Zaterdag van de Vijftiende Week in de Gewone Tijd

Geliefde broeders en zusters in Christus,

De lezingen van vandaag bieden een scherp contrast. We horen de profeet Micha in de eerste lezing, die fel uitvaart tegen onrecht en hebzucht. Hij spreekt over mensen die 'kwaad beramen' en 'velden begeren en in bezit nemen', die 'huizen stelen'. Het is een krachtige waarschuwing tegen de duistere kant van de menselijke natuur, tegen het misbruik van macht en het vergeten van de zwakken. God ziet dit onrecht, en Hij zal ertegen optreden, want Zijn hart is voor de verdrukten.

En dan het Evangelie, waar we Jezus zien reageren op de vijandigheid van de Farizeeën, die Hem willen doden. Maar Jezus trekt zich terug, en wat doet Hij? Hij geneest iedereen die Hem volgt. Hij waarschuwt hen om Hem niet bekend te maken, en Matteüs legt uit dat dit is om de woorden van de profeet Jesaja te vervullen: 'Zie, mijn dienaar, die Ik verkoren heb, mijn geliefde, in wie Ik mijn welbehagen heb. Ik zal mijn Geest op Hem leggen, en Hij zal de volken het recht verkondigen.' En dan die prachtige, tedere woorden: 'Een geknakt riet zal Hij niet breken, een smeulende vlaspit zal Hij niet doven.'

Wat een beeld van Gods zachtmoedigheid! Te midden van het onrecht en de hardheid van de wereld, zien we Jezus als de dienaar die niet schreeuwt, die niet vecht, maar die met een oneindige zachtheid omgaat met het kwetsbare. Een geknakt riet, bijna gebroken, zal Hij niet verder knakken. Een smeulende vlaspit, bijna uitgedoofd, zal Hij niet doven. Hij koestert het kleine beetje leven, het laatste sprankje hoop, de meest kwetsbare ziel. Hij brengt gerechtigheid niet met geweld, maar met liefde en barmhartigheid.

Dit beeld van Jezus als de zachtmoedige dienaar raakt ons diep, vooral wanneer we stilstaan bij het leven van Benjamin Vo, die ons nu vijf weken geleden is ontvallen. Ben was een jongen die, ondanks zijn briljante geest en zijn vermogen om complexe zaken te doorgronden, ook een diepe zachtheid in zich droeg. Hij was de 'liefste jongen', altijd glimlachend, moeiteloos gelukkig, en diep respectvol naar zijn ouders. Die zachtheid, die onschuldige vreugde, is als een smeulende vlaspit die God koestert. Zijn leven, hoewel kort, was een getuigenis van de vreugde en de liefde die God in ons legt.

Misschien voelen wij ons soms als een geknakt riet, of als een smeulende vlaspit. Misschien dragen we verdriet dat zo zwaar is dat het ons dreigt te breken, of voelt onze hoop zo klein dat het bijna uitdooft. Voor Ben’s ouders, Alan en Thao, en zijn broer Ryan, en voor alle tantes, ooms en iedereen die Benjamin liefhad, en voor iedereen die van ver meeluistert, vooral andere kinderen die lijden en families die een zwaar kruis dragen: Jezus is de dienaar die jullie niet zal breken. Hij zal het laatste sprankje hoop in jullie niet doven. Hij ziet jullie kwetsbaarheid, en Hij omringt jullie met Zijn goddelijke zachtheid.

Benjamin is nu thuis, in de volmaakte gerechtigheid en vrede van God, waar geen onrecht meer is. Hij is in de armen van Jezus, de zachtmoedige dienaar, die hem koestert. Mogen wij troost vinden in de wetenschap dat Ben nu rust in het eeuwige licht van Christus, en dat zijn zachte geest en zijn stralende glimlach voor altijd voortleven in Gods liefdevolle omhelzing. Laten we ons vasthouden aan de belofte dat Jezus ons niet zal breken, maar ons zal genezen en ons hoop zal geven, zelfs in de diepste duisternis. Amen.