Luns da décimo oitava semana do tempo ordinario

O comezo do reinado de Sedecías, rei de Xudá, no quinto mes do cuarto ano, o profeta Hananías, fillo de Azur, de Gabaón, díxome na casa do Señor, en presenza dos sacerdotes e de todo o pobo: «Así di o Señor dos exércitos, o Deus de Israel: "Romperei o xugo do rei de Babilonia. Dentro de dous anos devolverei a este lugar todos os utensilios da casa do Señor que Nabucodonosor, rei de Babilonia, levou deste lugar a Babilonia. E traerei de volta a este lugar a Xeconías, fillo de Xoaquín, rei de Xudá, e a todos os desterrados de Xudá que FORON a Babilonia", di o Señor, "porque romperei o xugo do rei de Babilonia"». O profeta Xeremías respondeulle ao profeta Hananías en presenza dos sacerdotes e de todo o pobo reunido na casa do Señor, e dixo: «Amén! Que así o faga o Señor! Que cumpra as cousas que profetizaches, traendo de volta os utensilios da casa do Señor e a todos os desterrados de Babilonia a este lugar! Pero agora, escoita o que vou dicir ao teu oído e ao oído de todo o pobo. Desde antigo, os profetas que estiveron antes de min e de ti profetizaron guerra, desgraza e peste contra moitas terras e reinos poderosos. Pero o profeta que profetiza paz só é recoñecido como verdadeiramente enviado polo Señor cando se cumpre a súa predición profética». Entón o profeta Hananías quitou o xugo do pescozo do profeta Xeremías e rompeuno, e dixo en presenza de todo o pobo: «Así di o Señor: "Do mesmo xeito, dentro de dous anos romperei o xugo de Nabucodonosor, rei de Babilonia, do pescozo de todas as nacións"». E o profeta Xeremías seguiu o seu camiño. Algún tempo despois de que o profeta Hananías rompera o xugo do pescozo do profeta Xeremías, a palabra do Señor veu a Xeremías: «Vai dicirlle a Hananías: Así di o Señor: Ao romper un xugo de madeira, forxaches un xugo de ferro! Porque así di o Señor dos exércitos, o Deus de Israel: Un xugo de ferro poñerei no pescozo de todas estas nacións para que sirvan a Nabucodonosor, rei de Babilonia, e servirano; ata as bestas do campo lle teño dado». Ao profeta Hananías dixolle o profeta Xeremías: «Escoita isto, Hananías! O Señor non te enviou, e ti fixeches que este pobo confíe nunha mentira. Por iso, así di o Señor: Despacharache da face da terra; este mesmo ano morrerás, porque predicaches a rebelión contra o Señor». Ese mesmo ano, no sétimo mes, morreu o profeta Hananías.

Xesús fixo que os discípulos subisen á barca e se adiantasen á outra orela do mar, mentres el despedía á xente. Despois de despidila, subiu á montaña el só para orar. Ao caer a tarde, estaba alí só. Mentres tanto, a barca, xa a moitas millas da costa, era sacudida polas ondas, porque o vento era contrario. Na cuarta vixilia da noite, Xesús foi cara a eles camiñando sobre o mar. Cando os discípulos o viron camiñar sobre o mar, enchéronse de espanto e dixeron: «É unha pantasma!», e gritaron de medo. Mais logo Xesús faloullis dicindo: «Ánimo, son eu; non teñades medo». Pedro respondeulle: «Señor, se es ti, mándame ir a ti sobre a auga». El dixo: «Ven». Pedro baixou da barca e comezou a camiñar sobre a auga cara a Xesús. Pero ao ver a forza do vento, asustouse e, comezando a afundirse, gritou: «Señor, sálvame!». Inmediatamente Xesús estendeu a man, agarrouno e díxolle: «Home de pouca fe, por que dubidaches?». Despois de subir á barca, o vento amainou. Os que estaban na barca postráronse ante el dicindo: «Verdeiramente es o Fillo de Deus». Despois de facer a travesía, chegaron á terra de Xenesaret. Cando os homes daquel lugar o recoñeceron, mandaron aviso por toda a comarca circundante e trouxéronlle a todos os enfermos. Rogábanlle que os deixase tocar polo menos a orla do seu manto, e cantos a tocaron quedaron curados.