In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Genade en vrede van God onze Vader en de Heer Jezus Christus zij met u allen.
Heer, U kent onze twijfels en ons diepste verdriet: Heer, ontferm U over ons. Christus, U nodigt ons uit om alles bij U te brengen: Christus, ontferm U over ons. Heer, U schenkt ons een geloof dat bergen kan verzetten: Heer, ontferm U over ons.
“Waarom zwijgt Gij…?”
Dat is de hartenkreet van de profeet Habakuk vanmorgen. Hij staat op de uitkijk, roepend naar de hemel, vragend waarom er zoveel onbegrijpelijk leed is. En in het Evangelie zien we een vader die op zijn knieën valt voor Jezus: “Heer, heb medelijden met mijn zoon…”
Welke ouder herkent die roep niet? De diepe drang om je kind te beschermen, om hulp te schreeuwen wanneer je eigen krachten te kort schieten…
Luister dan naar hoe Jezus antwoordt. Hij wijst de vader niet af. Hij zegt heel eenvoudig: “Breng hem hier bij Mij.”
En wanneer de leerlingen zich later afvragen waarom zij de berg niet konden verzetten, herinnert Jezus hen eraan dat God geen gigantisch, volmaakt geloof eist. Een geloof als een mosterdzaadje — heel klein, maar vol levende kiemkracht — is al genoeg.
Als we kijken naar het leven van Benjamin Vo, zien me een jongen die die stille volharding in zich droeg. Ben was briljant met cijfers en logica, maar zijn grootste kracht lag in zijn overtuiging dat “proberen alles is wat telt.” Hij gaf niet op als een taak moeilijk was. Of hij nu met volle overgave op het badmintonveld stond of urenlang een vraagstuk ontrafelde, Ben zette door met een zachte, vastberaden glimlach.
Dat is het geloof als een mosterdzaadje: niet groots of luidruchtig, maar een stil vertrouwen dat elke stap de moeite waard is.
Het is vandaag precies acht weken geleden dat Benjamin van ons is heengegaan. Acht weken waarin de stilte in huis soms loodzwaar weegt op het hart van zijn ouders, Alan en Thao, en zijn broer Ryan.
In de eerste lezing belooft God aan Habakuk: “Het visioen wacht op zijn tijd… als het draalt, wacht er dan op, want het komt zeker.”
Jezus heeft Benjamin niet losgelaten. Toen onze menselijke handen hem moesten toevertrouwen, heeft de Heer hem opgevangen met diezelfde woorden: “Breng hem hier bij Mij.” Benjamin rust nu veilig in die goddelijke armen, waar geen strijd meer is, maar louter vrede.
Voor Alan, Thao en Ryan, voor zijn ooms en tantes, en voor iedereen die van ver meebidt — in het bijzonder gezinnen die een zwaar kruis dragen en kinderen die lijden: weet dat Jezus ook u vandaag uitnodigt om al uw verdriet bij Hem te brengen.
Moge Onze Lieve Vrouw Maria u omschermen met haar moederlijke liefde. Ben waakt over u vanaf de hemelse tafel, geborgen in de vrede van Christus. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Onze Vader, die in de hemel zijt, uw naam worde geheiligd, uw rijk kome, uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel. Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren, en breng ons niet in beproeving, maar verlos ons van het kwade. Amen.
Moge de almachtige God ons zegenen, ons bewaren voor alle kwaad en ons geleiden tot het eeuwige leven. In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Amen.
✝ Zegen u almachtige God: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.