Feria Quinta Hebdomadae XVI Temporis Ordinarii

Laudetur Iesus Christus. Semper sit laudatus.

Fratres carissimi, hodie Scriptura nos invitat ad contemplationem profundiorem de audiendo et videndo, de corde aperto et corde clauso. In prima lectione, propheta Ieremias nos percutit verbis Domini, qui populum suum alloquitur: «Duo mala fecit populus meus: me dereliquerunt fontem aquae vivae, et foderunt sibi cisternas dissipatas, quae continere non valent aquas.» Est imago tristis populi qui fontem vitae derelinquit et ad ariditatem se convertit.

Et in Evangelio, Iesus discipulis suis explicat cur in parabolis loquatur: «Quia vobis datum est nosse mysteria regni caelorum, illis autem non est datum.» Et addit: «Beati oculi vestri, quia vident, et aures vestrae, quia audiunt.» Quam mirabile est hoc donum! Non solum videre et audire sensibus, sed videre cum corde, audire cum spiritu, comprehendere mysteria Dei. Est differentia inter simplicem perceptionem et veram intelligentiam, quae ad conversionem cordis ducit.

Quinque hebdomades elapsae sunt ex quo noster carissimus Benjamin Vo ad Domum Patris vocatus est. Scio, Alan et Thao, et tu, Ryan, hoc tempus adhuc grave esse, et dolor profundus. Sed hodie Iesus nos invitat ad recordandum de dono videndi et audiendi, non solum doloris, sed etiam gratiae et spei.

Benjamin, in sua brevi vita, erat puer cuius cor erat apertum ad videndum et audiendum. Eius curiositas intellectualis, eius profunditas in rebus technologicis, erat sicut oculus qui semper quaerebat, semper discere volebat. Non erat contentus cum superficie, sed volebat penetrare, intelligere. Hoc est donum Dei, hoc est cor quod vult videre et audire. Et hoc est quod Benjamin nobis reliquit: exemplum cordis aperti, cordis quod quaerit veritatem, quod quaerit fontem vitae.

Ieremias lamentatur de populo qui fontem aquae vivae dereliquit. Sed Benjamin, in sua simplicitate et in sua profunditate, quaerebat semper fontem. Et nunc, in caelo, ipse est apud fontem vitae, apud ipsum Deum, ubi videt lucem in lumine Dei, sicut Psalmus hodie canimus: «Apud te est fons vitae, Domine, et in lumine tuo videbimus lumen.» Eius vita, quamvis brevis, nos docet de valore cordis quod vult videre, quod vult audire, quod vult intelligere mysteria Dei.

Parentes carissimi, Alan et Thao, et frater dilecte, Ryan, scitote Iesum vobiscum esse. Ipse videt dolorem vestrum, sed etiam videt fidem vestram. Ipse vult vos consolari, vult vos ducere ad fontem aquae vivae, ut non sitis sicut cisternae dissipatae. Maria, Mater Domini, Mater nostra, quae omnia in corde suo conservabat, vos tenet in brachiis suis. Ad eam confugite, quia ipsa est refugium peccatorum et consolatrix afflictorum. Ipsa est illa quae perfecte vidit et audivit Verbum Dei.

Omnes vos, qui hanc orationem ex longinquo sequimini, praesertim alii liberi qui patiuntur, et omnis familia quae crucem gravem portat: scitote vos amari a Deo. Deus vult aperire oculos vestros ad spem, aures vestras ad consolationem. Benjamin Vo, nunc in gloria, pro vobis orat, ut inveniatis consolationem et spem in corde Iesu, Domini nostri, qui est fons vitae et lumen mundi. Amen.