Sıradan Dövriyyənin İyirmi Birinci Bazar Günü

Əlinizdə ağır, qədim bir dəmir açar tutduğunuzu təsəvvür edin…

O açarın soyuq metallığını, ovucunuzdakı ağırlığını hiss edin. Səhərin sakitliyində həmin açarı kilidə salıb çevirəndə çıxan o tanış, dərin səsi eşidin… Şaqqıltı ilə açılan ağır bir qapı və içəri dolan təmiz havanı, işığı düşünün.

Açar – sadəcə bir metal parçası deyil. Açar – etibarın, səlahiyyətin, içəri daxil olmaq azadlığının və qoruyub saxlamaq məsuliyyətinin rəmzidir. Açarı olan insan qapının arxasında nəyin olduğunu bilir. Açarı olan insan kiməsə qapını aça da bilər, bağlaya da.

Bugünkü müqəddəs yazılarda Rəbb bizə məhz bu ağır, müqəddəs rəmz haqqında danışır.

Eşitdiyimiz birinci oxunuşda, Yeşaya peyğəmbərin kitabında Allah saray nəzarətçisi Şebnanı vəzifəsindən kənarlaşdıracağını və Onun sadiq bəndəsi Elyakimi çağıracağını bəyan edir. Və Rəbb çox təsirli bir şəkil çəkir: «Davud evinin açarını onun çiyninə qoyacağam; o açanda heç kəs bağlamayacaq, o bağlayanda heç kəs açmayacaq. Onu möhkəm bir yerdə mıx kimi bərkidəcəyəm ki, atasının evi üçün şərəf taxtı olsun».

Qədim Şərqdə açarlar bizim cibimizdə gəzdirdiyimiz balaca açarlar kimi deyildi. Onlar iri, taxtadan və ya dəmirdən düzəldilmiş, ağır əşyalar idi. Evin və ya sarayın nəzarətçisi o açarı bir xalatın üzərindən, çiynində daşıyardı. Hər kəs o insanın çiyninə baxanda bilərdi ki, sarayın bütün xəzinələri, bütün qapıları onun etibarına tapşırılıb. Çiyində daşınan açar – həm böyük bir şərəf, həm də çətin bir yük idi.

Sonra isə İncilə baxırıq… İsa Öz şagirdləri ilə Sezariyyə Filippi bölgəsinə gəlir. Ora – böyük qayaların, bütpərəst məbədlərinin, çay mənbələrinin olduğu yüksək bir yer idi. Və İsa orada şagirdlərinə o məşhur, taleyüklü sualı verir: «İnsanlar İnsanoğlunun kim olduğunu deyirlər?»

Şagirdlər ətrafda gəzən şayiələri, insanların fikirlərini sadalayırlar: «Bəziləri Vəftizçi Yəhya, başqaları İlyas, digərləri isə Yeremya və ya peyğəmbərlərdən biri olduğunu deyirlər».

Lakin İsa üçün başqalarının nə dediyi əsas deyil. O, birbaşa şagirdlərinin gözlərinin içine baxır. Sanki bu gün də bizim gözlərimizin içinə baxır və soruşur: «Yaxşı, bəs siz… siz Mənim kim olduğumu deyirsiniz?»

Sükut düşür… Və Şimon Peter irəli çıxır. O dərin, ilahi bir ilhamla cavab verir: «Sən Məsihsən, var olan Allahın Oğlusan».

Bu etiraf qarşılığında İsa ona nə deyir? «Bəxtiyarsan, ey Yona oğlu Şimon! Çünki bunu sənə insan ağlı deyil, göylərdə olan Atam açdı. Mən də sənə deyirəm: sən Petersən və Mən kilsəmi bu qayanın üzərində quracağam… Sənə Səma Padşahlığının açarlarını verəcəyəm. Yer üzündə bağladığın hər şey göylərdə bağlanmış olacaq; yer üzündə açdığın hər şey göylərdə açılmış olacaq».

Baxın, Yeşaya peyğəmbərin kitabındakı o heavy açar, Elyakimin çiyninə qoyulan o rəmz, indi İsa tərəfindən Peterə və Kilsəyə verilir. Amma bu açarlar artıq daşdan və dəmirdən olan binaların açarları deyil. Bu açarlar – Səma Padşahlığının, əbədi həyatın, ilahi Mərhəmətin açarlarıdır.

Bəs bu açarlar nəyi açır? Onlar insanın günahla, qorxu ilə, ümidsizliklə qapanmış qəlbini açır. Onlar yer üzünün kədəri ilə bağlanan qapıları Allahın sonsuz sevgisinə tərəf açır.

Lakin bu gün bu müqəddəs sözləri dinləyərkən, içimizdə bir sızıltı hiss etməyə bilmərik… Çünki bizim həyatımızda bəzən elə qapılar olur ki, onlar bizim üzümüzə qapanır və biz onları öz gücümüzlə, öz əllərimizlə heç cür aça bilmirik.

Həqiqəti deyək… Düz iki aydır… Düz doqquz həftədən çoxdur – iyunun 13-dən bu yana – bu evdə, bu ailədə bir qapı sanki ağır bir sükutla qapanıb. Benjamin Vo-nun bu dünyadakı varlığı, onun addım sesləri, onun işıqlı təbəssümü gözümüzün önündən çəkilib. On beş illik o gözəl, parlaq ömür bu tərəfdən baxanda yarımçıq qalmış kimi görünür.

Səhər oyananda o boş qalan çarpayıya, dəhlizdə duran ayaqqabılara, heç vaxt istifadə olunmayacaq əşyalara baxanda insanın ürəyi sıxılır… İnsan sanki kədərin, həsrətin, cavabsız sualların arxasında kilidli qaldığını hiss edir. İnsan o bağlı qapını döyür, döyür… amma arxadan tanış bir səs gəlmir. Kədər – insanı öz daxilində, öz dözülməz yalnızlığında kilidləyən ağır bir otaq kimidir.

Və bəzən o kilidli otaqda oturarkən, insanın daxilində gizli, dəhşətli bir pıçıltı peyda olur. İnsan öz-özünə sual verməyə başlayır: «Görəsən, mən nəyisə səhv etdim? Görəsən, hansısa açarı yanlış çevirdim? Görəsən, vaxtında nəyisə hiss etmədim, nəyisə qaçırdım?» Valideynlərin, əzizlərin qəlbində o qaranlıq şübhə, o haqsız günahkarlıq hissi bir daş kimi çökməyə başlayır…

Amma dayanın… Qulaq asın Məsihin sözünə.

İncildə anadangəlmə kor adamı görəndə şagirdlər İsadan soruşmuşdular: «Rəbbi, kim günah etdi ki, bu adam kor doğuldu? Özümü, yoxsa valideynlərimi?» İsa nə cavab vermişdi? «Nə bu adam günah edib, nə də valideynləri».

Bu gün Rəbb səsi ilə o ağır daşı sizin qəlbinizdən götürmək istəyir. Xəstəlik, qəfil itki, bədənin zəifliyi – heç vaxt Allahın bir cəzası deyil! Bu, nə ananın, nə atanın, nə də sevdiklərini qorumağa çalışan hər hansı bir insanın təqsiridir. İnsan gücünün çatmadığı, heç bir həkimin, heç bir diqqətin qarşısını ala bilməyəcəyi anlar var. Siz heç nəyi buraxmadınız. Siz heç bir qapını yanlış bağlamadınız. Siz Benjaminə yer üzündə bir övladın görə biləcəyi ən saf, ən gözəl, ən fədakar sevgini verdiniz. Allah sizi qınamır. Allah sizi mühakimə etmir. İcazə verin, Məsihin mərhəmət açarı sizin qəlbinizdəki o günahkarlıq kilidini bu gün açsın və sizi azad etsin.

Çünki Pavelin Romalılara məktubunda yazdığı kimi: «Ah, Allahın zənginliyinin, hikmətinin və elminin dərinliyi! Onun hökmləri necə dərkolunmaz, yolları necə araşdırılmazdır! Rəbbin fikrini kim bildi? Ya da Kim Onun məsləhətçisi oldu?»

Biz Allahın bütün yollarını anlaya bilmərik. Biz yer üzünün məhdud pəncərəsindən baxırıq. Lakin İsa Məsih o bağlı qapının açarını Öz əlində tutur. O, ölümlə qapanmış qapını dirilişlə açan Yeganə Xilaskardır.

Baxın, Benjamin Vo-nun ömrünə… On beş il… Bu qısa ömürdə Rəbb ona necə dərin bir zəka, necə fərqli bir ruhi baxış bəxş etmişdi. Ben sadəcə riyaziyyatı müstəsna şəkildə bilən, kompyuter kodlarını, süni intellekti, bulud sistemlərini asanlıqla kavrayan bir zəkaya sahib deyildi. Onun gözləri hər zaman göylərə, yüksəkliklərə dikilmişdi.

Onun təyyarələrə, xüsusən nəhəng Boeing 737 sərnişin təyyarələrinə olan o uşaq həvəsini, o sonsuz sevgisini düşünün… Atası ilə birlikdə aeroportların kənarında durub havalanan təyyarələri izləmək, onların səmaya necə qalxdığına heyranlıqla baxmaq Ben üçün sadəcə bir əyləncə deyildi. Bu, onun azadlığa, genişliyə, göy üzünə olan sevgisinin təzühürü idi. O, böyüyəndə öz aviaşirkətini yaratmaq xəyalını quranda – «Con Chim Airlines» (Quşlar Aviaşirkəti) deyə zarafatla danışanda – onun üzündə yaranan o xoşbəxt, gülərüz təbəssümü, o uşaq gülüşünü xatırlayın…

Ben göyləri sevir di. O, məhdudiyyətləri, yerin ağırlığını geridə qoyub buludların üzərində pərvaz etməyi xəyal edirdi. Və bu gün İncil bizə xatırladır ki, İsanın Peterə verdiyi o Səma Padşahlığının açarları – məhz o sonsuz göylərin, ilahi azadlığın qapısını açır.

Ben indi o bağlı, qaranlıq xəstəxana otaqlarında, ağır nəfəs təngliklərində deyil. O, Məsihin açdığı o böyük, işıqlı Səma Padşahlığındadır. O, indi heç bir məhdudiyyət olmadan, heç bir ağrı çəkmədən, arzuladığı o sonsuz maviliklərdə, Məsihin sülhü içindədir.

İyulun 23-də atasının gördüyü o gözəl yuxunu xatırlayın… Atası və Ben dondurma almaq üçün növbədə durmuşdular və Ben pulu özü ödəyirdi, üzündə o rahat, qayğısız təbəssüm var idi… Bu yuxu bir təsadüf deyil. Bu, Səmavi Atanın sizə verdiyi kiçik, şəffaf bir işıqdır. Ben indi qonaq deyil, Ben indi Səma Ziyafətində Məsihin süfrəsindədir. O, artıq heç nəyə möhtac deyil. O, öz sevgisi ilə, öz rahatlığı ilə sizə baxır.

İyunun 25-də gördüyü digər bir yuxuda Ben atasına nə demişdi? O, narahatlıqla «Ba ơi, mən bütün testlərdən keçdim… niyə belə oldu?» deyə soruşanda, atası onu möhkəm qucaqlayıb «Məndən sonra sən əbədi olaraq Səltənətdə olacaqsan» deyəndə, Ben bir anlıq kövrəlsə də, sonra özü sakitləşib belə demişdi: «Eybi yoxdur, mən Göylərdən sizi izləyəcəyəm…»

Baxın, bu sözlər – bir uşağın sadəcə yuxuda dediyi sözlər deyil. Bu, iman etdiyimiz Məsihin vədinin əks-sədasıdır. «Mən sizi yetim qoymayacağam» deyən İsa, Ben-in vasitəsilə de sizin qəlbinizə pıçıldayır: O, sizi izləyir. O, məhv olmayıb. O, sadəcə başqa bir qapıdan keçib – Məsihin Öz açarı ilə açdığı o işıqlı, əbədi qapıdan.

Əziz Alan, əziz Thao… Və sevimli Ryan…

Bu gün doğrudan da sizin çiyinlərinizdə daşıdığınız yük çox ağırdır. İtkini, həsrəti heç bir süni sözlə yox etmək olmaz. Biz burada sizin kədərinizi kiçiltməyə gəlməmişik. Biz buraya o kədərin tam ortasında durub, Məsihin sizə uzatdığı o dəmir kimi möhkəm, sarsılmaz ümidə toxunmağa gəlmişik.

Alan, sən oğlunla aeroportlarda durub təyyarələrə baxırdın. İndi hər dəfə göyüzündə ucalan bir təyyarə görəndə, onun mühərrik sesini eşidəndə, bil ki, Ben orada – Rəbbin sonsuz Səltənətində dincəlir. O, sənə baxır və gülümseyir.

Thao, ana qəlbinin ağrısını sözlərlə təsəlli etmək imkansızdır. Lakin Məryəm Ana – Xaçın dibində Öz Oğlunun cansız bədənini qolları arasında tutan o Müqəddəs Ana – bu gün sənə çox yaxındır. O, sənin göz yaşlarını anlayır və səni Öz şəfqətli örtüyü ilə bürüyür.

Və Ryan… Sən Ben-in ən yaxşı dostu, onun sirdaşı, onun kiçik qardaşıydın. O, seninlə bərabər gülüb-əylənirdi. Bil ki, Ben seni heç vaxt tərk etməyib. Onun sevgisi, onun sənə öyrətdiyi hər bir yaxşı şey senin daxilində yaşayır. Sən onun bu dünyadakı canlı davamısan. Sən böyüdükcə, uğur qazandıqca, Ben Səmada sənin üçün sevinəcək.

Bu duaya uzaqdan qatılan hər kəsə – xəstəxana dəhlizlərində övladının şəfası üçün dua edən valdeynlərə, gizli kədər daşıyanlara, ürəyi qırıq olan hər bir insana müraciət edirəm: Siz tək deyilsiniz. Məsih sizin çiyinlərinizdəki ağır yükü görür. O, Yeşayanın dediyi kimi, «möhkəm bir yerdə mıx kimi bərkidilmiş» sarsılmaz dayaqdır. İnsanlar dəyişər, dünya sarsılar, amma Rəbbin sevgisi əbədidir.

Bəs bu gün bu kilsədən, bu ibadətdən çıxarkən özümüzlə nə apara bilərik? Günlərlə, həftələrlə daşıya biləcəyimiz o kiçik, real addım nədir?

Sizdən xahiş edirəm: Bu gün evinə gedəndə, maşınınızın və ya evinizin qapısını açmaq üçün açarı əlinizə alanda… bir anlıq dayanın. O metal açara baxın. Və qəlbinizdə İsanın Peterə verdiyi o vədi xatırlayın. Xatırlayın ki, Məsih ölümün və həyatın açarlarını Öz əlində tutur. O, Benjamin Vo-nu Öz əbədi evində təhlükəsiz və nur içində saxlayır.

O açarı çevirərkən, öz qəlbinizin qapısını da kiməsə açın. Ailənizdən birinə möhkəm sarılın. Unudulmuş bir dostunuza zəng edin. Kədərli olan bir insana təmənnasız bir xeyirxahlıq edin. Benjaminin o işıqlı, nəzakətli, uşaq ruhu – sizin etdiyiniz hər bir sevgidə, hər bir xeyirxahlıqda bu yer üzündə yaşamağa və parlamğa davam etsin.

Rəbb İsa Məsih hər birinizin qəlbini Öz ilahi sülhü ilə doldursun. Səma Padşahlığının açarları sizin üçün ümid və diriliş qapısı olsun.

Amin.