Feria Secunda Hebdomadae XVI Temporis Ordinarii

Laudetur Iesus Christus. Semper sit laudatus.

Fratres carissimi, hodie Scriptura nos invitat ad profundam contemplationem quid Deus a nobis vere requirat. In prima lectione, propheta Michaeas populum Dei interrogat: “O popule meus, quid feci tibi, aut in quo contristavi te? Responde mihi!” Et tunc, postquam Deus memorat beneficia sua, Michaeas respondet cum quaestione: “In quo veniam ad Dominum, incurvabor Deo excelso? Numquid veniam ad Eum in holocaustis, in vitulis anniculorum?” Et tunc respondet ipse, cum claritate quae cor nostrum tangit: “Indicatum est tibi, o homo, quid sit bonum, et quid Dominus requirat a te: Utique facere iudicium et diligere misericordiam, et sollicite ambulare cum Deo tuo.”

Haec verba sunt sicut fons aquae vivae, veritas aeterna. Deus non quaerit sacrificia externa, sed cor contritum et humile, cor quod iustitiam facit, misericordiam diligit, et cum Eo humiliter ambulat. Quam saepe nos ipsi in rebus externis perdimus, dum Deus quaerit interiorem dispositionem!

Et haec veritas resonat in Evangelio hodierno. Scribae et Pharisaei signum a Iesu petunt. Volunt aliquid spectaculare, aliquid externum, quod fidem eorum confirmet. Sed Iesus respondet: “Generatio mala et adultera signum quaerit, et signum non dabitur ei nisi signum Ionae prophetae.” Iesus non dat signa sicut homines expectant, sed offert se ipsum, suam mortem et resurrectionem, sicut ultimum signum. Ipse est signum. Ipse est “aliquid maius quam Iona,” “aliquid maius quam Salomon.” Ipse est ipsa misericordia, ipsa iustitia, ipse Deus nobiscum ambulans.

Quinque hebdomades elapsae sunt ex quo noster carissimus Benjamin Vo ad Domum Patris vocatus est. Scio, Alan et Thao, et tu, Ryan, sicut multi alii qui Ben amabant, vos adhuc hanc quaestionem in cordibus vestris portatis: Quid Deus a nobis quaerit in hoc dolore? Quod signum nobis dat? Et fortasse, sicut antiqui, quaerimus signa miraculosa. Sed Iesus nos invitat ad aliud. Ipse est signum. Ipse est qui nobiscum ambulat, in misericordia, in iustitia, in humilitate. Ben, in sua brevi vita, hoc quoque nobis demonstravit.

Benjamin erat puer cuius mens erat acuta, plena curiositatis. Non solum in libris, sed in mundo ipso inveniebat gaudium discendi. Recordamur eius studii in aviatione, in illis ingentibus machinis volaticis, quas cum patre suo in aeroportibus observabat. Hoc parvum, simplex gaudium, haec curiositas mundi, est sicut humilis ambulatio cum Deo, ubi in rebus quotidianis miramur de creatione Eius. Ben non quaerebat signa grandia, sed inveniebat mirabilia in rebus parvis, in donis vitae.

Parentes carissimi, Alan et Thao, et frater dilecte, Ryan, scitote Iesum vobiscum esse. Non vos derelinquet. Ipse non quaerit a vobis sacrificia impossibilia, sed cor contritum et spem. Ipse est qui misericordiam diligit, et ipse est qui vobiscum ambulat in hoc itinere. Benjamin nunc est in perfectissima pace, in lumine Christi, et in illa lumine, ipse est signum spei pro nobis. Ipse nunc videt veritatem quam nos per fidem quaerimus.

Omnes vos, qui hanc orationem ex longinquo sequimini, praesertim alii liberi qui patiuntur, et omnis familia quae crucem gravem portat: nolite timere. Deus vobiscum est. Ipse non quaerit signa, sed cor vestrum. Ipse vult vobiscum ambulare, vos tenere, vos consolari. Benjamin Vo, nunc in gloria caelesti, pro vobis orat, ut inveniatis consolationem et spem in corde Iesu, Domini nostri, qui est ipse Via, Veritas, et Vita. Amen.