Dinsdag van de Zeventiende Week door het Jaar

Geliefde broeders en zusters in Christus,

De lezingen van vandaag confronteren ons met de rauwe realiteit van lijden en de diepe vragen die het oproept. In de eerste lezing horen we de profeet Jeremia, wiens hart verscheurd is van verdriet. Hij roept uit: 'Laat mijn ogen dag en nacht stromen van tranen, zonder rust, over de grote verwoesting die de maagdelijke dochter van mijn volk overvalt, over haar ongeneeslijke wond.' Hij ziet de gevolgen van het kwaad en de ontrouw, en vraagt zich af: 'Hebt U Juda dan helemaal verstoten? Is Sion U een gruwel? Waarom hebt U ons zo'n slag toegebracht die niet te genezen is?' Het is een schreeuw van pijn, een vraag naar Gods aanwezigheid te midden van verwoesting.

En dan het Evangelie, waarin Jezus de gelijkenis van het onkruid in het veld uitlegt. Hij spreekt over de Zoon des Mensen die goed zaad zaait, de kinderen van het Rijk, en de boze die onkruid zaait, de kinderen van de Boze. De oogst is het einde der tijden, en de rechtvaardigen zullen dan 'stralen als de zon in het Rijk van hun Vader'. Deze gelijkenis herinnert ons eraan dat er in deze wereld zowel goed als kwaad naast elkaar bestaan, en dat God uiteindelijk recht zal doen. Maar het wijst ook op de realiteit dat het kwaad, als 'onkruid', in ons midden kan opduiken en pijn kan veroorzaken, zelfs in de meest onschuldige levens.

De vragen van Jeremia zijn universeel. Waarom lijden onschuldigen? Waarom komt er terreur in plaats van genezing? Deze vragen echoën in de harten van velen, vooral wanneer we geconfronteerd worden met het onbegrijpelijke verlies van een jong leven. Soms komt verdriet, komt ziekte, komt verlies, niet door schuld, niet door falen, niet door iets wat iemand wel of niet heeft gedaan. Het is niet de wil van God dat we lijden; God zendt geen ziekte. Soms overkomt het ons, als het onkruid in het veld, buiten onze controle, buiten ons begrip. En de pijn kan ons overweldigen, net zoals Jeremia overweldigd was.

Maar te midden van deze vragen en deze pijn, zien we in Jeremia's gebed ook een sprankje hoop. Hij eindigt met: 'Is er onder de afgoden van de volken iets dat regen geeft? Of kunnen de blote hemelen buien zenden? Bent U het niet alleen, o HEER, onze God, naar wie wij opzien? U alleen hebt al deze dingen gedaan.' Uiteindelijk, zelfs in zijn diepste wanhoop, keert de profeet terug naar de enige Bron van hulp en hoop: God zelf.

Zes weken geleden is Benjamin Vo heengegaan. En het verdriet om zijn verlies, de ongeneeslijke wond waar Jeremia over spreekt, is voor zijn ouders, Alan en Thao, en zijn broer Ryan, en voor allen die hem liefhadden, nog steeds rauw en voelbaar. Benjamin was een jongen van buitengewone intellectuele nieuwsgierigheid, een briljante geest die zich verdiepte in complexe onderwerpen. Maar naast zijn scherpe intellect had hij ook een diepe, zachte ziel. Hij was de 'liefste jongen', altijd glimlachend, moeiteloos gelukkig. Die glimlach, die pure vreugde die hij deelde, was als het goede zaad waar Jezus over spreekt. Het was een zaad van liefde, van nieuwsgierigheid, van zachtheid dat hij overal zaaide.

Voor Ben's familie, voor Alan en Thao, voor Ryan, voor zijn tantes en ooms, en voor iedereen die Benjamin liefhad, en voor allen die van ver meeluisteren, vooral andere kinderen die lijden en families die een zwaar kruis dragen: jullie pijn is echt, en het is menselijk om vragen te stellen, net als Jeremia. Maar weet dat jullie niet schuldig zijn, dat God jullie niet beschuldigt. Jullie hebben Ben omringd met alle liefde en zorg die mogelijk was. Er is geen schuld, alleen verdriet. En in dit verdriet mogen jullie, net als Jeremia, je richten tot de enige God die troost kan bieden. Benjamin straalt nu als de zon in het Rijk van zijn Vader, een kind van het Koninkrijk, vrij van alle onkruid en pijn. Zijn zachte geest, zijn glimlach, zijn liefdevolle aanwezigheid zijn niet verloren, maar zijn nu volmaakt in de liefde van God. Mogen jullie troost vinden in die wetenschap, en de kracht om, met de hulp van God en de voorspraak van Onze Lieve Vrouw, elke dag opnieuw de hoop te kiezen. Amen.