ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾಲದ ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರನೆಯ ವಾರದ ಸೋಮವಾರ

ಒಮ್ಮೆ ಆ ಸಭಾಮಂದಿರದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಆತನ ಬಲಗೈ ಬತ್ತಿಹೋಗಿದೆ… ಮುದುಡಿಕೊಂಡಿದೆ, ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟಿತವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಕೈ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈ ಕೇವಲ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಗಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆ ಒಣಗಿದ ಕೈಯನ್ನು ಆತನು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರದ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆ ಕೈಯಿಂದ ಆತನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕೈ ಕುಲುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ಮುರಿದುಹೋದ, ಮುದುಡಿದ ಸ್ಥಿತಿಯ ಒಂದು ಮೂಕ ಸಂಕೇತ.

ಆ ಸಭಾಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳೂ ಫರಿಸಾಯರೂ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿರಲಿಲ್ಲ; ನಿಯಮದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ, ತಪ್ಪು ಹುಡುಕುವ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಯೇಸುಸ್ವಾಮಿ ಏನು ಮಾಡಿದರು?

ಆತನು ಆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕರೆದು, ಎಲ್ಲರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು.

ನಂತರ ಯೇಸು ಆತನಿಗೆ ಒಂದು ಸರಳವಾದ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದರು: "ನಿನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಚಾಚು."

ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸುಲಭ, ಆದರೆ ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿರಬಹುದು! ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಣಗಿಹೋಗಿದ್ದ, ರಕ್ತಸಂಚಾರವಿಲ್ಲದ, ಕಲ್ಲಿನಂತಾಗಿದ್ದ ಆ ಮುಂಗೈಯನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚಾಚುವುದು ಅಸಾಧ್ಯದ ಮಾತಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಆತನು ಯೇಸುವಿನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ನಂಬಿದನು. ಆತನು ತನ್ನ ಮುದುಡಿದ ಕೈಯನ್ನು ನಂಬಿಕೆಯಿಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಚಾಚಿದನು… ಮತ್ತು ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಆ ಮುದುಡಿದ ಕೈ ಮತ್ತೆ ಚೈತನ್ಯ ಪಡೆಯಿತು. ಅದು ಮೊದಲಿನಂತಾಯಿತು.

ಇಂದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನರ ಹೃದಯಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ಒಳಗೊಳಗೇ ಮುದುಡಿಕೊಂಡಿವೆ?

ದುಃಖವು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಳಮುಖವಾಗಿ ಮುದುಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಷ್ಟದ ತೀವ್ರತೆ, ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಅಗಲಿಕೆ ನಮ್ಮ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಬತ್ತಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಗಾಯಗಳನ್ನು, ನಮ್ಮ ನೋವುಗಳನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಬೆಂಜಮಿನ್ ವೋ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಗಲಿ ಎರಡು ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಆಲನ್ ಮತ್ತು ಥಾವೊ, ಇಂದು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲಿನಲ್ಲಿ, ಆ ಖಾಲಿ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಜೀವಕಳೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ, ಕೈಕಾಲುಗಳು ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟಿತವಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಬೆನ್ ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ಆತನ ಶೂಗಳು, ಆತನು ಕುಳಿತು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗ… ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೀವ್ರವಾದ ನೋವು ಮಡುಗಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಆ ದಿನಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮುಳ್ಳಿನಂತೆ ಚುಚ್ಚುತ್ತದೆ.

ಇವತ್ತಿನ ಮೊದಲನೆಯ ವಾಚನದಲ್ಲಿ ಸಂತ ಪೌಲರು ಕೊರಿಂಥದವರಿಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ: "ನಮ್ಮ ಪಾಸ್ಕಾದ ಕುರಿಯಾದ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆದುದರಿಂದ ನಾವು ಹಳೆಯ ಹುಳಿಯಿಲ್ಲದೆ… ನಿಷ್ಕಪಟತೆ ಮತ್ತು ಸತ್ಯತೆಯೆಂಬ ರೊಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸೋಣ."

ನಿಷ್ಕಪಟತೆ ಎಂದರೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಎದುರಿಸುವುದು. ನಾವು ನಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ಸುಳ್ಳು ಸಮಾಧಾನಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ದುಃಖವು ನೈಜವಾದದ್ದು. ಕಣ್ಣೀರು ನಿಜವಾದದ್ದು. ಆದರೆ ಆ ನೋವಿನ ನಡುವೆಯೂ, ಮುದುಡಿದ ಹೃದಯವನ್ನು ಪ್ರಭುವಿನ ಮುಂದೆ ಚಾಚಲು ಸುವಾರ್ತೆ ನಮಗೆ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಬೆಂಜಮಿನ್ ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದ! ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಒಂದು ಕುತೂಹಲದ ಮಿಂಚು ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆತನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಆತನಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುದು ಆತನ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ, ಮೃದುವಾದ ಹೃದಯ. ಆತನ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸರಳತೆ ಇತ್ತು, ಸದಾ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಗಿಸುವ ಒಂದು ಮುಗ್ಧತೆ ಇತ್ತು.

ಒಮ್ಮೆ ಥೈಲ್ಯಾಂಡ್‌ನ ಬ್ಯಾಂಕಾಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾಗ ನಡೆದ ಆ ಸಣ್ಣ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಮಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಡ್ ಥಾಯ್ (Pad Thai) ನೂಡಲ್ಸ್ ತಿನ್ನಲು ಬೆನ್ ಹಠ ಹಿಡಿದಿದ್ದ. ಅದು ತುಂಬಾ ಖಾರವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ತಿನ್ನಬೇಡ ಎಂದು ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಇಬ್ಬರೂ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರೂ, ಆತನು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಲೇ ಅದನ್ನು ಸವಿಯಲು ಮುಂದಾದ. ಕೊನೆಗೆ ಆ ಖಾರಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನಾಲಿಗೆ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆತನು ಅಳಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಆ ಖಾರವನ್ನು ನೋಡಿ ತಾನೇ ನಗುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣೀರಿನ ನಡುವೆಯೂ ಕಿಲಕಿಲನೆ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕಿದ್ದ! ಆ ಮುಗ್ಧ ಹಠ, ಆ ನಗು, ಯಾವುದೇ ಸವಾಲನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಹಿಂಜರಿಯದ ಆತನ ಸಾಹಸಿ ಗುಣ… ಅಂತಹ ಸಣ್ಣ ಕ್ಷಣಗಳೇ ಬೆನ್‌ನ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಆಲನ್ ಮತ್ತು ಥಾವೊ, ಇಂದು ರಾತ್ರಿಯ ನಿಶ್ಯಬ್ದದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧಪ್ರಜ್ಞೆಯ ನೆರಳುಗಳು ಸುಳಿಯಬಹುದು. 'ನಾವು ಇನ್ನೇನಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತೇ? ನಾವು ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಗಮನಿಸದೆ ಬಿಟ್ಟೆವೇ?' ಎಂಬ ನೋವಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡಬಹುದು.

ಆದರೆ ಪ್ರಭು ಯೇಸುವಿನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಆಲಿಸಿ: 'ಇದು ಇವನ ತಪ್ಪೂ ಅಲ್ಲ, ಇವನ ಹೆತ್ತವರ ತಪ್ಪೂ ಅಲ್ಲ' (ಯೋಹಾನ 9:3).

ಅನಾರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾವುಗಳು ಮಾನವನ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಮೀರಿದ ಮುರಿದ ಲೋಕದ ಭಾಗಗಳಷ್ಟೇ. ನೀವು ಬೆಂಜಮಿನ್‌ಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಆತನಿಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಪ್ರೀತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿರುವ ಆ ನಿಷ್ಕಾರಣವಾದ ಅಪರಾಧದ ಭಾರವನ್ನು ಇಂದು ಇಳಿಸಿಬಿಡಿ. ದೇವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆತನು ನಿಮ್ಮ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ.

ರಿಯಾನ್, ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಣ್ಣ ಬೆನ್ ನಿನಗೆ ಸದಾ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಾಗಿದ್ದ. ನೀವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಕ್ಕ ಆ ದಿನಗಳು, ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಆ ರಹಸ್ಯಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಅಳಿಸಿಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣನ ನೆನಪು ನಿನ್ನನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸದೆ, ನಿನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಸ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತುಂಬಲಿ. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪನ ಕೈಗಳನ್ನು ನೀನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಬಾಂಧವ್ಯವೇ ಬೆನ್‌ನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು.

ಇಂದು ಯೇಸುಸ್ವಾಮಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ: 'ನಿನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಚಾಚು.'

ನಿಮ್ಮ ಮುರಿದ ಹೃದಯವನ್ನು, ನಿಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಚಾಚಿ. ಬೆಂಜಮಿನ್ ಇಂದು ಸಾವಿನ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ; ಆತನು ಪ್ರಭು ಯೇಸುವಿನ ನಿತ್ಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಆನಂದದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಸ್ವರ್ಗದ ಆ ಭವ್ಯ ಔತಣಕೂಟದಲ್ಲಿ ಆತನು ನಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಇಂದು ನೀವು ಈ ಪೂಜಾ ಮಂದಿರದಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಕೈಗಳನ್ನು ಮುದುಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಒಂದು ನೆರವಿನ ಕೈ ಚಾಚಿ; ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಾಂತ್ವನದ ಆಸರೆಯಾಗಿ. ದೇವರ ಕೃಪೆಯು ನಿಮ್ಮ ಬಾಡಿದ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಜೀವವನ್ನು ತುಂಬಲಿ.

ಬೆಂಜಮಿನ್, ನೀನು ಪ್ರಭುವಿನ ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರು… ನಾವು ಎಂದಿಗೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆ.