື່ອງຕະຫຼົກຂອງເດັກນ້ອຍ, ແຕ່ມັນຄືພາບຂອງຄົນທີ່ກຳລັງ 'ຕື່ນເຝົ້າ' ຕໍ່ຄວາມຫວັງ. ລາວບໍ່ໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຊີວິດຜ່ານໄປລ້າໆ, ແຕ່ລາວສ້າງ, ລາວຂຽນໂຄ້ດ, ລາວຮຽນຮູ້. ລາວເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງພົບວ່າ 'ກຳລັງເຮັດວຽກຢູ່' ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາ.
ຈຸດປ່ຽນຂອງພວກເຮົາໃນມື້ນີ້ແມ່ນຢູ່ທີ່ນີ້: ເຖິງວ່າ 'ຂະໂມຍ' ຈະເຂົ້າມາໃນເຮືອນ, ແຕ່ມັນບໍ່ສາມາດຂະໂມຍ 'ຄວາມສັດຊື່' ຂອງ Ben ໄປໄດ້. ມັນບໍ່ສາມາດຂະໂມຍຄວາມຮັກທີ່ Ben ມີຕໍ່ພໍ່ Alan, ແມ່ Thao, ແລະ Ryan ໄປໄດ້. ໃນບົດອ່ານທຳອິດ, ນັກບຸນ ເປົາໂລ ບອກວ່າ: 'ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ທ່ານໝັ້ນຄົງຈົນເຖິງທີ່ສຸດ.' Benjamin ໄດ້ໝັ້ນຄົງໃນຄວາມຮັກຈົນເຖິງທີ່ສຸດ. ແລະ ຕອນນີ້, ລາວບໍ່ໄດ້ຢືນຢູ່ແຄມຮົ້ວສະໜາມບິນເພື່ອເບິ່ງເຄື່ອງບິນອີກຕໍ່ໄປແລ້ວ. ລາວໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງ 'ງານລ້ຽງແຫ່ງສະຫວັນ'.
ພໍ່ Alan, ຈື່ຄວາມຝັນນັ້ນໄດ້ບໍ? ຄວາມຝັນທີ່ Ben ບອກວ່າ: 'ພໍ່ເອີຍ... ລູກຫາຍໃຈໄດ້ປົກກະຕິແລ້ວ.' ນັ້ນຄືຄຳຕອບຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ການຕື່ນເຝົ້າຂອງທ່ານ. ໃນໂລກນີ້, ບາງຄັ້ງການຫາຍໃຈກໍເປັນເລື່ອງຍາກ, ທັງທາງຮ່າງກາຍ ແລະ ທາງຈິດໃຈ. ແຕ່ໃນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, Ben ໄດ້ຮັບອິດສະຫຼະພາບຢ່າງສົມບູນ. ລາວບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າເຄື່ອງບິນລົງຈອດອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ລາວກຳລັງບິນໄປໃນຄວາມຮັກອັນເປັນນິດຂອງພຣະເຈົ້າ.
ມື້ນີ້, ນັກບຸນ ໂມນິກາ ສອນພວກເຮົາໃຫ້ຮູ້ຈັກ 'ລໍຖ້າ' ດ້ວຍຄວາມຫວັງ. ສຳລັບ Ryan, ນ້ອງຊາຍທີ່ຮັກແພງ... ເຈົ້າອາດຈະຮູ້ສຶກວ່າໝູ່ທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງເຈົ້າໄດ້ຈາກໄປໄກ. ແຕ່ຈື່ໄວ້ວ່າ Ben ກຳລັງ 'ຕື່ນເຝົ້າ' ເບິ່ງເຈົ້າຢູ່. ເມື່ອເຈົ້າເຫັນເຄື່ອງບິນບິນຜ່ານທ້ອງຟ້າ, ຂໍໃຫ້ຈື່ຮອຍຍິ້ມຂອງອ້າຍ. ຂໍໃຫ້ຄວາມສະຫຼາດ ແລະ ຄວາມດີຂອງ Ben ເປັນແຮງພັກດັນໃຫ້ເຈົ້າເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ. ເຈົ້າຕ້ອງມີຊີວິດຢູ່ເພື່ອສືບຕໍ່ຄວາມຝັນ ແລະ ຄວາມຮັກທີ່ Ben ໄດ້ຝາກໄວ້.
ສຳລັບທຸກຄົນທີ່ກຳລັງຟັງຢູ່, ໂດຍສະເພາະຄອບຄົວທີ່ກຳລັງແບກກາງເຂນແຫ່ງຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງງຽບໆ... ຂໍໃຫ້ຮູ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນນ້ຳຕາຂອງທ່ານ ເໝືອນທີ່ພຣະອົງຊົງເຫັນນ້ຳຕາຂອງນັກບຸນ ໂມນິກາ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະປ່ອຍໃຫ້ພວກເຮົາຢູ່ໂດດດ່ຽວໃນເຮືອນທີ່ຖືກງັດແງະ. ພຣະອົງເອງຈະຊົງເປັນຜູ້ຊ້ອມແຊມຫົວໃຈຂອງພວກເຮົາ. ຄວາມຮັກທີ່ Ben ມີຕໍ່ຄອບຄົວ ຍັງຄົງໄຫຼຢູ່ເໝືອນດັ່ງນ້ຳໃນສ້າງ 'Giếng Gioan Baotixita' ທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນນາມຂອງລາວ. ມັນເປັນນ້ຳແຫ່ງຊີວິດ ທີ່ປ່ຽນຄວາມຕາຍໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມຫວັງສຳລັບຄົນອື່ນ.
ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະຍ່າງອອກຈາກປະຕູນີ້ໄປ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຖືເອົາສິ່ງນ້ອຍໆຢ່າງໜຶ່ງໄປກັບພວກເຮົາ. ມື້ນີ້, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາ 'ຕື່ນເຝົ້າ' ຕໍ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງຄົນອ້ອມຂ້າງ. ໃຫ້ພວກເຮົາເຮັດສິ່ງດີໆຢ່າງໜຶ່ງ—ອາດຈະເປັນການໃຫ້ອະໄພ, ການໃຫ້ກຳລັງໃຈ, ຫຼື ການແບ່ງປັນສິ່ງເລັກໆນ້ອຍໆ—ໂດຍບໍ່ຕ້ອງລໍຖ້າໃຫ້ໃຜມາຮ້ອງຂໍ, ເໝືອນທີ່ Ben ໄດ້ສະເໜີມອບກະປຸກອອມສິນຂອງລາວ. ໃຫ້ພວກເຮົາໃຊ້ຊີວິດໃນແຕ່ລະວັນດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ ແລະ ສະຫຼາດ, ເພື່ອວ່າເມື່ອພຣະເຈົ້າສະເດັດມາ, ພຣະອົງຈະຊົງພົບວ່າພວກເຮົາກຳລັງຮັກກັນແລະກັນຢູ່.
Benjamin ທີ່ຮັກ, ຕອນນີ້ລູກໄດ້ເຫັນ 'ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງອັນສະຫງ່າງາມ' ທີ່ເພງສັນລະເສີນໄດ້ກ່າວເຖິງແລ້ວ. ຂໍໃຫ້ລູກໄດ້ພັກຜ່ອນໃນສັນຕິສຸກ, ແລະ ຂໍໃຫ້ຮອຍຍິ້ມຂອງລູກຈົ່ງເປັນແສງສະຫວ່າງນຳທາງພວກເຮົາ ຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະໄດ້ໄປຮ່ວມ 'ງານລ້ຽງແຫ່ງສະຫວັນ' ແລະ ໄດ້ກິນກະແລັມນຳກັນອີກຄັ້ງ ບ່ອນທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ.
ຂໍໃຫ້ພຣະຫັນສະທານ ແລະ ສັນຕິສຸກຈາກພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ ແລະ ພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ຈົ່ງສະຖິດຢູ່ກັບທ່ານທັງຫຼາຍຕະຫຼອດໄປ. ອາແມນ.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະຜູ້ໄຖ່ ແລະ ຕາມຄຳສອນຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຮົາຈຶ່ງກ້າທູນວ່າ:
ຂ້າແດ່ພຣະບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫຼາຍ ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ ຂໍໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ສັກການະ ຂໍໃຫ້ພຣະອານາຈັກຂອງພຣະອົງມາເຖິງ ຂໍໃຫ້ທຸກສິ່ງເປັນໄປຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ເໝືອນດັ່ງໃນສະຫວັນ. ຂໍປະທານອາຫານປະຈຳວັນແກ່ຂ້ານ້ອຍທັງຫຼາຍໃນວັນນີ້ ຂໍອະໄພຄວາມຜິດຂອງຂ້ານ້ອຍ ເໝືອນຂ້ານ້ອຍໃຫ້ອະໄພແກ່ຜູ້ທີ່ເຮັດຜິດຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ ຂໍຢ່າປ່ອຍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍແພ້ການທົດລອງ ແຕ່ຂໍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ. ອາແມນ.
ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງສັນຕິສຸກ ຊົງອວຍພອນ ແລະ ປົກປັກຮັກສາທ່ານທັງຫຼາຍ. ໃນນາມຂອງພຣະບິດາ, ແລະ ພຣະບຸດ, ແລະ ພຣະຈິດ. ອາແມນ.
✝ ຂໍພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ ອວຍພຣະພອນແກ່ທ່ານ: ພຣະບິດາ ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະຈິດເຈົ້າ. ອາແມນ.