साधारण समयको बीसौं हप्ताको बुधबार

प्रिय दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरू,

आजको पहिलो पाठमा अगमवक्ता इजकिएलले एउटा डरलाग्दो चित्र कोर्नुहुन्छ। उहाँले इजरायलका अगुवाहरूलाई, जो गोठाला हुनुपर्ने तर आफ्नै स्वार्थमा लिप्त भए, उनीहरूलाई कठोर शब्दमा चेतावनी दिनुहुन्छ। उहाँ भन्नुहुन्छ: “इस्राएलका गोठालाहरूका विरुद्धमा अगमवाणी गर, तिनीहरूलाई यसो भन: प्रभु परमेश्वर यसो भन्नुहुन्छ: ती इस्राएलका गोठालाहरूलाई धिक्कार छ, जसले आफैलाई मात्र पालेका छन्! के गोठालाहरूले भेडाहरूलाई पाल्नुपर्दैन?”

यो चित्रले हाम्रो मनमा एउटा गहिरो प्रश्न उठाउँछ, होइन र? जब गोठालाहरूले आफ्ना भेडाहरूको हेरचाह गर्दैनन्, जब उनीहरूले कमजोरलाई बलियो बनाउँदैनन्, बिरामीलाई निको पार्दैनन्, घाइतेलाई बाँधेर राख्दैनन्, हराएकालाई खोज्दैनन्, तब के हुन्छ? भेडाहरू छरपष्ट हुन्छन्। तिनीहरू जंगली जनावरहरूको शिकार बन्छन्। तिनीहरू अलपत्र पर्छन्, पहाड र डाँडाहरूमा यताउता भट्किन्छन्, हेरचाह गर्ने कोही हुँदैन। यो एउटा यस्तो अवस्था हो जहाँ असुरक्षा र निराशाले घेरेको हुन्छ। हामी सबैले जीवनमा कहिलेकाहीँ यस्तो अनुभव गरेका छौं, होइन र? आफू एक्लो भएको, अलपत्र परेको, वा कसैले आफ्नो हेरचाह नगरेको महसुस गरेको…।

तर त्यसपछि, इजकिएलको पाठमा एउटा ठूलो सान्त्वना आउँछ। प्रभु परमेश्वर आफैंले प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ: “यसकारण, गोठालाहरू, परमप्रभुको वचन सुन… प्रभु परमेश्वर यसो भन्नुहुन्छ: म यी गोठालाहरूका विरुद्धमा आउँदैछु। म मेरा भेडाहरूलाई तिनीहरूबाट फिर्ता लिनेछु र तिनीहरूको भेडा चराउने कामलाई रोक्नेछु ताकि तिनीहरूले आफैलाई पाल्न नपाऊन्। म मेरा भेडाहरूलाई बचाउनेछु, ताकि तिनीहरू तिनीहरूका मुखको भोजन नबनोस्। किनकि प्रभु परमेश्वर यसो भन्नुहुन्छ: म आफैं मेरा भेडाहरूको हेरचाह गर्नेछु र तिनीहरूलाई पाल्नेछु।”

यो कस्तो शक्तिशाली प्रतिज्ञा हो! जब मानवीय गोठालाहरू असफल हुन्छन्, जब हामी आफैं पनि अरूको हेरचाह गर्न वा आफ्नै जीवनलाई सही दिशा दिन असफल हुन्छौं, तब परमेश्वर आफैं हस्तक्षेप गर्नुहुन्छ। उहाँ आफैं हाम्रो गोठाला बन्नुहुन्छ। यो प्रतिज्ञा सुन्दै गर्दा, हाम्रो मनमा स्वाभाविक रूपमा आजको भजन गाउन मन लाग्छ: “प्रभु मेरो गोठालो हुनुहुन्छ; मलाई कुनै कुराको अभाव हुनेछैन।”

हो, प्रभु हाम्रो गोठाला हुनुहुन्छ। उहाँले हामीलाई हरियो चौरमा विश्राम दिनुहुन्छ। उहाँले हामीलाई शान्त पानीको छेउमा डोर्याउनुहुन्छ। उहाँले हाम्रो आत्मालाई स्फूर्ति दिनुहुन्छ। उहाँले हामीलाई सही मार्गमा डोर्याउनुहुन्छ।

तर जीवन सधैं हरियो चौर वा शान्त पानीको छेउमा मात्र हुँदैन, होइन र? कहिलेकाहीँ हामी अन्धकारको उपत्यकामा हिँड्नुपर्छ। हामी सबैले जीवनमा यस्तो अन्धकारको उपत्यका अनुभव गरेका छौं। हाम्रा लागि प्रियजनहरू गुमाउनु, विशेषगरी जब उनीहरूको जीवन छोटो हुन्छ, त्यो अन्धकारको उपत्यकाभन्दा कम छैन। नौ हप्ता भइसक्यो हाम्रा प्यारा बेन्जामिन भोले हामीलाई छोडेर जानुभएको…। यो समयमा, बुबा एलन, आमा थाओ र भाइ रायनको हृदयमा जुन रिक्तता र पीडा छ, त्यसलाई शब्दमा व्यक्त गर्न सकिँदैन। त्यो अन्धकारको उपत्यकामा, हामी कहिलेकाहीँ आफैंलाई छरपष्ट भएका भेडाजस्तै महसुस गर्छौं। हामी सोच्छौं, ‘किन यस्तो भयो? के मैले केही गल्ती गरें? के मैले अझ बढी गर्न सक्थें?’ यो मानवीय मनको स्वाभाविक प्रश्न हो, यो पीडाको गहिराइ हो। यो एउटा यस्तो अवस्था हो जहाँ हामीलाई गोठालाको सबैभन्दा बढी आवश्यकता पर्छ।

र भजनले भन्छ: “म अन्धकारको उपत्यकामा हिँडे पनि, म कुनै खराबीको डर मान्दिनँ; किनकि तपाईं मेरो साथमा हुनुहुन्छ। तपाईंको डन्डा र तपाईंको लौरोले मलाई साहस दिन्छ।”

यो केवल एउटा सुन्दर कविता होइन, यो एउटा सत्य हो। परमेश्वर हाम्रो साथमा हुनुहुन्छ। उहाँले हामीलाई साहस दिनुहुन्छ। उहाँले हामीलाई डोर्याउनुहुन्छ।

अब आजको सुसमाचारमा येशूले बताउनुभएको दृष्टान्तलाई हेरौं। यो दृष्टान्तले परमेश्वरको गोठालापनको अर्को पक्ष देखाउँछ, जुन हाम्रो मानवीय सोचभन्दा पर छ। एक जना जग्गाधनी बिहानै आफ्नो दाखबारीमा कामदारहरू खोज्न निस्कन्छ। उसले उनीहरूसँग दिनभरिको सामान्य ज्यालामा सहमति गर्छ र उनीहरूलाई काममा पठाउँछ। त्यसपछि, उसले दिनको नौ बजे, बाह्र बजे, तीन बजे, र साँझको पाँच बजे पनि कामदारहरू खोज्न जान्छ। ती सबैलाई उसले आफ्नो दाखबारीमा पठाउँछ।

अनि साँझमा, जब ज्याला दिने समय आउँछ, जग्गाधनीले आफ्ना फोरम्यानलाई भन्छ: “कामदारहरूलाई बोलाओ र अन्तिमबाट सुरु गरेर पहिलोलाई अन्त्य गर्दै तिनीहरूको ज्याला देऊ।”

जब पाँच बजे काममा आएकाहरूले पनि दिनभरिको सामान्य ज्याला पाउँछन्, तब बिहानैदेखि काम गर्नेहरूले सोच्छन् कि उनीहरूले अझ बढी पाउनेछन्। तर उनीहरूले पनि त्यही सामान्य ज्याला पाउँछन्। अनि उनीहरू जग्गाधनीसँग गुनासो गर्छन्: “यी अन्तिमहरूले त एक घण्टा मात्र काम गरे, र तपाईंले उनीहरूलाई हामीसँग बराबर बनाउनुभयो, जसले दिनभरिको बोझ र गर्मी सह्यौं।”

जग्गाधनीले जवाफ दिन्छ: “मेरो मित्र, म तिमीलाई ठगीरहेको छैन। के तिमीले मसँग सामान्य दैनिक ज्यालाको लागि सहमति गरेनौ? तिम्रो जे हो, त्यो लेऊ र जाऊ। यदि म यो अन्तिमलाई तिमीलाई जस्तै दिन चाहन्छु भने के हुन्छ? वा के म आफ्नो पैसाले जे मन लाग्छ, त्यो गर्न स्वतन्त्र छैन? के तिमी ईर्ष्या गर्छौ किनकि म उदार छु?”

यो दृष्टान्तले हामीलाई परमेश्वरको उदारता र उहाँको न्यायको बारेमा धेरै कुरा सिकाउँछ। हाम्रो मानवीय हिसाब-किताबमा, यो अन्यायपूर्ण लाग्न सक्छ। हामी सोच्छौं कि जसले बढी काम गर्छ, उसले बढी पाउनुपर्छ। जसले लामो समयसम्म दुःख सहन्छ, उसले बढी इनाम पाउनुपर्छ। तर परमेश्वरको राज्यमा, उहाँको उदारता हाम्रो अपेक्षाभन्दा धेरै पर छ। उहाँको प्रेम, उहाँको अनुग्रह, हाम्रो योग्यतामा आधारित छैन, तर उहाँको असीम भलाइमा आधारित छ।

प्रिय भाइबहिनीहरू, यो दृष्टान्तले हामीलाई बेन्जामिन भोको जीवनलाई फरक दृष्टिकोणबाट हेर्न मद्दत गर्छ। बेन्जामिनले हामीसँग केवल पन्ध्र वर्ष बिताउनुभयो। हाम्रो मानवीय हिसाबले, यो धेरै छोटो समय हो। हामी सोच्छौं कि उहाँले अझ धेरै काम गर्न सक्नुहुन्थ्यो, अझ धेरै सपनाहरू पूरा गर्न सक्नुहुन्थ्यो। उहाँको मनमा त 'कन चिम एयरलाइन्स' (Con Chim Airlines) खोल्ने सपना थियो, आफ्ना बुबासँग हवाईजहाजका कथाहरू सुन्न मन पराउनुहुन्थ्यो, चराहरू र हवाईजहाजहरूमा उहाँको विशेष रुचि थियो। यो एउटा यस्तो सुन्दर, निर्दोष सपना थियो, जसले उहाँको अद्भुत कल्पनाशीलता र भविष्यप्रतिको आशा देखाउँथ्यो। उहाँको जीवन छोटो भए पनि, उहाँको आत्मामा कुनै गुनासो थिएन, केवल आनन्द र सपनाहरू थिए। उहाँको जीवनमा उहाँले जति प्रेम बाँड्नुभयो, जति आनन्द दिनुभयो, त्यो कुनै घडीको सुईले नाप्न सकिँदैन।

परमेश्वरको दाखबारीमा, बेन्जामिनले छोटो समयको लागि मात्र काम गरेको जस्तो लाग्न सक्छ, तर उहाँले परमेश्वरको असीम उदारता प्राप्त गर्नुभएको छ। उहाँले 'सामान्य दैनिक ज्याला' भन्दा पनि धेरै पाउनुभएको छ, किनकि परमेश्वरको प्रेम र उहाँको इनाम हाम्रो समय वा प्रयासको आधारमा दिइँदैन, तर उहाँको अपार अनुग्रहको आधारमा दिइन्छ। बेन्जामिन अब परमेश्वरको अनन्त दाखबारीमा हुनुहुन्छ, जहाँ कुनै समयको सीमा छैन, कुनै गर्मीको बोझ छैन, केवल अनन्त आनन्द र शान्ति छ। उहाँ सन्त कार्लो एकुटिससँगै स्वर्गको भोजमा मुस्कुराउँदै हुनुहुन्छ, परमेश्वरको अनन्त उदारताको साक्षी बन्दै।

एलन, थाओ र रायन, तपाईंहरूले बेन्जामिनलाई दिनुभएको प्रेम, उहाँसँग बिताएका हरेक पल, उहाँको ‘कन चिम एयरलाइन्स’ को सपनालाई सुन्नुभएको हरेक क्षण, ती सबै परमेश्वरको नजरमा अनमोल छन्। तपाईंहरूले उहाँलाई परमेश्वरको दाखबारीमा पठाउनुभयो, र परमेश्वर आफैं उहाँको गोठाला हुनुभयो। उहाँले बेन्जामिनलाई हरियो चौरमा विश्राम दिनुभयो, शान्त पानीको छेउमा डोर्याउनुभयो। उहाँले बेन्जामिनको आत्मालाई स्फूर्ति दिनुभयो।

यो पीडाको घडीमा, तपाईंहरूलाई पनि गोठालाको आवश्यकता छ। यो दुःखको अन्धकार उपत्यकामा, परमेश्वर तपाईंहरूको साथमा हुनुहुन्छ। उहाँको डन्डा र उहाँको लौरोले तपाईंहरूलाई साहस दिन्छ। उहाँले तपाईंहरूको अगाडि मेज फैलाउनुहुन्छ, तपाईंहरूको शिरमा तेल अभिषेक गर्नुहुन्छ, तपाईंहरूको कचौरा भरिभराउ हुन्छ। उहाँको भलाइ र करुणाले तपाईंहरूलाई जीवनभरि पछ्याउनेछ।

हामीले जीवनमा कति काम गर्यौं, कति समय बितायौं, वा कति सफलता हासिल गर्यौं भन्ने कुरा परमेश्वरको लागि मुख्य होइन। उहाँको लागि मुख्य कुरा हाम्रो हृदय हो, हाम्रो विश्वास हो, र उहाँको असीम प्रेम हो। उहाँले हामीलाई उदारतापूर्वक दिनुहुन्छ, हाम्रो योग्यताभन्दा बाहिर गएर।

आज, यो प्रार्थनामा जोडिनुभएका सम्पूर्ण आफन्तजन, साथीभाइ, विशेषगरी जो आफ्नो जीवनमा कुनै न कुनै रूपमा छरपष्ट भएका भेडाजस्तै महसुस गर्दै हुनुहुन्छ, वा जसले आफ्नो प्रियजन गुमाउनुभएको छ, उहाँहरू सबैलाई प्रभु येशूको गोठालापनको अनुभव होस्। उहाँले तपाईंहरूलाई शान्त पानीको छेउमा डोर्याउनुहुन्छ, तपाईंको आत्मालाई स्फूर्ति दिनुहुन्छ।

आज हामीले बोक्न सक्ने एउटा सानो कुरा यो हो: परमेश्वरको उदारतामा भरोसा राख्नुहोस्। उहाँको प्रेम कुनै हिसाब-किताबमा आधारित छैन। उहाँले हामीलाई हाम्रो योग्यताभन्दा धेरै दिनुहुन्छ। उहाँको गोठालापनमा पूर्ण विश्वास राख्नुहोस्, किनकि उहाँ सधैं हाम्रो साथमा हुनुहुन्छ। उहाँले भन्नुहुन्छ: “म आफैं मेरा भेडाहरूको हेरचाह गर्नेछु र तिनीहरूलाई पाल्नेछु।” यो प्रतिज्ञामा विश्राम लिनुहोस्। आमेन।