Feria Secunda Hebd. XVII Per Annum

Laudetur Iesus Christus. Semper sit laudatus.

Fratres carissimi, hodie Verbum Dei duas imagines nobis praebet, quae in prima facie valde diversae videntur, sed simul de mysterio Regni Dei loquuntur. In lectione Ieremiae, videmus prophetam iussum a Domino accipere subligar lineum, illudque postea abscondere in petra, ubi putrescit et fit inutile. Haec est imago populi, qui, sicut subligar, Deo adhaerere debet, sed propter superbiam et inobedientiam, degenerat et fit 'bonum ad nihilum,' sicut dicit Dominus: 'Populus hic nequam, qui nolunt audire verba mea... erunt sicut subligar hoc, quod ad nihilum prodest.'

Sed in Evangelio, Iesus nobis narrat parabolam de grano sinapis, quod est minimum omnium seminum, sed cum creverit, fit maxima arbor, ita ut aves caeli in ramis eius habitare possint. Et parabolam de fermento, quod, quamvis parvum, totam massam fermentat. Quam pulchra est haec contrapositio! Ex una parte, putrefactio propter inobedientiam; ex altera, crescens vita ex semine minimo, ex fermento parvo. Quid hoc nobis dicit de Regno Dei?

Regnum Dei non semper in magnis et potentibus manifestatur, sed saepe in minimis, in humilibus, in illis quae mundus parvi aestimat. Et tamen, ex his parvis, Deus magna opera facit. Hoc est mysterium fidei nostrae: quod ex minima fide, ex parvo actu caritatis, ex humilitate cordis, Deus potest aedificare aliquid immensum, aliquid quod aves caeli, id est animae, inveniunt requiem.

Sex hebdomades elapsae sunt ex quo noster carissimus Benjamin Vo ad Domum Patris vocatus est. Scio, Alan et Thao, et tu, Ryan, sicut multi alii qui Ben amabant, vos adhuc hunc dolorem profundum sentitis. In his momentis, fortasse nos sentimus sicut illud subligar putridum, nihil boni in nobis manere. Sed Iesus nos invitat ad contemplandum granum sinapis, ad contemplandum fermentum.

Benjamin, in sua brevi vita, erat sicut illud granum sinapis. Quamvis iuvenis, eius spiritus gentilis et cor eius plenum empathiae erant parva semina, quae fructum magnum attulerunt. Recordamur Benjaminis, qui iam duodecim annos natus, lacrimas fudit timore perdendi patrem suum in eius quadragesimo natali. Haec parva, intima expressio amoris, haec profunda connexio familiaris, est sicut fermentum quod totam massam vitae suae et vitae vestrae fermentavit. Non erat magnus in oculis mundi, sed in oculis Dei, in corde suo, erat granum sinapis plenum vitae, plenum amoris, quod nunc in Regno Dei floret in arbore maxima.

Parentes carissimi, Alan et Thao, et frater dilecte, Ryan, scitote Iesum vobiscum esse. Ipse videt dolorem vestrum, sed etiam videt semina fidei et amoris quae Benjamin in cordibus vestris seminavit. Non est putrefactio in Regno Dei, sed vita crescens. Nolite oblivisci Dei qui vos genuit, qui vobis vitam Benjaminis dedit, et qui nunc eum in gloria tenet. Maria, Mater Domini, Mater nostra, vos tenet in brachiis suis. Ad eam confugite, quia ipsa est consolatrix afflictorum, quae novit quid sit videre filium suum in cruce, et quae novit spem resurrectionis.

Omnes vos, qui hanc orationem ex longinquo sequimini, praesertim alii liberi qui patiuntur, et omnis familia quae crucem gravem portat: scitote vos amari a Deo. Deus vult vos consolari, vult vos ducere ad spem. Benjamin Vo, nunc in gloria, pro vobis orat, ut inveniatis consolationem et spem in corde Iesu, Domini nostri, qui est ipse Via, Veritas, et Vita. Amen.