Saterdag van die Vyftiende Week in Gewone Tyd

Genade vir julle en vrede van God ons Vader en die Here Jesus Christus.

Vandag se lesings bied ons 'n skerp kontras: die duisternis van ongeregtigheid en die lig van God se barmhartigheid. In die Eerste Lesing hoor ons 'n waarskuwing teen diegene wat 'boosheid beplan en onreg bedryf op hul beddens'. Dit is 'n somber beeld van mense wat hul mag misbruik, wat onregverdig grond en huise in besit neem. Die profeet Miga verkondig God se oordeel oor sulke dade, 'n tyd van boosheid waaruit hulle nie sal kan ontsnap nie.

Maar dan, in die Evangelie, sien ons 'n heel ander beeld. Jesus word gekonfronteer deur die Fariseërs wat 'beraad gehou het teen Jesus om Hom dood te maak.' Wat 'n verskil! Maar Jesus, bewus hiervan, onttrek Hom van daardie plek en genees almal wat Hom volg. Hy doen dit stilweg, sonder om uit te roep of te stry, en vervul so die profesie van Jesaja: '’n Geknakte riet sal Hy nie breek nie, en 'n smeulende lamp sal Hy nie uitdoof nie.'

Wat 'n kragtige beeld van ons Here! Hy is nie die Een wat vernietig nie, maar die Een wat herstel. Hy is die Een wat nie 'n geknakte riet breek nie, nie 'n smeulende pit uitdoof nie. Dit is 'n boodskap van teerheid, van geduld, van hoop vir diegene wat swak is, vir diegene wat seer het, vir diegene wie se lig dalk net smeul.

En dit bring ons by Benjamin. Ben was 'n seun met 'n diep en opregte nuuskierigheid oor die wêreld. Hy het 'n passie vir lugvaart gehad, vir die Boeing 737, en het dit met sy pa gedeel deur 'lughawe-spot' in byna elke stad wat hulle besoek het. Dit was 'n vreugde wat hy met sy familie gedeel het, 'n klein, maar helder liggie in sy lewe. Daardie soort nuuskierigheid, daardie onskuldige vreugde, is soos die smeulende pit wat Jesus nie uitdoof nie. Dit is 'n teken van God se teenwoordigheid in ons lewens, selfs in die kleinste dinge.

Ons almal voel soms soos 'n geknakte riet, of 'n smeulende pit. Die pyn van verlies, die vrae, die hartseer wat diep sit ... dit kan ons laat voel dat ons breekbaar is, dat ons lig op die punt staan om uit te doof. Maar vandag se Evangelie herinner ons daaraan dat Jesus nie so is nie. Hy is die Een wat die geknakte riet herstel, die smeulende pit weer aanblaas. Hy sien die misery en die smart, soos die Psalm sê, en Hy neem dit in sy hande.

Hy sien die pyn van Ben se ouers, Alan en Thao, die leemte wat sy broer, Ryan, voel, en die hartseer van sy tantes, ooms, en almal wat Benjamin Vo liefgehad het. En Hy sien elkeen van julle wat vandag saam met ons bid, hetsy hier of van ver af, veral ander kinders wat dalk ly, en elke familie wat 'n swaar kruis dra. Vir julle sê Jesus: 'In sy Naam sal die heidene hoop.'

Benjamin is nou by Jesus, in die volheid van daardie hoop. Sy lewe, sy nuuskierigheid, sy glimlag, is nie verlore nie. Dit is deel van die ewige lig wat Christus is. En vir ons, wat agterbly, is die uitnodiging om ons hoop in sy Naam te plaas, om te weet dat Hy ons geknakte riete nie sal breek nie, en ons smeulende pitte nie sal uitdoof nie. Mag ons troos vind in sy teerheid en sy onvoorwaardelike liefde. Amen.