ວັນລະນຶກເຖິງພຣະນາງເຈົ້າຜູ້ໂສກເສົ້າ

ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກແພງ, ໃຫ້ເຮົານຶກພາບຮູບຖ່າຍໃບໜຶ່ງທີ່ວາງຢູ່ເທິງໂຕະ. ມັນເປັນພາບຂອງ Benjamin Vo ຂອງພວກເຮົາ ໃນວັນທີ່ທ້ອງຟ້າສົດໃສ ເມື່ອລາວຊ່ວຍສຽບປລັກສາຍໄຟໃຫ້รถຂອງຫຼິ້ນດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ, ກ່ອນຈະຫັນໜ້າກັບມາສົ່ງຍິ້ມໃຫ້ກ້ອງດ້ວຍຄວາມສົດໃສ. ບໍ່ມີຄວາມສັບສົນ, ບໍ່ມີຄວາມກັງວົນ—ເປັນພຽງຊ່ວງເວລາທຳມະດາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຊີວິດ. ແຕ່ໃນຊີວິດຂອງເຮົາ, ບາງຄັ້ງຄວາມງຽບກໍເຂົ້າມາแทนທີ່ສຽງຫົວ. ເມື່ອສາມເດືອນຜ່ານໄປນັບຕັ້ງແຕ່ Ben ໄດ້ຈາກໄປ, ບ້ານຂອງພໍ່ Alan, ແມ່ Thao, ແລະ ນ້ອງ Ryan ອາດຈະຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຫວ່າງເປົ່າທີ່ບໍ່ມີຫຍັງມາແທນທີ່ໄດ້. ທ່ານອາດຈະນັ່ງຢູ່ໃນຄວາມງຽບນັ້ນ, ຖາມຕົນເອງວ່າເປັນຫຍັງຄວາມເຈັບປວດຈຶ່ງຕ້ອງມາເຄາະປະຕູເຮືອນຂອງທ່ານ.

ໃນບົດອ່ານທຳອິດ, ນັກບຸນເປົາໂລໄດ້ໃຊ້ພາບຂອງ 'ຮ່າງກາຍ' ມາອະທິບາຍເຖິງຄວາມຜູກພັນຂອງພວກເຮົາ. 'ເນື່ອງຈາກຮ່າງກາຍເປັນອັນດຽວກັນ, ເຖິງວ່າມັນຈະມີຫຼາຍສ່ວນກໍຕາມ... ຖ້າສ່ວນໜຶ່ງເຈັບປວດ, ທຸກສ່ວນກໍເຈັບປວດນຳ.' ພຣະວາຈາບໍ່ໄດ້ບອກວ່າຄວາມເຈັບປວດເປັນສິ່ງທີ່ຜິດ, ແຕ່ມັນບອກວ່າພວກເຮົາຕິດພັນກັນ. ຄວາມເຈັບປວດທີ່ Alan ແລະ Thao ປະເຊີນຢູ່, ຄວາມເຫງົາທີ່ Ryan ຮູ້ສຶກເມື່ອບໍ່ມີອ້າຍມານັ່ງຫຼິ້ນນຳ, ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງທີ່ທ່ານຕ້ອງແບກຫາບຄົນດຽວ. ຮ່າງກາຍຂອງພຣະຄຣິດແມ່ນບ່ອນທີ່ນ້ຳຕາຂອງທ່ານຖືກເກັບໄວ້. ຖ້າ Ben ເຄີຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນໃນຊີວິດຂອງທ່ານ, ຄວາມรักນັ້ນກໍຍັງຄົງຢູ່, ເພາະຄວາມรักບໍ່ເຄີຍຕາຍໄປພ້ອມກັບລົມຫາຍໃຈສຸດທ້າຍ.

ແຕ່ບາງຄັ້ງ, ຄວາມຮູ້ສຶກຜິດທີ່ບໍ່ມີຊື່ກໍແລ່ນເຂົ້າມາໃນຍາມເດິກ. ທ່ານອາດຈະຄິດວ່າ: 'ຂ້ອຍພາດຫຍັງໄປບໍ? ຂ້ອຍຄວນຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ຫຼາຍກວ່ານີ້ບໍ?' ຂໍໃຫ້ພໍ່ບອກທ່ານຢ່າງຊັດເຈນໃນມື້ນີ້, ຕໍ່ໜ້າພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ: ທ່ານບໍ່ໄດ້ພາດຫຍັງເລີຍ. ຄວາມເຈັບປ່ວຍທີ່ Ben ຜະເຊີນນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງພໍ່, ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງແມ່. ບໍ່ມີຄວາມรักໃດ, ບໍ່ມີຄວາມລະມັດລະວັງໃດທີ່ສາມາດປ້ອງກັນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໄດ້. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກ່າວໂທດທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຢ່າໄດ້ກ່າວໂທດຕົນເອງອີກຕໍ່ໄປ. ໃຫ້ປ່ອຍວາງຄວາມຮູ້ສຶກຜິດນັ້ນລົງໃນອ້ອມກອດຂອງພຣະອົງ.

ຈົ່ງເບິ່ງພຣະວໍລະສານໃນມື້ນີ້—ພາບຂອງພຣະນາງມາຣີຢາ ທີ່ຢືນຢູ່ໃຕ້ໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະເຢຊູ. ພຣະນາງບໍ່ໄດ້ໜີໄປໃส, ພຣະນາງບໍ່ໄດ້ປິດຫູປິດຕາຈາກຄວາມໂສກເສົ້າ. ພຣະນາງຢືນຢູ່ບ່ອນທີ່ເຈັບປວດທີ່ສຸດ. ພຣະເຢຊູເຫັນແມ່ຂອງພຣະອົງ, ແລະ ດ້ວຍຄວາມรักອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ພຣະອົງໄດ້ມອບພຣະນາງໃຫ້ເປັນແມ່ຂອງສາວົກຜູ້ທີ່ພຣະອົງຮັກ. ພຣະນາງມາຣີຢາຮູ້ຈັກຄວາມເຈັບປວດຂອງແມ່ທີ່ສູນເສຍລູກ. ພຣະນາງຮູ້ວ່າ ດາບໄດ້แทງทะລຸຫົວໃຈຂອງແມ່ແນວໃດ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອແມ່ Thao ຮ້ອງໄຫ້ຫາ Ben, ເມື່ອພໍ່ Alan ເຫັນພາບເຮືອບິນບິນຜ່ານແລ້ວຄິດເຖິງ 'Con Chim Airlines' ທີ່ Ben ມักຈະຍິ້ມແລະຫົວເລາະເວລາເວົ້າເຖິງ, ພຣະນາງມາຣີຢາບໍ່ໄດ້ຢູ່ໄກ. ພຣະນາງຢືນຢູ່ຂ້າງທ່ານ, ໂອບກອດທ່ານດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ไม่มีວັນໝົດສິ້ນ.

Ben ເປັນເດັກຊາຍທີ່ມີຫົວໃຈທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່າອາຍຸຂອງລາວ. ເຈົ້າຈື່ໄດ້ບໍ ເມື່ອລາວອາຍຸ 15 ປີ, ລາວໄດ້ບອກພໍ່ແມ່ວ່າລາວເຕັມໃຈທີ່ຈະມອບເງິນທັງໝົດໃນກະປຸກອອມສິນຂອງລາວເພື່ອຊ່ວຍລຸງ William ທີ່ກຳລັງເຈັບປ່ວຍ? ລາວບໍ່ໄດ້ທຸບກະປຸກ, ລາວບໍ່ໄດ້ອວດອ້າງ, ລາວພຽງແຕ່ 'ສະເໜີ' ດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດໃຈ. ນັ້ນຄືຫົວໃຈຂອງ Ben—ຫົວໃຈທີ່ພ້ອມຈະໃຫ້ທຸກຢ່າງແກ່คนที่ລາວຮັກ. ຄວາມรักນັ້ນຍັງຄົງມີຊີວິດຢູ່. ມັນບໍ່ໄດ້ຢຸດຢູ່ທີ່ວັນທີ 13 ມິຖຸນາ. ມັນຍັງຄົງໄຫຼວຽນຢູ່ໃນການກະທຳຂອງຄວາມເມດຕາທີ່ທ່ານເຮັດ, ໃນຄວາມຊົງຈຳທີ່ Ryan ເກັບຮັກສາໄວ້, ແລະ ໃນທຸກຄັ້ງທີ່ທ່ານຍິ້ມເມື່ອນຶກເຖິງລູກ.

Ryan, ອ້າຍ Ben ຍັງຮັກເຈົ້າ. ຄວາມຝັນທີ່ພວກເຈົ້າເຄີຍມີນຳກັນ, ສຽງຫົວໃນເຮືອນ, ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນສົມບັດຂອງເຈົ້າ. ຢ່າຢ້ານที่จะກ້າວໄປข้างໜ້າ, ເພາະອ້າຍຂອງເຈົ້າຢາກເຫັນເຈົ້າເຕີບໃຫຍ່ດ້ວຍຄວາມສຸກ.

ພີ່ນ້ອງເອີຍ, ມື້ນີ້, ຂໍໃຫ້ເຮົາເງີຍໜ້າຂຶ້ນເບິ່ງໄມ້ກາງແຂນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ, ແຕ່ດ້ວຍຄວາມຫວັງ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມທ່ານ. Benjamin ໄດ້ຜ່ານການທົດສອບທຸກຢ່າງແລ້ວ, ແລະ ດຽວນີ້ລາວພັກຜ່ອນຢ່າງສັນຕິໃນງານລ້ຽງແຫ່ງສະຫວັນ, ບ່ອນທີ່ລາວສາມາດເບິ່ງທ້ອງຟ້າໄດ້ຢ່າງບໍ່ມີຂອບເຂດ. ຂໍໃຫ້ຮອຍຍິ້ມຂອງ Ben ຈົ່ງເປັນແສງສະຫວ່າງນຳທາງທ່ານໃນມື້ນີ້ ແລະ တະຫຼອດໄປ. ອາແມນ.