പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തിന്റെ രാജ്ഞിത്വ തിരുനാൾ

പ്രിയപ്പെട്ട സഹോദരങ്ങളെ ഈശോമിശിഹായ്ക്ക് സ്തുതിയായിരിക്കട്ടെ!

ഇന്ന് നമ്മൾ കേട്ട ഒന്നാം വായന, എസെക്കിയേൽ പ്രവാചകൻ്റെ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ദർശനമാണ്. പ്രവാചകൻ കാണുന്നത് കിഴക്കോട്ട് ദർശനമുള്ള ഒരു വാതിലിലൂടെ ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം കടന്നുവരുന്നതാണ്. 'അനേകം ജലപ്രവാഹങ്ങളുടെ മുഴക്കം പോലെ ഒരു ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു, അവന്റെ മഹത്വത്താൽ ഭൂമി പ്രകാശിച്ചു.' എസെക്കിയേൽ പറയുന്നു: 'കർത്താവിന്റെ മഹത്വം കിഴക്കുഭാഗത്തേക്കുള്ള വാതിലിലൂടെ ദേവാലയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.' ഈ ദർശനം എത്ര ശക്തമാണ്! ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം, അവിടുത്തെ തേജസ്സ്, ഒരു കെട്ടിടത്തെ, ഒരു ദേവാലയത്തെ പൂർണ്ണമായും നിറയ്ക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ച. പ്രവാചകൻ്റെ ഹൃദയം ഭക്തിയാൽ നിറഞ്ഞു, അവൻ നിലത്ത് വീണുപോയി. ആ മഹത്വത്തിന്റെ ശക്തി അത്ര വലുതായിരുന്നു. 'മനുഷ്യപുത്രാ, ഇതാണ് എന്റെ സിംഹാസനം, എന്റെ പാദങ്ങൾ ഞാൻ വെക്കുന്ന സ്ഥലം; ഇവിടെ ഞാൻ ഇസ്രായേൽ മക്കളുടെ ഇടയിൽ എന്നേക്കും വസിക്കും' എന്ന് കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം, അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും നാം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഒരുപക്ഷേ, ഒരു ദേവാലയത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ പ്രകൃതിയുടെ സൗന്ദര്യം കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെടുമ്പോൾ, ഒരുപക്ഷേ, ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയിൽ, അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ലഭിക്കുന്ന ഒരു സ്നേഹത്തിൽ… ആ നിമിഷങ്ങളിൽ നമ്മുടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞുപോകും, വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ നമ്മൾ നിശബ്ദരായിപ്പോകും. അതൊരു യഥാർത്ഥ മഹത്വമാണ്, ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാരങ്ങളിൽ നിന്നും നമ്മെ ഉയർത്തുന്ന ഒരു അനുഭവം.

എന്നാൽ, ഈ മഹത്വത്തിന് നേർ വിപരീതമായ ഒരു ചിത്രമാണ് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം നമുക്ക് കാണിച്ചുതരുന്നത്. ഈശോ ജനക്കൂട്ടത്തോടും ശിഷ്യന്മാരോടും പറയുന്നു: 'നിയമജ്ഞരും ഫരിസേയരും മോശയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു.' അവർ ദൈവത്തിന്റെ വചനം പഠിപ്പിക്കാൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവരാണ്. അവർക്ക് ഒരുതരം 'മഹത്വം' ഉണ്ട്, ഒരുതരം അധികാരം. പക്ഷേ ഈശോ തുടർന്നു പറയുന്നു: 'അവർ പറയുന്നത് നിങ്ങൾ ചെയ്യുകയും അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുക, എന്നാൽ അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ നിങ്ങൾ അനുകരിക്കരുത്. കാരണം, അവർ പ്രസംഗിക്കുന്നു, പക്ഷേ അവർ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല.'

എന്തൊരു വലിയ വൈരുദ്ധ്യം! ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം ദേവാലയത്തെ നിറയ്ക്കുമ്പോൾ, ഈ മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം മഹത്വം തേടുന്നു. അവർ 'കനത്ത ഭാരങ്ങൾ കെട്ടി ആളുകളുടെ ചുമലിൽ വെക്കുന്നു, പക്ഷേ അവയൊന്ന് അനക്കാൻ പോലും അവർ വിരൽ അനക്കില്ല.' ഇത് യഥാർത്ഥ മഹത്വമല്ല. ഇത് അധികാരത്തിന്റെ ദുരുപയോഗമാണ്. മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കാനോ അവരുടെ ഭാരങ്ങൾ ലഘൂകരിക്കാനോ അല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്താനാണ് അവർ ശ്രമിക്കുന്നത്. 'അവർ തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളെല്ലാം മറ്റുള്ളവർ കാണേണ്ടതിന് ചെയ്യുന്നു.' നീണ്ട ജപചരടുകൾ, വലിയ കുപ്പായങ്ങൾ, വിരുന്നുകളിൽ ഉന്നതമായ സ്ഥാനങ്ങൾ, സിനഗോഗുകളിലെ പ്രധാന ഇരിപ്പിടങ്ങൾ, ചന്തസ്ഥലങ്ങളിലെ അഭിവാദനങ്ങൾ, 'ഗുരു' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടാനുള്ള ആഗ്രഹം… ഇതെല്ലാം ബാഹ്യമായ പ്രകടനങ്ങളാണ്, യഥാർത്ഥ മഹത്വത്തിൽ നിന്ന് വളരെ അകലെയാണ്.

ഈശോ വ്യക്തമായി പറയുന്നു: 'നിങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, നിങ്ങൾ 'ഗുരു' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടരുത്. നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ഗുരു മാത്രമേയുള്ളൂ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും സഹോദരന്മാരാണ്. ഭൂമിയിൽ ആരെയും നിങ്ങൾ 'പിതാവ്' എന്ന് വിളിക്കരുത്; നിങ്ങൾക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഒരു പിതാവ് മാത്രമേയുള്ളൂ. നിങ്ങൾ 'യജമാനൻ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടരുത്; നിങ്ങൾക്ക് ഒരു യജമാനൻ മാത്രമേയുള്ളൂ, ക്രിസ്തു.' തുടർന്ന് ഈശോ നൽകുന്ന നിർദ്ദേശം വളരെ പ്രധാനമാണ്: 'നിങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വലിയവൻ നിങ്ങളുടെ ശുശ്രൂഷകനായിരിക്കണം. തന്നെത്താൻ ഉയർത്തുന്നവൻ താഴ്ത്തപ്പെടും, തന്നെത്താൻ താഴ്ത്തുന്നവൻ ഉയർത്തപ്പെടും.'

ഇവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ മഹത്വവും യഥാർത്ഥ ഉയർത്തപ്പെടലും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം നാം കാണുന്നത്. ലോകം മഹത്വമായി കാണുന്ന പലതും ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണിൽ വെറും പൊള്ളയായ പ്രകടനങ്ങൾ മാത്രമാണ്. എന്നാൽ ലോകം നിസ്സാരമെന്ന് കരുതുന്ന പലതിലും ദൈവം തന്റെ മഹത്വം കാണുന്നു. ഈശോയുടെ വാക്കുകൾ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഒരു ചോദ്യമുയർത്തുന്നു: നമ്മൾ എന്തിനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ലോകത്തിന്റെ അംഗീകാരമാണോ, അതോ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതാണോ?

പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും ഈ 'കനത്ത ഭാരങ്ങൾ' നമ്മൾ ചുമക്കാറുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ അത് ലോകം നമ്മുടെ ചുമലിൽ വെക്കുന്ന ഭാരങ്ങളായിരിക്കാം, ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഭാരങ്ങളായിരിക്കാം. ഈ ഭാരങ്ങൾക്കിടയിൽ, യഥാർത്ഥ മഹത്വം എവിടെയാണ് കണ്ടെത്താൻ കഴിയുക എന്ന് നമ്മൾ പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. ഈ വേദനയുടെയും ഭാരങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ, രണ്ട് മാസങ്ങൾ മുൻപ് നമ്മെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞ നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബെഞ്ചമിൻ, ബെൻ, ബെഞ്ചമിൻ വോയുടെ ഓർമ്മകൾ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഭാരമായി ഇന്ന് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. അവന്റെ അഭാവം, അവന്റെ ചിരി കേൾക്കാനാകാത്ത നിശബ്ദത, അവന്റെ സാന്നിധ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട ശൂന്യത – ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ ചുമലിൽ ഒരു കനത്ത ഭാരമാണ്. ഈ ഭാരങ്ങൾക്കിടയിൽ, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം എവിടെയാണ്? അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം എവിടെയാണ്?

ബെൻ്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, ഈശോ പറഞ്ഞ യഥാർത്ഥ മഹത്വത്തിന്റെ ഒരു നേർക്കാഴ്ച നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും. അവൻ ഒരു ബുദ്ധിമാനായ കുട്ടിയായിരുന്നു, സാങ്കേതികവിദ്യയിലും പഠനത്തിലും മികവ് പുലർത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അവന്റെ 'സൗമ്യമായ ഹൃദയവും ആഴമായ സഹാനുഭൂതിയും' ആയിരുന്നു. അവന്റെ അപ്പൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം ഞാൻ ഓർക്കുന്നു: അവന്റെ അങ്കിൾ വില്യമിന് രണ്ട് സ്ട്രോക്ക് വന്നപ്പോൾ, പതിനഞ്ചു വയസ്സുകാരനായ ബെൻ, ആരും ആവശ്യപ്പെടാതെ, സ്വയമേവ പറഞ്ഞു, 'അച്ഛാ, എന്റെ പിഗ്ഗി ബാങ്കിലുള്ള പണം മുഴുവൻ ഞാൻ അങ്കിളിന് കൊടുക്കാൻ തയ്യാറാണ്.' അവന്റെ അങ്കിളിന് ആ പണം ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു, കാരണം ഇൻഷുറൻസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ആ പിഗ്ഗി ബാങ്ക് പൊട്ടിക്കുകയോ പണം കൈമാറുകയോ ചെയ്തില്ല. എന്നാൽ ആ വാഗ്ദാനം, ആ മനസ്സാണ് പ്രധാനം. ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി, തനിക്കുള്ളതെല്ലാം മറ്റൊരാളുടെ വേദനയിൽ പങ്കുചേരാൻ തയ്യാറാകുന്നു. ഇത് ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ വലിയൊരു പ്രവൃത്തിയോ മഹത്വമോ ആയി തോന്നില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ, ഈശോ പറഞ്ഞ 'തന്നെത്താൻ താഴ്ത്തുന്നവൻ ഉയർത്തപ്പെടും' എന്നതിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണമാണിത്. തന്റെ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ച്, മറ്റൊരാളോട് സഹാനുഭൂതിയോടെ പ്രതികരിക്കാൻ അവൻ തയ്യാറായി. ഇത് ഒരുതരം 'ശുശ്രൂഷകനായിരിക്കുക' എന്നതിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്. അവന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹവും കരുതലും, ലോകത്തിന്റെ ബാഹ്യമായ പ്രകടനങ്ങളെക്കാൾ എത്രയോ മഹത്വമുള്ളതാണ്!

ഇവിടെയാണ് പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തിന്റെ രാജ്ഞിത്വ തിരുനാൾ നമ്മുക്ക് വലിയൊരു വെളിച്ചം നൽകുന്നത്. മറിയം രാജ്ഞിയായത് ലോകത്തിലെ ഒരു സിംഹാസനത്തിലോ അധികാരത്തിലോ ഇരുന്നിട്ടല്ല. അവൾ ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ ഒരു ദാസിയായിരുന്നു, 'കർത്താവിന്റെ ദാസി' എന്ന് സ്വയം വിളിച്ചവൾ. 'ഇതാ, കർത്താവിന്റെ ദാസി; നിന്റെ വാക്കുപോലെ എനിക്ക് ഭവിക്കട്ടെ' എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞ നിമിഷം, അവൾ തന്നെത്താൻ താഴ്ത്തി. ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് പൂർണ്ണമായി വഴങ്ങി. ആ താഴ്മയിലൂടെയാണ് അവൾ ദൈവത്തിന്റെ അമ്മയായും, സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും രാജ്ഞിയായും ഉയർത്തപ്പെട്ടത്. അവളുടെ രാജ്ഞിത്വം അധികാരത്തിന്റെയോ പ്രകടനത്തിന്റെയോ അല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെയും ശുശ്രൂഷയുടെയും താഴ്മയുടെയും രാജ്ഞിത്വമാണ്. അവൾ ആരുടെയും ചുമലിൽ ഭാരം വെച്ചില്ല, മറിച്ച് ലോകത്തിന്റെ ഭാരം ഏറ്റെടുക്കാൻ വന്ന ഈശോയെ തന്റെ ഉദരത്തിൽ വഹിച്ചു. അവൾക്ക് ഒരു 'സിംഹാസനം' ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, അത് കുരിശിന്റെ ചുവട്ടിൽ, തന്റെ മകന്റെ വേദനയിൽ പങ്കുചേർന്ന് നിന്ന ആ നിമിഷമായിരുന്നു. അവിടെയാണ് അവളുടെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം പ്രകാശിച്ചത്.

എസെക്കിയേൽ പ്രവാചകൻ കണ്ട ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം ദേവാലയത്തെ നിറച്ചതുപോലെ, മറിയത്തിന്റെ ജീവിതം ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്താൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ആ മഹത്വം ബാഹ്യമായ പ്രകടനങ്ങളിലൂടെ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവളുടെ ഉള്ളിലെ താഴ്മയും സ്നേഹവും ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയും വഴിയായിരുന്നു. ബെഞ്ചമിൻ്റെ ജീവിതത്തിലും നമുക്ക് ഇത് കാണാൻ കഴിയും. അവന്റെ ജീവിതം ഒരു പ്രകടനമായിരുന്നില്ല. അവന്റെ പുഞ്ചിരിയും, അവന്റെ സ്നേഹവും, അവന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സിലെ സഹാനുഭൂതിയും, ആരെയും കാണിക്കാനോ അംഗീകാരം നേടാനോ ആയിരുന്നില്ല. അത് അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് സ്വാഭാവികമായി വന്നതായിരുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്താൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു, ഒരുപക്ഷേ അവൻ അറിയാതെ തന്നെ. അവന്റെ ജീവിതം, അവന്റെ ഹൃദയം, ഒരു ദേവാലയം പോലെ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തെ പ്രതിഫലിച്ചു.

പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, ഈശോ നമ്മോട് പറയുന്നത് വളരെ വ്യക്തമാണ്: യഥാർത്ഥ മഹത്വം ആർഭാടങ്ങളിലും സ്ഥാനമാനങ്ങളിലും അല്ല, മറിച്ച് താഴ്മയിലും ശുശ്രൂഷയിലുമാണ്. 'നിങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വലിയവൻ നിങ്ങളുടെ ശുശ്രൂഷകനായിരിക്കണം.' ഈ വാക്കുകൾ അലനും താവോയ്ക്കും, റയാനും, ബെഞ്ചമിനെ സ്നേഹിച്ച എല്ലാവർക്കും ഒരു വലിയ ആശ്വാസമാണ്. ബെഞ്ചമിൻ ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ വലിയ സ്ഥാനമാനങ്ങൾ തേടിയില്ല. അവൻ തന്റെ കുഞ്ഞു ജീവിതത്തിൽ സ്നേഹവും സന്തോഷവും പങ്കുവെച്ചു. അവന്റെ ആ സൗമ്യമായ ഹൃദയം, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള അവന്റെ സഹാനുഭൂതി – ഇതാണ് യഥാർത്ഥ മഹത്വം. ഈശോയുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ പൂർണ്ണമായി. തന്നെത്താൻ താഴ്ത്തിയവൻ, സ്നേഹം പങ്കുവെച്ചവൻ, ഇന്ന് ദൈവത്തിന്റെ നിത്യമായ മഹത്വത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ ഇന്ന് സ്വർഗ്ഗീയ വിരുന്നിൽ, പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെയും വിശുദ്ധരുടെയും കൂടെ, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ട അലൻ, പ്രിയപ്പെട്ട താവോ… നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു വലിയ ഭാരം ഉണ്ടാകാം. ബെൻ്റെ അഭാവം ഒരു ശൂന്യതയായി തുടരുന്നുണ്ടാകാം. പക്ഷേ, ബെഞ്ചമിൻ ഒരു 'കനത്ത ഭാരം' ആയിരുന്നില്ല. അവൻ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ ഒരു അടയാളമായിരുന്നു. അവന്റെ സൗമ്യമായ പുഞ്ചിരി, അവന്റെ സ്നേഹം, അവന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യങ്ങൾ – ഇതെല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ പ്രതിഫലനങ്ങളായിരുന്നു. ഈശോ പറഞ്ഞതുപോലെ, 'തന്നെത്താൻ താഴ്ത്തുന്നവൻ ഉയർത്തപ്പെടും.' ബെഞ്ചമിൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ താഴ്മയും സ്നേഹവും പ്രകടിപ്പിച്ചു, അവന്റെ ആത്മാവ് ഇന്ന് ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ ഇന്ന് ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ, അവന്റെ പാദങ്ങൾ വെക്കുന്ന സ്ഥലത്ത്, സന്തോഷത്തോടെ വസിക്കുന്നു. അവിടെ ഇനി ഭാരങ്ങളോ വേദനകളോ ഇല്ല. അവിടെ നിത്യമായ പ്രകാശവും സന്തോഷവും മാത്രമാണുള്ളത്.

പ്രിയപ്പെട്ട റയാൻ, നിന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ ബെൻ നിനക്ക് ഒരു വലിയ മാതൃകയാണ്. അവന്റെ ബുദ്ധിയും കഴിവും മാത്രമല്ല, അവന്റെ ഹൃദയത്തിലെ നന്മയും സഹാനുഭൂതിയും നീ എന്നും ഓർക്കണം. ലോകം നിന്റെ ചുമലിൽ വെച്ചേക്കാവുന്ന കനത്ത ഭാരങ്ങളെ ഈശോയുടെ വാക്കുകളിലൂടെയും ബെൻ്റെ ജീവിതത്തിലൂടെയും നോക്കിക്കാണാൻ ശ്രമിക്കുക. യഥാർത്ഥ മഹത്വം എവിടെയാണെന്ന് ബെൻ നിനക്ക് കാണിച്ചുതന്നു. നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നീ താഴ്മയും സ്നേഹവും ശുശ്രൂഷയും തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ, നീയും ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുകയാണ്. അവൻ നിനക്കുവേണ്ടി സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുണ്ട്, നിന്റെ വഴികളിൽ അവൻ ഒരു പ്രകാശമായി കൂടെയുണ്ട്.

ഈ ശുശ്രൂഷയിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങളെയും, കഷ്ടപ്പെടുന്ന കുടുംബങ്ങളെയും ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലും ഒരുപാട് ഭാരങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. ലോകം നിങ്ങളിൽ നിന്ന് പലതും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടാകാം. പക്ഷേ, ഓർക്കുക, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം ബാഹ്യമായ പ്രകടനങ്ങളിലല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹത്തിലും താഴ്മയിലുമാണ്. നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ഈശോയുടെ ശിഷ്യന്മാരാണ്. നമുക്ക് ഒരു ഗുരു മാത്രമേയുള്ളൂ, ക്രിസ്തു. നമുക്ക് ഒരു പിതാവ് മാത്രമേയുള്ളൂ, സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ പിതാവ്. നമ്മൾ എല്ലാവരും സഹോദരന്മാരാണ്. അതുകൊണ്ട്, നമ്മൾ പരസ്പരം ശുശ്രൂഷിക്കണം, പരസ്പരം സ്നേഹിക്കണം, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാരങ്ങൾ ലഘൂകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. അതാണ് യഥാർത്ഥ മഹത്വം.

ഈ ദേവാലയത്തിൽ നിന്ന് നാം മടങ്ങുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം നമുക്ക് ഓർക്കാം. ഈശോ നമ്മോട് പറഞ്ഞു: 'തന്നെത്താൻ ഉയർത്തുന്നവൻ താഴ്ത്തപ്പെടും; എന്നാൽ തന്നെത്താൻ താഴ്ത്തുന്നവൻ ഉയർത്തപ്പെടും.' ഇന്ന്, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ, ഒരു ചെറിയ നിമിഷമെങ്കിലും, മറ്റൊരാളെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ, മറ്റൊരാളുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാൻ, ഒരു വാക്കോ പ്രവൃത്തിയോ കൊണ്ട് സഹായിക്കാൻ നമുക്ക് ശ്രമിക്കാം. അത് ഒരു പുഞ്ചിരിയായിരിക്കാം, ഒരു സ്നേഹമുള്ള വാക്കായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ആരും കാണാതെ ചെയ്യുന്ന ഒരു ചെറിയ സഹായമായിരിക്കാം. ഈ ലോകത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നമ്മൾ താഴ്മയുള്ളവരായിരിക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം നമ്മളിലൂടെ പ്രകാശിക്കും. എസെക്കിയേൽ കണ്ടതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെയും നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളെയും നിറയ്ക്കും. പരിശുദ്ധ അമ്മയെപ്പോലെ, ബെഞ്ചമിനെപ്പോലെ, നമുക്കും ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ സാധിക്കട്ടെ.

നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബെഞ്ചമിൻ ഇന്ന് ദൈവത്തിന്റെ നിത്യമായ മഹത്വത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. അവന്റെ ഓർമ്മകൾ നമുക്ക് ശക്തിയും പ്രത്യാശയും നൽകട്ടെ. ഈ ഭൂമിയിലെ നമ്മുടെ ജീവിതം സ്നേഹത്താലും താഴ്മയാലും നിറച്ച്, ഒടുവിൽ നമ്മുക്കും ആ നിത്യമായ മഹത്വത്തിൽ അവനോടൊപ്പം ചേരാൻ സാധിക്കട്ടെ.

ആമേൻ.