Feest van de Heilige Jacobus, Apostel

Geliefde broeders en zusters in Christus,

De lezingen van vandaag nodigen ons uit om na te denken over de ware betekenis van grootheid en dienstbaarheid, en over de kracht die we dragen, niet uit onszelf, maar uit God. In de eerste lezing, uit de tweede brief van Paulus aan de Korintiërs, horen we die diepe waarheid: “Wij dragen deze schat in aarden potten, opdat de overgrote kracht van God is en niet van ons.” Wat een krachtige metafoor! Wij zijn als breekbare vaten, maar we dragen een onmetelijke schat in ons: het leven van Jezus, de genade van God. Ook al worden we op allerlei manieren beproefd, vertwijfeld, vervolgd, neergeslagen – we worden niet vernietigd, niet tot wanhoop gedreven, niet verlaten. Want het leven van Jezus wordt in ons zichtbaar.

En dan het Evangelie van Matteüs. De moeder van de zonen van Zebedeüs komt bij Jezus met een verzoek: dat haar zonen in Zijn Koninkrijk aan Zijn rechter- en linkerhand mogen zitten. Een begrijpelijk verlangen vanuit menselijk oogpunt, een verlangen naar eer en status. Maar Jezus antwoordt: “U weet niet wat u vraagt.” Hij wijst hen op de beker die Hij zal drinken, de beker van lijden en dienstbaarheid. En Hij legt uit: “Wie groot wil zijn onder u, moet dienaar zijn; en wie de eerste wil zijn onder u, moet uw slaaf zijn.” Jezus zelf kwam niet om gediend te worden, maar om te dienen en Zijn leven te geven als losprijs voor velen. Dit is de paradox van ons geloof: ware grootheid ligt in nederige dienstbaarheid.

Deze woorden raken ons diep, vooral wanneer we stilstaan bij het leven van Benjamin Vo. Zes weken geleden is hij heengegaan, en het verdriet is nog tastbaar. Benjamin was een jongen met een buitengewone intellectuele nieuwsgierigheid, een briljante geest die zich verdiepte in complexe onderwerpen als AI en cloud-infrastructuur. Hij was, zoals zijn familie zegt, een 'fotokopie' van zijn vader in ambitie en uiterlijk. Je zou kunnen denken dat zo'n scherpe geest en die ambitie hem tot 'grootheid' zouden leiden in de ogen van de wereld. Maar wat Ben werkelijk definieerde, was zijn zachte hart, zijn diepe empathie voor anderen. Hij was de 'liefste jongen', altijd glimlachend, moeiteloos gelukkig, en diep respectvol naar zijn ouders. Dit is die schat in het aarden vat waar Paulus over spreekt: niet de uiterlijke prestaties, maar de innerlijke goedheid, de liefde, de zachtheid die van God komt.

Benjamin’s leven, hoewel kort, was een getuigenis van deze dienstbaarheid van het hart. Zijn vriendelijkheid, zijn vermogen om vreugde te delen, zijn respectvolle houding – dat zijn de tekenen van iemand die, net als Jezus, niet kwam om gediend te worden, maar om te dienen met zijn aanwezigheid en zijn liefde. Hij begreep, misschien intuïtief, dat de ware weg naar het Koninkrijk van God niet via macht of status loopt, maar via de nederige weg van de liefde en de ander dienen.

Voor Ben’s ouders, Alan en Thao, en zijn broer Ryan, en voor alle tantes, ooms en iedereen die Benjamin liefhad, en voor iedereen die van ver meeluistert, vooral andere kinderen die lijden en families die een zwaar kruis dragen: jullie dragen ook deze schat in aarden vaten. Jullie verdriet is zwaar, en de pijn kan overweldigend zijn. Maar Paulus verzekert ons: “Wij zijn beproefd, maar niet verslagen; in de war, maar niet ten einde raad.” De kracht die jullie dragen, de liefde die jullie voor Benjamin voelen, is een weerspiegeling van Gods eigen kracht en liefde. Benjamin is nu bij de Heer, waar hij de volmaakte dienstbaarheid van Christus ervaart en de ware grootheid van Gods liefde. Hij is een voorbeeld van hoe een jong leven, geleefd in zachtheid en liefde, een diepe en blijvende impact kan hebben. Mogen jullie troost vinden in de wetenschap dat Benjamin nu rust in de eeuwige vrede van Christus, en dat zijn zachte geest voor altijd zal schitteren. Amen.