ሃያ አንደኛው እሑድ በመደበኛ ወቅት

በክርስቶስ የተወደዳችሁ ወንድሞቼና እህቶቼ…

አንድ ቅጽበት በዓይነ ኅሊናችሁ ተመልከቱ።

ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ደቀ መዛሙርቱን ይዞ ወደ ፊልጶስ ቂሣርያ አውራጃ ወጣ። ያ ስፍራ ከግዙፍ ድንጋያማ ገደል ግርጌ የሚገኝ፣ ከዓለቱ ውስጥ ውኃ የሚፈልቅበት፣ በላዩም ላይ የሮማውያንና የአረማውያን ግዙፍ ቤተ መቅደሶች የተገነቡበት ታላቅ የዓለት ምድር ነበር።

በዚያ ግዙፍ ድንጋይ ፊት ቆመው ሳለ፣ ኢየሱስ ዞር ብሎ ያልተጠበቀ ጥያቄ ጠየቃቸው፦ «ሰዎች የሰውን ልጅ ማን እንደ ሆነ ይላሉ?»

ደቀ መዛሙርቱም የሰሙትን ወሬ አወሩ፦ «አንዳንዶቹ ዮሐንስ መጥምቅ… ሌሎች ኤልያስ… ሌሎችም ኤርምያስ ወይም ከነቢያት አንዱ ነው ይላሉ…»

ከዚያም ኢየሱስ በቀጥታ ዓይን ዓይናቸውን ተመለከተ። ጥያቄውንም ወደ ልባቸው አነጣጠረው፦

«እናንተስ እኔ ማን እንደ ሆንሁ ትላላችሁ?»

ይህ ጥያቄ ከሩቅ የተሰማ ወሬ አይደለም። የሌሎችን አስተያየት መድገም አይደለም። የራስን ነፍስ ከፍቶ፣ በሙሉ ልብ የሚሰጥ የግል ምስክርነት ነው።

ጴጥሮስም ወጥቶ፦ «አንተ ክርስቶስ የሕያው እግዚአብሔር ልጅ ነህ» አለ።

ኢየሱስም፦ «አንተ ጴጥሮስ ነህ፥ በዚህችም ዓለት ላይ ቤተ ክርስቲያኔን እሠራለሁ፤ የሲኦል ደጆችም አይችሏትም… የመንግሥተ ሰማያትንም መክፈቻዎች እሰጥሃለሁ» አለው።

ዓለት… መክፈቻ… በጽኑ ስፍራ የተተከለ ችንካር።

ዛሬ በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የምናገኘው ይህ የማይናወጥ መሠረት፣ ይህ የዘላለም ቁልፍ… በሕይወታችን ውስጥ ምን ትርጉም አለው?

ዛሬ ውዱ ልጃችን ቤንጃሚን ቮ ወደ አባቱ ቤት ከተጓዘ ሁለት ወራት አልፈዋል።

ሁለት ወራት…

ይህ ጊዜ በዓለም አቆጣጠር ስልሳ ቀናት ሊሆን ይችላል። ነገር ግን ልጁን ላጣ አባት፣ ልጇን ለተነጠቀች እናት፣ ወንድሙን ለናፈቀ ታናሽ ወንድም… እያንዳንዱ ሰከንድ ምን ያህል ረጅም እንደ ሆነ የሚረዱት በዚያ የሐዘን ሸለቆ ውስጥ የሚያልፉ ብቻ ናቸው። ጠዋት ከእንቅልፍ ስትነቁ የሚሰማው ያ ቀዝቃዛ ባዶነት… በሳሎኑ ውስጥ፣ በኮሪደሩ ላይ፣ በክፍሉ በር ላይ የሚታየው ጸጥታ… የቤን ድምፅ አለመኖሩ… ይህ በቃላት የማይገለጽ እውነተኛ ቁስል ነው።

በእንደዚህ ያለ ጥልቅ ሐዘን ውስጥ ስንሆን፣ የሰው ልጅ ጥበብ ገደብ ላይ ይደርሳል። ሐኪሞች፣ ሳይንቲስቶች፣ ፈላስፎች… ማንም ሰው መልስ የለውም።

ልክ በዛሬው ሁለተኛ ንባብ ቅዱስ ጳውሎስ እንዳስተማረን፦ «የእግዚአብሔር የጥበቡና የዕውቀቱ ባለጠግነት እንዴት ጥልቅ ነው! ፍርዱ የማይመረመር መንገዱም የማይታወቅ ነው! የጌታን ልብ ያወቀው ማን ነው? ወይስ አማካሪው የሆነ ማን ነው?»

አንዳንድ ጊዜ በሕይወታችን ውስጥ የሚገጥሙን አሳዛኝ ክስተቶች፣ ድንገተኛ ሕመሞችና መለያየቶች ለምን እንደ ሆኑ በምድራዊ አእምሮ ልንመረምራቸው አንችልም። እናንተ ወላጆች በልባችሁ «ለምን ይሄ ሆነ? ያጎደልነው ነገር ይኖር ይሆን?» ብላችሁ የምታስቡበት ጊዜ ሊኖር ይችላል። ነገር ግን ጌታ ኢየሱስ በዕውሩ ሰው ታሪክ ላይ እንደተናገረው፦ «ይህ በእርሱ የእግዚአብሔር ሥራ እንዲገለጥ ነው እንጂ እርሱ ወይም ወላጆቹ ኃጢአት አልሠሩም።» ሕመም ቅጣት አይደለም፤ የማንም ጥፋት አይደለም። እናንተ ምንም ያጎደላችሁት ነገር አልነበረም፤ ፍጹም የሆነውን ፍቅርና እንክብካቤ ሰጥታችኋል። እግዚአብሔር አይወቅሳችሁም፤ እናንተም ራሳችሁን አትውቀሱ። መንገዱ በእኛ ቁጥጥር ሥር አይደለም፤ ጥልቅና የማይመረመር ነው።

ነገር ግን… በዚያ ምስጢርና ሐዘን መካከል ዛሬ ወንጌል አንድ ታላቅ ብርሃን ያበራልናል።

ኢየሱስ ክርስቶስ እንዲህ አለ፦ «የሲኦል ደጆች አይችሏትም።»

ሞት የሕይወት መጨረሻ አይደለም። መቃብር የመጨረሻው ቃል አይደለም። የሲኦል፣ የሞትና የጨለማ ደጆች በእግዚአብሔር ፍቅር ፊት ሊቆሙ አይችሉም።

በመጀመሪያው ንባብ ላይ እግዚአብሔር ለኤልያቄም፦ «የዳዊትን ቤት መክፈቻ በትከሻው ላይ አኖራለሁ፤ እርሱ ይከፍታል፥ ማንም አይዘጋም» እንዳለ ሁሉ… ክርስቶስም የመንግሥተ ሰማያትን መክፈቻ በእጁ ይዟል። እርሱ ሲከፍት ማንም ሊዘጋው አይችልም። እናም እርሱ የሰማይን ደጅ ለቤንጃሚን ከፍቶለታል!

ቤንጃሚን ቮ… ያ ብሩህ አእምሮና ንጹሕ ልብ የነበረው ልጅ… ሕይወትን በተስፋና በጽናት የኖረ ልጅ ነበር።

ቤን በስፖርት ሜዳ ላይ፣ በባድሚንተን ጨዋታም ሆነ በቅርጫት ኳስ፣ ፈተናዎችን በድፍረት ይጋፈጥ ነበር። እርሱ ሁልጊዜ የሚያምነው «መሞከር ብቻ ነው ዋናው ነገር» በሚለው መርህ ነበር። መሸነፍን አይፈራም፤ አይሸሽም፤ ያለውን ሙሉ ጉልበት ይሰጥ ነበር። ያ የማይደክም፣ ቆራጥና ጽኑ መንፈስ ነበረው።

ነገር ግን ከዚያ የትግል ጽናት በስተጀርባ፣ እጅግ የዋህና አፍቃሪ ወንድም ነበረ።

አንድ ቀን ማታ፣ ከመተኛታቸው በፊት በመታጠቢያ ቤት ውስጥ፣ በዚያ ሰማያዊ የፀጉር ማድረቂያ እያንቀጠቀጠ የታናሽ ወንድሙን የሪያንን ፀጉር ሲያደርቅ… ሪያን ዓይኖቹን ጨፍኖ በሳቅ ሲሞላ… አባታቸው በመስታወቱ ውስጥ ያንን የፍቅርና የደስታ ቅጽበት በስልኩ ሲቀርጽ… ያ ነበር እውነተኛው የቤን ማንነት። ንጹሕ ሳቅ፣ የማይናወጥ የወንድማማችነት ፍቅር፣ የቤተሰብ ሙቀት።

ያ ፍቅር አልጠፋም። ዓለት ላይ እንደተሠራ ቤት ጸንቶ ይኖራል።

ውድ አላን እና ታኦ…

በእነዚህ ሁለት ወራት ውስጥ ልባችሁ ሲደማ፣ ያንን የቤን ጽኑ እምነትና ፍቅር አስቡ። ቤን ዛሬ በሰማያዊው አባቱ እቅፍ ውስጥ ነው። እርሱ ወደ ሰማይ የገባው በክርስቶስ በተከፈተው የሕይወት በር በኩል ነው። ያንን በር ማንም ሊዘጋው አይችልም። በምድር ላይ የዘራችሁት ፍቅር በሰማይ ለዘላለም ታትሟል። ቤንጃሚን ዛሬም ልጃችሁ ነው፤ በጸሎቱ ከእናንተ ጋር አለ፤ ከሰማይ ሆኖ ይጠብቃችኋል።

ውድ ታናሽ ወንድሙ ሪያን…

የወንድምህ የቤንጃሚን ፍቅር፣ ያ አብራችሁ ያሳለፋችሁት ሳቅ፣ ያ በክፍላችሁ ውስጥ የነበረው የጨዋታ ደስታ ሁልጊዜ ከአንተ ጋር ነው። እርሱ በአንተ ይኮራል። አንተ በርትተህ ስትማር፣ ጠንክረህ ስትኖር፣ እርሱ ከሰማይ ሆኖ በፈገግታ ይመለከትሃል። ቤን ለአንተ ጽኑ ዓለትና ጠባቂ ወንድም ሆኖ ይኖራል።

በሩቅ ሆናችሁ በሕመም አልጋ ላይ የምትገኙ ሕፃናት፣ ከባድ የመስቀል ሸክም የተሸከማችሁ እናቶችና አባቶች ሁሉ…

እግዚአብሔር አምላክ ያዘጋጀው መሠረት አይናወጥም። የዚህ ዓለም ፈተና ያልፋል፤ የእግዚአብሔር ፍቅር ግን ለዘላለም ጸንቶ ይኖራል።

ዛሬ ከዚህ ስንወጣ አንድ ነገር በልባችን እንያዝ፦

በሕይወታችን ውስጥ ምንም ዓይነት ማዕበል ቢነሳ፣ እምነታችንን በክርስቶስ ዓለት ላይ እንመሥርት። በቤታችን ውስጥ ለምንኖርላቸው ወገኖቻችን ፍቅርን፣ ደግነትንና ሳቅን በልግስና እንስጥ። ቤንጃሚን እንዳስተማረን «መሞከር ብቻ ነው ዋናው ነገር» በማለት፣ በፍቅርና በተስፋ ወደ ፊት እንጓዝ።

እመቤታችን ቅድስት ድንግል ማርያም፣ የቤተ ክርስቲያን እናት፣ በሐዘናችሁ ሁሉ ታጽናናችሁ፤ ወደ ሰማያዊው ደስታም በምልጃዋ ትምራን።

አሜን።