ခမည်းတော်၊ သားတော်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ နာမတော်မြတ်၌။ ချစ်လှစွာသော ညီအစ်ကို မောင်နှမအပေါင်းတို့၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင် သခင်ယေရှုခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် မေတ္တာတော်သည် သင်တို့အားလုံးနှင့်အတူ ရှိပါစေ။
သခင်ယေရှု၊ ကိုယ်တော်သည် ကြေကွဲနေသော နှလုံးသားများကို ကုသပေးရန် ကြွလာတော်မူ၏။ သခင်၊ ကရုဏာတော် မူပါ။ ခရစ်တော်၊ ကိုယ်တော်သည် ဝန်လေး၍ ပင်ပန်းသောသူတို့ကို အနားပေးရန် ခေါ်ယူတော်မူ၏။ ခရစ်တော်၊ ကရုဏာတော် မူပါ။ သခင်ယေရှု၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို အတူထမ်းဆောင်ပေးတော်မူ၏။ သခင်၊ ကရုဏာတော် မူပါ။
ချစ်လှစွာသော ညီအစ်ကို မောင်နှမတို့ …
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တစ်ခုမှာ လေဆိပ်တစ်ခုရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်နဲ့ သားတစ်ယောက်ကို မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်ပါ။ ကောင်းကင်ယံမှာ Boeing 737 လေယာဉ်ကြီးတစ်စင်းဟာ တိမ်တိုက်တွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အပေါ်ကို ပျံတက်သွားတယ်။ အဲဒီလေယာဉ်ကြီးရဲ့ အင်ဂျင်သံဟာ မြေပြင်အထိ ဟိန်းထွက်နေပေမဲ့၊ အဲဒီအသံထက် ပိုပြီး ကြည်လင်တဲ့ အသံတစ်ခုကတော့ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရယ်မောသံပါပဲ။ သူဟာ လေယာဉ်ပျံကြီးတွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လေကြောင်းလိုင်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ “Con Chim Airlines” အကြောင်းကို ပြောရင်း သူ့အဖေကို ကြည့်ပြီး တဟားဟားနဲ့ ရယ်နေတယ် …။ အဲဒီပုံရိပ်လေးဟာ သာမန်အားဖြင့်တော့ သားအဖနှစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုံရိပ်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ “ပျံသန်းခြင်း” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ရှိနေပါတယ် …။
ဒီနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ ဆင်ခြင်သုံးသပ်လိုတဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ “နှလုံးသားထဲမှာ လောင်မြိုက်နေတဲ့ မီး” (The Fire in the Bones) ဖြစ်ပါတယ် …။
ယနေ့ ပထမကျမ်းစာထဲမှာ ပရောဖက် ယေရမိဟာ ဘုရားသခင်ကို အလွန်တရာ စိတ်ပျက်အားလျော့စွာနဲ့ စောဒကတက်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ “အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်ကို လှည့်စားတော်မူပြီ။ ကျွန်ုပ်သည်လည်း အလှည့်စားခံရပါပြီ။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်ထက် အားကြီး၍ အောင်နိုင်တော်မူပြီ” တဲ့။ ယေရမိဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှုတော်ကို ထမ်းဆောင်ရင်း လူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရတဲ့အခါ သူ အရမ်းပင်ပန်းသွားတယ်။ သူက “ငါသည် ကိုယ်တော့်အကြောင်းကို နောက်ထပ် မပြောတော့ဘူး၊ ကိုယ်တော့်နာမတော်နဲ့လည်း ဘာမှ မဟောတော့ဘူး” လို့ သူ့ဘာသာသူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် …။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘာဆက်ပြောသလဲဆိုတာကို သတိပြုကြည့်ပါ …။ “သို့သော်လည်း ကိုယ်တော့်နှုတ်ကပတ်တော်သည် ကျွန်ုပ်၏နှလုံးသားထဲ၌ လောင်မြိုက်သောမီးကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ ကျွန်ုပ်၏ အရိုးထဲ၌ ပိတ်လှောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါ၏။ ကျွန်ုပ်သည် အောင့်အည်းသည်းခံ၍ နေသော်လည်း မနေနိုင်ပါ” တဲ့ …။
ဒီစကားလုံးတွေဟာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော သားလေး ဘင်ဂျမင်း ဗို (Benjamin Vo) ကျွန်ုပ်တို့ကို ခွဲခွာသွားခဲ့တာ ၂ လ တိတိ ပြည့်မြောက်ခဲ့တဲ့ ဒီအချိန်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ရင်ထဲက ခံစားချက်နဲ့ အလွန်တရာ တူညီနေပါတယ်။ ဖေဖေ Alan နဲ့ မေမေ Thao တို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း ယေရမိလိုပဲ “အို ဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော် ဘာကြောင့် ဒီလို လုပ်ရတာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေ ရှိနေမှာပါ။ ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁၃ ရက်နေ့ကနေ ဒီနေ့အထိ … ရက်ပေါင်း ၇၀ ကျော်ခဲ့ပါပြီ။ အဲဒီနေ့ရက်တွေဟာ အလွန်တရာ ရှည်လျားလွန်းပါတယ်။
ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုဆိုတာ အချိန်ကြာလာလေလေ၊ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာလေလေ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ပထမပိုင်းမှာတော့ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ ထုံကျင်နေတတ်ပေမဲ့၊ အခုလို ၂ လလောက် ရှိလာတဲ့အခါမှာတော့ လွမ်းဆွတ်ခြင်းက ပိုပြီး အားကောင်းလာတတ်ပါတယ်။ အိမ်ထဲမှာ ဘင် ရဲ့ အသံလေးကို မကြားရတော့တာ၊ သူ့ရဲ့ လွတ်နေတဲ့ နေရာလေးကို မြင်ရတာတွေဟာ ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေရတဲ့ အမှန်တရားတွေပါပဲ …။
ကျွန်ုပ် သင်တို့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောချင်ပါတယ်။ နာကျင်မှုကို မအောင့်ထားပါနဲ့။ မျက်ရည်ကျဖို့ လိုအပ်ရင် ကျလိုက်ပါ။ ဘုရားသခင်ဟာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ရေတွက်ထားသူ ဖြစ်ပါတယ်။ ယေရမိက “ကျွန်ုပ်သည် အောင့်အည်းသည်းခံ၍ နေသော်လည်း မနေနိုင်ပါ” လို့ ပြောသလိုမျိုး၊ သင်တို့ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို အောင့်မထားပါနဲ့။ အဲဒီ ဝမ်းနည်းမှုဟာလည်း ဘင် ကို ချစ်တဲ့ မေတ္တာမီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ …။
ဒီနေ့ ဧဝံဂေလိကျမ်းစာထဲမှာလည်း ကျွန်ုပ်တို့ဟာ အလားတူ ခံစားချက်မျိုးကို တွေ့ရပါတယ်။ သခင်ယေရှုက မိမိဟာ ယေရုရှလင်မြို့ကို သွားရမယ်၊ ဒုက္ခဝေဒနာ ခံရမယ်၊ အသတ်ခံရမယ်၊ ပြီးတော့ သုံးရက်မြောက်တဲ့နေ့မှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်မယ်ဆိုတာကို တပည့်တော်တွေကို စတင် ပြောပြခဲ့တယ်။ အဲဒီအခါမှာ ပေတရုက သခင်ယေရှုကို ဘေးကို ခေါ်သွားပြီး “အို သခင်၊ ဤသို့ မဖြစ်ပါစေနှင့်။ ဤအမှုသည် ကိုယ်တော်၌ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ရပါ” လို့ ကန့်ကွက်ခဲ့တယ် …။
ပေတရု ဘာကြောင့် ဒီလို ပြောတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ သခင်ယေရှုကို ချစ်လို့ပါ။ သူ ချစ်တဲ့သူ ဒုက္ခခံရမှာကို သူ မကြည့်ရက်ဘူး။ အဲဒီလိုပဲ၊ ဖေဖေ Alan နဲ့ မေမေ Thao တို့ကလည်း ဘင်ဂျမင်း ကို အဲဒီလိုပဲ ချစ်ခဲ့ကြတာပါ။ “သားလေးမှာ ဘာဒုက္ခမှ မရှိပါစေနဲ့၊ သားလေး ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့” လို့ နေ့တိုင်း ဆုတောင်းခဲ့ကြတာပါ။ ဒါဟာ မိဘတိုင်းရဲ့ နှလုံးသားပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ သခင်ယေရှုက ပေတရုကို ပြင်းထန်တဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့ပါတယ်။ “ငါ့နောက်သို့ ဆုတ်လော့ စာတန်။ သင်သည် ငါ့အဖို့ အဆီးအတား ဖြစ်၏။ အကြောင်းမူကား သင်သည် ဘုရားသခင်၏ အကြံအစည်ကို မစဉ်းစားဘဲ လူတို့၏ အကြံအစည်ကိုသာ စဉ်းစား၏” တဲ့ …။
ဒီစကားဟာ နားလည်ရ ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်ယေရှုက ပေတရုကို မုန်းလို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်တော်က “လက်ဝါးကပ်တိုင်” မပါဘဲနဲ့ “ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း” ဆိုတာ မရှိနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ပြောပြနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ လူသားတွေကတော့ နာကျင်မှု မရှိတဲ့ လမ်းကိုပဲ လိုချင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်ကတော့ နာကျင်မှုထဲကနေတစ်ဆင့် ပိုပြီး ကြီးမြတ်တဲ့ အသက်တာသစ်ကို ပေးချင်တာ ဖြစ်ပါတယ် …။
သားလေး ဘင်ဂျမင်း ဗို ရဲ့ အသက်တာကို ကြည့်ရင်၊ သူဟာ ၁၅ နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပဲ “အသက်ရှင်သော ပူဇော်သက္ကာ” (Living Sacrifice) တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ရှင်ပေါလုက ဒုတိယကျမ်းစာမှာ “သင်တို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်ရှင်း၍ ဘုရားသခင် နှစ်သက်တော်မူသော အသက်ရှင်သော ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ဆက်ကပ်ကြလော့” လို့ တိုက်တွန်းထားပါတယ်။
ဘင် ဟာ သူ့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့တင် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ နှလုံးသားနဲ့ ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်မှာတင် သူ့ရဲ့ ဦးလေး William နေမကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ၊ သူ ဘာမှမဆိုင်းမတွဘဲ မိဘတွေကို ပြောခဲ့တယ် … “ကျွန်တော် စုထားတဲ့ စုဘူးလေးထဲက ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို ဦးလေးအတွက် ပေးချင်တယ်” တဲ့ …။
သူဟာ စုဘူးကို ခွဲမပြခဲ့ပါဘူး၊ ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း ထုတ်မပေးခဲ့ရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ “ကမ်းလှမ်းမှု” လေးကပဲ သူ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ မေတ္တာမီးတွေ ဘယ်လောက်တောင် လောင်မြိုက်နေသလဲဆိုတာကို ပြသနေတာ ဖြစ်ပါတယ် …။ သူဟာ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေထက် လူကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားတတ်သူ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ရှင်ပေါလု ပြောခဲ့တဲ့ “ဘုရားသခင် နှစ်သက်တော်မူသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း” ပါပဲ။
ဖေဖေ Alan နဲ့ မေမေ Thao တို့ကို ကျွန်ုပ် အထူးပဲ ပြောချင်ပါတယ် …။ တစ်ခါတလေမှာ “ငါတို့များ တစ်ခုခု မှားသွားခဲ့သလား၊ ငါတို့များ ဘာကို သတိမထားမိခဲ့တာလဲ” ဆိုတဲ့ အမှောင်ရိပ်တွေက သင်တို့ရဲ့ နှလုံးသားကို တံခါးလာခေါက်တတ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် သားလေး မရှိတော့တဲ့ ဒီ ၂ လတာအတွင်းမှာ အဲဒီ အတွေးတွေက ပိုပြီး နှိပ်စက်တတ်ပါတယ် …။
အဲဒီအခါမှာ သခင်ယေရှုရဲ့ စကားတော်ကို သတိရပါ …။ မျက်မမြင်တစ်ယောက်ကို တွေ့တဲ့အခါ တပည့်တော်တွေက “ဘယ်သူ့အပြစ်ကြောင့်လဲ” လို့ မေးခဲ့ကြတယ်။ သခင်ယေရှုက “ဒီကလေးရဲ့ အပြစ်ကြောင့် မဟုတ်သလို၊ မိဘတွေရဲ့ အပြစ်ကြောင့်လည်း မဟုတ်ပါ” လို့ ဖြေခဲ့ပါတယ် …။
ရောဂါဝေဒနာဆိုတာ ဘုရားသခင် ပေးတဲ့ အပြစ်ဒဏ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ သင်တို့ရဲ့ ပျက်ကွက်မှုကြောင့်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သင်တို့ ပေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာ၊ သင်တို့ ပြုစုခဲ့တဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေဟာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ် …။ ဘုရားသခင်ဟာ သင်တို့ကို ဘယ်တော့မှ အပြစ်မတင်ပါဘူး။ သင်တို့ဟာ ဘင်ဂျမင်းအတွက် အကောင်းဆုံးသော မိဘတွေ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ် …။ ဒါကြောင့် အဲဒီ လေးလံတဲ့ အပြစ်တင်စိတ် ကျောက်တုံးကြီးကို ရင်ထဲကနေ ချထားလိုက်ပါ …။ ဘုရားသခင်က သင်တို့ရဲ့ အတွင်းစိတ်နှလုံးက မေတ္တာကို မြင်ပါတယ် …။
ယနေ့ ဧဝံဂေလိကျမ်းစာရဲ့ အဆုံးမှာ သခင်ယေရှုက “မိမိအသက်ကို ကယ်တင်လိုသောသူသည် အသက်ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်။ ငါ့ကြောင့် မိမိအသက်ကို စွန့်လွှတ်သောသူမူကား အသက်ကို ရလိမ့်မည်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
သားလေး ဘင်ဂျမင်း ဗို အတွက်တော့ သူဟာ လောကီရဲ့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရပေမဲ့၊ သူဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ထာဝရအသက်ကို ရရှိသွားခဲ့ပါပြီ။ သူဟာ အခုဆိုရင် Saint Carlo Acutis နဲ့အတူ ကောင်းကင်ဘုံ စားပွဲတော်မှာ ထိုင်နေပါပြီ။ သူဟာ လောကီရဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ ဆေးရုံကုတင်တွေ၊ စမ်းသပ်မှုတွေ မရှိတော့တဲ့ နေရာမှာ လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှူနေပါပြီ။
သူဟာ “Con Chim Airlines” ထက် ပိုမို မြင့်မားတဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေပါပြီ …။ လေယာဉ်ပျံတစ်စင်းဟာ တိမ်တွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အမြင့်ဆုံးကို ပျံတက်သွားသလိုမျိုး၊ ဘင် ဟာလည်း ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အမြင်အာရုံကို ကျော်လွန်ပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ ဘုန်းတော်အလင်းထဲကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါပြီ။
ဖေဖေ Alan … ဇွန်လ ၂၅ ရက်နေ့က အိပ်မက်ထဲမှာ ဘင် ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို မှတ်မိဦးမှာပါ … “မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ပါးပါးနဲ့ မားမားကို စောင့်ရှောက်နေမှာပါ” တဲ့ …။ ဒါဟာ ဘင် ရဲ့ ကတိစကားပါပဲ။ သူဟာ သင်တို့ကို စွန့်ခွာသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူဟာ ကောင်းကင်ဘုံကနေ သင်တို့ရဲ့ အသက်တာကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတဲ့ “Guardian Angel” လေး တစ်ပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ …။
ညီလေး Ryan … မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး Ben ဟာ မင်းကို အမြဲတမ်း ကြည့်နေပါတယ်။ သူဟာ မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ထက်မြက်မှုနဲ့ “ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းသည်သာ အဓိကဖြစ်သည်” ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အတုယူပြီး၊ ဖေဖေနဲ့ မေမေအတွက် မျှော်လင့်ခြင်း အလင်းရောင်အဖြစ် ခိုင်မာစွာ ရှင်သန်ပေးပါ …။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးက မင်းကို အားကိုးနေပါတယ် …။
ယနေ့ အဝေးကနေ ပါဝင်ဆုတောင်းပေးနေကြတဲ့ ဆွေမျိုးများ၊ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရတဲ့ ကလေးငယ်များနဲ့ လေးလံတဲ့ ကန့်တိုင်ကို ထမ်းဆောင်နေကြရတဲ့ မိသားစုများ အားလုံး … ဘုရားသခင်က သင်တို့ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို မြင်ပါတယ် …။ ကိုယ်တော်က သင်တို့ကို စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီနေ့ အိမ်ပြန်သွားတဲ့အခါ ကျွန်ုပ်တို့ လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်သွားရမယ့် အရာတစ်ခု ရှိပါတယ် …။
ဒါကတော့ “လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို မေတ္တာဖြင့် ထမ်းဆောင်ခြင်း” (Carrying the Cross with Love) ပဲ ဖြစ်ပါတယ် …။
ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အသက်တာမှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွေ ရှိနေမှာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ လက်ဝါးကပ်တိုင်ဟာ အဆုံးသတ် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါဟာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆီကို သွားတဲ့ လမ်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သားလေး Ben ရဲ့ အပြုံးကို သတိရပါ။ သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ နှလုံးသားကို သတိရပါ။ အဲဒီ မေတ္တာမီးကို သင်တို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဆက်လက် တောက်လောင်ပါစေ။ အဲဒီမီးဟာ သင်တို့ကို မှောင်မိုက်တဲ့ ညဉ့်တွေထဲမှာ လမ်းပြပေးပါလိမ့်မယ် …။
သားလေး ဘင်ဂျမင်း ဗို … ကောင်းကင်ဘုံမှာ ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူပါစေ။ ဖေဖေ၊ မေမေနဲ့ ညီလေးတို့ကို ကောင်းကင်ကနေ ဆက်လက် စောင့်ရှောက်ပေးပါ …။
ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာသည် သင်တို့အားလုံးအပေါ်၌ ထာဝရ တည်ရှိပါစေသတည်း …။
အာမင်။
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
ကယ်တင်ရှင်၏ အမိန့်တော်အရလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ သွန်သင်တော်မူချက်အတိုင်းလည်းကောင်း၊ အကျွန်ုပ်တို့ ရဲဝံ့စွာ လျှောက်ထားဝံ့ပါသည်—
ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော အကျွန်ုပ်တို့၏အဘ၊ ကိုယ်တော်၏ နာမတော်သည် ရိုသေလေးမြတ်ခြင်း ရှိပါစေသော်။ နိုင်ငံတော် တည်ထောင်ပါစေသော်။ အလိုတော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပြည့်စုံသကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်၌လည်း ပြည့်စုံပါစေသော်။ အသက်မွေးလောက်သော အစာကို အကျွန်ုပ်တို့အား ယနေ့ ပေးသနားတော်မူပါ။ သူတစ်ပါးတို့သည် အကျွန်ုပ်တို့ကို ပြစ်မှားသော အပြစ်များကို အကျွန်ုပ်တို့ လွှတ်သကဲ့သို့ အကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များကို လွှတ်တော်မူပါ။ သွေးဆောင်ရာသို့ မလိုက်မပါစေဘဲ မကောင်းသောအမှုမှ ကယ်နှုတ်တော်မူပါ။ အာမင်။
ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့ကို ကောင်းကြီးပေး၍ စောင့်ရှောက်တော်မူပါစေ။ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်အလင်းကို သင်တို့အပေါ်သို့ ထွန်းလင်းစေ၍ ငြိမ်းချမ်းခြင်း ပေးသနားတော်မူပါစေ။ အာမင်။
✝ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်—ခမည်းတော်၊ သားတော်နှင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် သင်တို့အား ကောင်းချီးပေးတော်မူပါစေ။ အာမင်။