Maandag van de Zeventiende Week door het Jaar

Geliefde broeders en zusters in Christus,

De lezingen van vandaag bieden ons een krachtige spiegel voor onze ziel en een diepgaande openbaring over het Koninkrijk van God. In de eerste lezing zien we de profeet Jeremia met een ongebruikelijke opdracht: een linnen lendendoek kopen, dragen, en die vervolgens te verbergen in een rotsspleet bij de Parath. Na lange tijd moest hij die weer ophalen, om te ontdekken dat de doek verrot en waardeloos was geworden. God gebruikt dit beeld om de trots van Juda en Jeruzalem te illustreren, hun weigering om Zijn woorden te gehoorzamen, en hoe zij, net als die verrotte doek, waardeloos zijn geworden voor Hem. Het is een sombere waarschuwing over de gevolgen van ontrouw, van het zich afwenden van de God die hen zo dicht bij Zich wilde houden, 'als een lendendoek aan de lendenen van een man'.

En dan het Evangelie, waar Jezus ons twee prachtige gelijkenissen voorhoudt over het Koninkrijk van de hemel. Hij zegt: 'Het Rijk der hemelen gelijkt op een mosterdzaadje dat iemand nam en in zijn akker zaaide.' Een mosterdzaadje, het allerkleinste van alle zaden, maar wanneer het volgroeid is, wordt het de grootste van alle planten, een grote struik waarin zelfs de vogels van de hemel komen nestelen. En dan de gelijkenis van het zuurdesem, dat een vrouw nam en vermengde met drie maten meel, totdat het hele deeg gezuurd was. Beide gelijkenissen spreken over kleine, onopvallende beginnen die uitgroeien tot iets groots, iets dat leven geeft en onderdak biedt.

Wat een contrast met de verrotte lendendoek! Terwijl ontrouw en trots leiden tot verval en waardeloosheid, laat Jezus ons zien dat Gods Koninkrijk groeit vanuit het kleinste, het meest nederige. Het vraagt misschien niet om spectaculaire daden, maar om een open hart dat toelaat dat Gods Woord wortel schiet en groeit, hoe klein het begin ook lijkt. Hebben we soms niet de neiging om te denken dat we grootse dingen moeten doen om Gods Koninkrijk te dienen? Maar Jezus laat ons zien dat het begint met een zaadje, met een beetje gist.

En wanneer we stilstaan bij het leven van Benjamin Vo, zien we iets van dat mosterdzaadje, iets van die gist. Benjamin was een jongen met een buitengewone intellectuele nieuwsgierigheid, maar hij was ook een jongen van diepe empathie. Zijn zachte hart, zijn vermogen om mee te leven met anderen, was als een klein zaadje van vriendelijkheid dat hij overal zaaide. Hij had een oprechte, diepe band met zijn vader, en op twaalfjarige leeftijd huilde hij op zijn vaders veertigste verjaardag uit angst hem te verliezen. Die pure, onvervalste liefde en zorg voor de ander, die diepe emotionele verbinding, is als het mosterdzaadje dat groeit tot een struik die onderdak biedt. Het is een klein gebaar, een diep gevoel, dat een enorme impact heeft en een veilige plek creëert voor degenen om hem heen. Benjamin's leven, hoewel kort, was gevuld met zulke kleine, maar krachtige uitingen van liefde en verbinding.

Voor Ben’s ouders, Alan en Thao, en zijn broer Ryan, en voor alle tantes, ooms en iedereen die Benjamin liefhad, en voor iedereen die van ver meeluistert, vooral andere kinderen die lijden en families die een zwaar kruis dragen: het is nu zes weken geleden dat Benjamin is heengegaan. Het verdriet is onmetelijk, en het kan voelen alsof er iets dierbaars is vergaan, zoals die lendendoek. Maar laten we ons vasthouden aan de gelijkenissen van Jezus. Gods Koninkrijk groeit, zelfs uit het kleinste. De liefde die Benjamin deelde, de zachtheid van zijn hart, is niet vergaan. Die liefde is als het mosterdzaadje dat nu in de hemel bloeit, en als de gist die het hele deeg van jullie leven doordringt. Mogen jullie troost vinden in de wetenschap dat Benjamin nu rust in de volmaakte liefde van God, en dat zijn zachte geest en zijn liefde blijven voortleven in jullie harten, en in de wereld. Houd vast aan die kleine, maar krachtige zaadjes van hoop en liefde die God in jullie heeft geplant. Amen.