Gedachtenis van de Heiligen Martha, Maria en Lazarus

Geliefde broeders en zusters in Christus,

De lezingen van vandaag brengen ons naar de kern van ons geloof: de realiteit van verlies en de belofte van opstanding. We horen in het Evangelie over Martha en Maria, die net hun broer Lazarus zijn verloren. Jezus komt, en Martha, vol verdriet en misschien ook een beetje verwijt, zegt tegen Hem: 'Heer, als U hier was geweest, dan zou mijn broer niet gestorven zijn.' Kent u dat gevoel? Dat gevoel dat als 'dit' of 'dat' maar anders was geweest, de uitkomst ook anders zou zijn geweest? Martha spreekt vanuit haar diepe menselijke pijn.

Maar dan volgt er een van de meest troostrijke uitspraken van Jezus in heel de Schrift. Jezus zegt tegen haar: 'Ik ben de opstanding en het leven. Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven, en ieder die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven. Gelooft u dat?' En Martha antwoordt met een onwankelbaar geloof: 'Ja, Heer, ik geloof dat U de Christus bent, de Zoon van God, die in de wereld komen zou.' Zij gelooft, zelfs te midden van haar verdriet, in de kracht van Jezus om de dood te overwinnen.

De eerste lezing, uit het boek Jeremia, laat ons ook een mens zien die worstelt met diepe pijn. Jeremia roept uit: 'Wee mij, moeder, dat u mij gebaard hebt! Een man van strijd en twist voor het hele land!' Hij voelt zich alleen, onbegrepen, en vraagt: 'Waarom is mijn pijn voortdurend, mijn wond ongeneeslijk, weigerend te genezen?' Jeremia's klacht is die van elk mens die geconfronteerd wordt met onrecht, met lijden dat geen einde lijkt te nemen. Hij voelt zich door God in de steek gelaten, alsof God een 'verraderlijke beek' is geworden die opdroogt wanneer hij die het meest nodig heeft. Maar ook hier, te midden van de wanhoop, is er een keerpunt. God antwoordt Jeremia en belooft hem te herstellen, hem tot Zijn mondstuk te maken, en hem als een 'massieve koperen muur' te beschermen. God laat hem niet in de steek, zelfs niet wanneer Jeremia zich zo voelt.

Deze lezingen spreken zo krachtig tot ons hart vandaag, vooral wanneer we denken aan Benjamin Vo. Zes weken geleden is Benjamin heengegaan. Zijn familie, zijn ouders Alan en Thao, zijn broer Ryan, en allen die hem liefhadden, dragen een pijn die Jeremia zo treffend beschrijft als 'voortdurend' en 'ongeneeslijk'. En misschien, net als Martha, hebben zij momenten gehad waarop ze dachten: 'Als dit of dat maar anders was geweest…' Die gedachten zijn menselijk, ze komen voort uit een diepe liefde. Maar Jezus' woorden aan Martha zijn ook voor jullie: 'Ik ben de opstanding en het leven.' Benjamin, met zijn zachte geest en zijn aanstekelijke glimlach, geloofde in het leven. Hij was een jongen die de wereld wilde zien, die genoot van de gedeelde vreugde van 'airport spotting' met zijn vader. Die nieuwsgierigheid, die vreugde, die liefde voor het leven, is niet verdwenen. Het is nu volmaakt in Christus, die het leven zelf is.

Voor Ben's ouders, Alan en Thao, voor Ryan, voor zijn tantes en ooms, en voor iedereen die Benjamin liefhad, en voor allen die van ver meeluisteren, vooral andere kinderen die lijden en families die een zwaar kruis dragen: jullie verdriet is diep, en het is goed om dat te erkennen. Maar weet dat jullie niet alleen zijn. God is bij jullie, net zoals Hij bij Jeremia was en bij Martha. De liefde die jullie Ben hebben gegeven, de zorg die jullie hem hebben betoond, was volmaakt. Er is geen schuld, alleen liefde en gemis. Houd vast aan de belofte van Jezus: 'Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven.' Benjamin leeft in Christus, en zijn zachte geest waakt over jullie. Mogen jullie troost vinden in de wetenschap dat hij nu deel heeft aan het eeuwige leven, en mogen jullie kracht putten uit het onwankelbare geloof van Martha, die ons leert dat zelfs in de diepste duisternis, het licht van Christus schijnt. Amen.