Feria Tertia Hebdómadae XVII Temporis Ordinarii

Laudetur Iesus Christus. Semper sit laudatus.

Fratres carissimi, hodie Verbum Dei nos provocat ad contemplandum duo mysteria profunde inter se connexa: dolorem humanum et divinam iustitiam. In prima lectione, propheta Ieremias lamentatur super destructionem populi sui, dicens: «Fluant óculi mei lácrimis die ac nocte, et non cessaverint, super contritiónem magnam vírginis fíliæ pópuli mei, super plagam eius insanábilem.» Est imago doloris inténsissimi, quaestiónis «Quare?», et agnitionis peccatórum. Populus quaerit pacem, sed terror advenit.

Deinde, in Evangelio, Iesus explicat parabolam zizaniórum in agro. Hic, non iam de peccátis populi agitur, sed de praesentia mali in mundo, seminati ab inimíco. Iesus clare docet quod filii Regni et filii mali simul crescunt usque ad messem, quae est consummátio saeculi. Tunc demum angeli separabunt malos a iustis, et iusti fulgebunt sicut sol in Regno Patris sui. Quam consoláns est haec imago!

Sex hebdomades elapsae sunt ex quo noster carissimus Benjamin Vo ad Domum Patris vocatus est. Scio, Alan et Thao, et tu, Ryan, sicut multi alii qui Ben amabant, vos adhuc hunc dolorem profundum sentitis. Fortasse, sicut Ieremias, vos quoque quaestionem illam «Quare?» in cordibus vestris portatis. Et in hoc mundo, ubi zizania mali inter triticum boni crescunt, ubi morbus et dolor sine causa apparente nos tangunt, facile est sensu culpae affici, vel mirari si quid praetermissum est, si quid aliter fieri potuit.

Sed audiamus Iesum in Evangelio: «Qui seminat bonum semen est Filius hominis.» Bonum semen est semper ab ipso Christo seminatum. Et malum, zizania, seminatur ab inimico, non a Deo, neque ab illis qui amant. Morbus, dolor, separatio, haec non sunt poenae a Deo missae, nec culpa eorum qui cum amore curaverunt. Sicut Iesus alibi dixit de caeco nato: «Neque hic peccavit neque parentes eius» (Io 9,3). Non est vestra culpa, carissimi parentes; non est vestra culpa, Ryan. Nihil praetermisistis. Haec sunt mysteria quae humanum intellectum superant, sed sciendum est Deum non esse auctorem mali, sed Redemptorem. Deus non accusat, sed consolatur. Nolite vos ipsos accusare. Liberae estote ad dolendum sine pondere culpae.

Benjamin Vo, in sua brevi vita, erat sicut bonum semen, sicut filius Regni. Eius animus gentilis, eius risus, eius gaudium quod cum familia communicavit, erat manifestatio huius boni seminis. Benjamin amabat mundum videre, explorare, cum patre suo in aeroportibus tempus terere, observans et discens de aviatoribus. Haec curiositas innocens, haec pura laetitia, erat sicut triticum purum, quod nunc, in messe Domini, fulget sicut sol in Regno Patris.

Parentes carissimi, Alan et Thao, et frater dilecte, Ryan, scitote Iesum vobiscum esse. Ipse videt dolorem vestrum, sed etiam videt fidem vestram. Ipse vult vos consolari, vult vos ducere ad spem. Maria, Mater Domini, Mater nostra, quae novit quid sit videre filium suum in cruce, vos tenet in brachiis suis. Ad eam confugite, quia ipsa est consolatrix afflictorum, quae novit spem resurrectionis.

Omnes vos, qui hanc orationem ex longinquo sequimini, praesertim alii liberi qui patiuntur, et omnis familia quae crucem gravem portat: scitote vos amari a Deo. Deus non vos relinquit in dolore. Benjamin Vo, nunc in gloria, pro vobis orat, ut inveniatis consolationem et spem in corde Iesu, Domini nostri, qui est ipse Via, Veritas, et Vita. Amen.